• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Herb szlachecki - lista herbów



    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12]
    Przeczytaj także...
    Bieliński (Bieleński) – polski herb szlachecki z nobilitacji. Według Józefa Szymańskiego jest to odmiana herbu Hełm.Topór (Bipenium, Kołki, Starża, Wścieklica) – polski herb szlachecki, jeden z najstarszych herbów polskich, noszący zawołanie Starza. Był najbardziej rozpowszechniony na ziemi krakowskiej, lubelskiej, sandomierskiej oraz na Mazowszu. Najwcześniejsza pieczęć z jego wizerunkiem pochodzi z 1282. Aktem unii horodelskiej został przeniesiony na Litwę.
    E[]
  • Eberc (Ebertz, Eberz)
  • Eberhard (Eberhardt)
  • Ebert (Eberd. Ebbert)
  • Ehrenkreutz (Sas, Sas – Komarnicki)
  • Einberger
  • Ejgird
  • Engestrem (Engeström, Engelstrem)
  • Erbs
  • Essen (Essenius)
  • Estken (Essken, Estko)
  • Etmajer (Ettmayer)
  •    (wróć do indeksu)

    F[]

  • Falk
  • Fanellis
  • Farensbach
  • Felden
  • Felseis
  • Felsztyński
  • Ferber
  • Fernberg
  • Figenau (Figenaw)
  • Finke
  • Fleming (Flemming)
  • Fogelfeder (Fogelweder, Fogelvander, Fogelveder, Vogelfeder)
  • Fontana
  • Fornalski (Orlica odmienna)
  • Frenkel (Fraenkel)
  • Frantzius (Frantius)
  • Frącek (Frącki)
  • Frejberg (Freyberg)
  • Frentzel
  • Freznel (Fresnel)
  • Frycz (Fritsch)
  • Frydhuber (Friedhuber)
  • Fryze
  • Fuks (Fuchs)
  •    (wróć do indeksu)

    Fincke (Finke) − polski herb szlachecki z nobilitacji galicyjskiej. Według odosobnionej opinii Uruskiego jest to odmiana herbu szlacheckiego Ostoja. Nie należy mylić go z herbem Finckensteinów (Ostoja Pruska), który również bywa nazywany Fink (Finck).Białynia (Bialina, Bielina, Bielizna, Bieluzna, Konopka) - polski herb szlachecki, związany z zawołaniem Bielina. Posługiwano się nim głównie w ziemiach: łęczyckiej, krakowskiej, sandomierskiej i sieradzkiej.

    G[]

  • Garczyński (Sas odm. Garczyński)
  • Gąska (Budzisz, Paparona)
  • Giejsz (Geisz, Gieysz)
  • Giełgud
  • Gierałt (Ciecierza, Cietrzew, Osmoróg, Rogów)
  • Ginwiłł (Ginwił)
  • Glaubicz (Glajbicz, Gluboz)
  • Gliński
  • Gliński Książę
  • Gnieszawa (Słodkowski)
  • Godziemba (Godzięba, Godzięby)
  • Gorawin
  • Gozdawa (Gozdowa, Gzdow, Gozdzie, Smora)
  • Grabie (Chlewiotki, Grabia, Graby, Kocina, Leśniowie)
  • Grabowiec
  • Groty
  • Grunwalth
  • Gryf (Swoboda, Świeboda, Jaxa )
  • Gryzima (Gryżyna, Lupus)
  • Grzymała
  • Gwiazdy
  • Gwiaździcz (Gwiaździc)
  • Gutak
  • Gontarz
  •    (wróć do indeksu)

    Doliwa (Doliwczyk, Doliwita, Tres Rosae) – w średniowieczu nazwa rodu rycerskiego i używanego przez ten ród herbu szlacheckiego, w okresie nowożytnym nazwa szlacheckiego rodu heraldycznego i używanego przez ten ród herbu.Samson (Sampson, Samsun, Samson-Watta) – polski herb szlachecki. Używały go głównie rodziny w Wielkopolsce i Pomorzu.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Bogoria (Bogorya, Bogoryja, Boguryja) – polski herb szlachecki, związany z zawołaniem Bogoryja. Występował głównie w ziemi krakowskiej, sandomierskiej i na Mazowszu, gdzie używało go kilkadziesiąt rodzin. W ramach Unii w Horodle przeniesiony na Litwę. Herb był pierwotnie używany przez rycerski ród Bogoriów. Najbardziej znane rody herbu Bogoria z późniejszych epok to między innymi potomkowie adoptowanego w Horodle bojara − Wołłowiczowie i potomkowie Bogoriów − Skotniccy. Bogorii używał też Franciszek Bohomolec.
    Bawola Głowa (Bawół, Głowa Bawola) − polski herb szlachecki, używany przez kilkanaście rodzin, głównie litewskich.
    Ustarbowski (Sołtan odmienny, Sułtan, Syrokomla odmienny, Syrokomla vel Siromla Światła, Abdank odmienny) − kaszubski herb szlachecki. Przez Tadeusza Gajla utożsamiany z herbem Sołtan, różnił się od niego drobnym szczegółem i należał do zupełnie innej, oddalonej geograficznie rodziny. Nie jest jednak wykluczone pokrewieństwo obu rodzin.
    Ostoja (Hostoja, Mościc, Ostojczyk) – polski herb szlachecki, noszący zawołania Hostoja i Ostoja. Używany przez kilkaset rodzin zamieszkałych głównie w ziemi krakowskiej, sandomierskiej, lubelskiej, łęczyckiej, sieradzkiej, poznańskiej, a także na Rusi i w Prusach Królewskich. Mimo, że ród Ostoi nie był reprezentowany w Horodle, herb pojawił się też na Litwie i Białorusi po 1413. Wedle legendy herbowej miał dać początek herbowi Przeginia.
    Kublicki (albo Pietuch cz. Piotuch) polski herb szlachecki, herb własny rodziny dawniej litewskiej, znaniej w połockiem z początku XVI wieku, odmiana herbu Prus III. Wedł. S. Uruskiego w połockiem istniałа rownież rodzina Kublickich herbu Ostoja odm..
    Wadwicz (Wadwic) – polski herb szlachecki noszący zawołanie Wadwic. Występował głównie w ziemi poznańskiej, zaś po unii horodelskiej w 1413 także na Litwie, Rusi.
    Pomian (Bawolagłowa, Pierścina, Perstina, Poman, Pomianowicz, Proporczyk) – polski herb szlachecki, noszący zawołania Nowiny i Pomian. Występował głównie w ziemiach poznańskiej i sandomierskiej. W ramach unii horodelskiej przeniesiony na Litwę. Według legendy herbowej wywodzi się on z herbu Wieniawa.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.109 sek.