• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Hermonaks



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Sfinks – w mitologii greckiej uskrzydlony potwór o ciele lwa i głowie kobiety. Według Hezjoda córka Chimery i Ortrosa, w innych przekazach córka Tyfona i Echidny.Witold Dobrowolski (ur. 1939) – polski archeolog, historyk sztuki i etruskolog. Studiował archeologię śródziemnomorską na Uniwersytecie Warszawskim. Wieloletni pracownik Muzeum Narodowego w Warszawie.
    Zdobiona przez Hermonaksa pelike ze sceną mitologiczną: Perseuszem ukazującym publicznie głowę Meduzy
    Hydria Hermonaksa ze sceną z życia kobiet

    Hermonaks (stgr. Ἑρμῶναξ) – ateński malarz ceramiki działający w latach 470-440 p.n.e., tworzący w technice czerwonofigurowej.

    Działalność[ | edytuj kod]

    Uznawany za ucznia Malarza Berlińskiego. Jako malarz waz czerwonofigurowych znany dzięki inskrypcjom autorskim (Hermonaks egrapsen) na 10 naczyniach (głównie na stamnosach i pelike zdobionych scenami mitologicznymi). Dekorował przede wszystkim formy duże (pelike i stamnosy, amfory szyjowe, hydrie, dzbany-ojnochoe), sięgał też jednak do mniejszych (czary-kyliksy, lekyty). J. Beazley przypisywał jego autorstwu początkowo 56 naczyń, ostatecznie 164 egzemplarze z fragmentami, jednakże łączna liczba przypisanych mu dotychczas fragmentów oraz kompletnych naczyń przekracza 200.

    Sztuka starożytnej Grecji – okres archaiczny – najstarszy z trzech etapów rozwoju sztuki w rejonie basenu Morza Egejskiego. Początki sięgają najazdu Dorów na Peloponez w XII wieku p.n.e. i wiązanego z nim upadku kultury mykeńskiej. Wydarzenia kończące ten pierwszy okres związane są z początkiem II wojny perskiej, a ściślej z bitwą pod Salaminą oraz zniszczeniem Aten w 480 p.n.e. Okres archaiczny dzielony jest umownie na cztery mniejsze przedziały czasowe, które noszą nazwy:Makron (Μάκρων) – ateński malarz ceramiczny działający na przełomie VI i V wieku p.n.e., tworzący w stylu czerwonofigurowym.

    Spośród uczniów Malarza Berlińskiego współczesny był Malarzowi Providence; z twórców późniejszych zbliżony był do niego np. Malarz Cleveland.

    Jako twórca zajmuje chronologicznie pozycję pośrednią pomiędzy artystami okresu archaicznego i klasycznego, a w rozwoju greckiego malarstwa wazowego jego prace zaznaczają fazę przejściową od attyckiego czerwonofigurowego stylu surowego do swobodnego. Uznaje się, że najlepszy okres jego działalności przypada na lata 470-460 p.n.e.

    Ojnochoe (Oinochoe, Oenochoe, stgr. ἡ οἰνοχόη) – naczynie używane w starożytnej Grecji, służące do nalewania wina. Naczynie jest podobne do amfory, ale z trzema "dzióbkami", i jednym wysokim uchem.Księżna Izabela Lubomirska, właściwie: Elżbieta Czartoryska (ur. 21 maja 1733 lub według innych źródeł 1736 w Warszawie, zm. 25 listopada 1816 w Wiedniu) – mecenaska i kolekcjonerka sztuki okresu rokoka. Z powodu błękitnych sukni, które często nosiła, jeszcze za życia nazywano ją Błękitną Markizą. Córka Augusta Aleksandra Czartoryskiego i Marii Zofii Sieniawskiej.

    Jedyny przykład jego dorobku w zbiorach polskich – amfora szyjowa przedstawiająca wymarsz wojownika z domu (z ok. 470 p.n.e.), należy do zbiorów muzeum zamkowego w Łańcucie.

    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.
    Styl czerwonofigurowy (technika czerwonofigurowa, malarstwo czerwonofigurowe) – sposób malowania naczyń w starożytnej Grecji. Wszedł w życie około 530 roku p.n.e. Polegał na delikatnym wyskrobaniu żądanej sceny lub postaci na wcześniej wymalowanym firnisem i wypalonym naczyniu. Zastosowanie tej techniki wiąże się z twórczością malarza Andokidesa, ucznia Eksekiasa. W odróżnieniu od stylu czarnofigurowego umożliwiał bardziej szczegółowe oddawanie detali. Dzięki odpowiedniemu wypalaniu uzyskiwano czerwone postaci na czarnym tle. Technika ta była łatwiejsza i dawała lepsze efekty artystyczne niż styl czarnofigurowy. Przy jej wykorzystaniu powstały największe dzieła malarstwa wazowego.
    Meduza (gr. Μέδουσα Médousa, łac. Medusa) – w mitologii greckiej była najmłodszą z trzech Gorgon i najgroźniejszą (często przypisuje się imię Gorgony samej tylko Meduzie). Zamiast włosów miała węże, a jej spojrzenie zamieniało żywe istoty w kamień. Jedynym lekiem na to były łzy jednorożca.
    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
    Etruria (gr. Τυρρηνία Tyrrhenia, łac. Etruria lub Tuscia, od czego pochodzi wł. Toscana) to kraina historyczna w starożytnej Italii, znajdująca się w środkowej części Półwyspu Apenińskiego nad Morzem Tyrreńskim, pokrywająca się ze współczesną Toskanią i północnym Lacjum. Kraina ta otoczona jest na północy i północnym wschodzie łańcuchem Apeninów, na południu i wschodzie Tybrem. Główna rzeka Arnus (Arno). Kraj na ogół górzysty, na południu zaś ślady pochodzenia wulkanicznego. Liczne jeziora: Trazymeńskie, Sabatyńskie i in. wypełniają wygasłe i zapadłe kratery. Wybrzeże morskie posiadało w starożytności gęste zaludnienie i uprawne grunta. Apeniny zapewniały budulec na mieszkania i okręty. Wyspa Ilva, dzisiejsza Elba, dostarczała żelaza; w Etrurii znajdowano również miedź i ołów. W wielu miejscach pozostały potężne ruiny murów, świadczące o rozległości ówczesnych miast. Od około 1000 p.n.e. Etruria była zamieszkana przez Etrusków. Od III w. p.n.e. pod panowaniem Rzymian.
    Filoktet (gr. Φιλοκτήτης Philoktḗtēs, łac. Philoctetes) – w mitologii greckiej król Tesalii, łucznik, spadkobierca łuku Heraklesa.
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.024 sek.