• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Herb Luksemburga

    Przeczytaj także...
    Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga (luks. Lëtzebuerg, Grousherzogdem Lëtzebuerg; niem. Luxemburg, Großherzogtum Luxemburg; fr. Luxembourg, Grand-Duché de Luxembourg) – państwo położone w Europie Zachodniej. Graniczy z Francją od południa, Niemcami od wschodu i z Belgią od zachodu i północy. Państwo członkowskie Unii Europejskiej oraz NATO.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>
    Limburgia (Limburg) – kraina historyczna w Niderlandach. Nazwa Limburg pochodzi od nazwy małego miasta Limbourg (dzisiejsza Belgia).
    Herb Wielki Luksemburga

    Herb Luksemburga przedstawia na płaszczu czerwonym podbitym gronostajami zwieńczonym koroną wielkoksiążęcą tarczę, na której na pasach srebrnych i błękitnych lew wspięty czerwony z koroną i orężem złotym. Nad tarczą korona. Tarczę okala wstęga trójkolorowa złoto-czerwono-zielona z Orderem Korony Dębowej. Tarczę podtrzymują ukoronowane lwy stojące na podstawie.

    Luksemburg (Luksemburgia) – prowincja w południowo-wschodniej Belgii, w Walonii. Jej stolicą jest Arlon. Większość jej obszaru to górzysty teren Ardenów.Język francuski (fr. langue française lub français) – język pochodzenia indoeuropejskiego z grupy języków romańskich. Jako językiem ojczystym posługuje się nim ok. 80 mln ludzi: ok. 65 mln Francuzów, ok. 4,5 mln Belgów (czyli 42%), ok. 1,5 mln Szwajcarów (czyli 20%), a także ok. 8 mln mieszkańców kanadyjskich prowincji Québec, Ontario i Nowy Brunszwik. Ok. 201 milionów osób na całym świecie używa francuskiego jako języka głównego (oszacowanie z 2009 r. według Organisation mondiale de la Francophonie), a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, w których francuski jest jednym z języków urzędowych, bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego, jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, w których jest jedynym językiem urzędowym.

    Herb ma rodowód średniowieczny, przyjęty został oficjalnie dopiero w 1972 roku. W 2001 zmodyfikowano go. Występuje w trzech wersjach - herbu małego, średniego (trzymacze heraldyczne - złote lwy) i wielkiego (oprócz trzymaczy także płaszcz heraldyczny zwieńczony koroną).

    Lew wywodzi się z godła Limburgii, którego władca w XIII wieku poprzez małżeństwo zapanował również nad Luksemburgiem. Jako pierwszy z książąt luksemburskich książę Henryk V Blondyn (1247-1281),zaczął się pieczętować herbem mającym stać się następnie herbem Luksemburga. Podwójny ogon lwa symbolizował panowanie nad dwoma krajami.

    Płaszcz heraldyczny, płaszcz książęcy, płaszcz herbowy (fr. manteau, niem. Wappenmantel, ang. Coat of arm, łac. plaudamentum) – heraldyczna zewnętrzna oznaka godności w postaci płaszcza okrywającego tarczę herbową.Ons Hémécht (luks. "Nasza Ojczyzna") – hymn państwowy Luksemburga. Słowa pieśni w 1864 r. napisał Michael Lentz, muzykę skomponował Jean-Antoine Zinnen. Oficjalnie utwór ten został zatwierdzony w 1895 r. Z czterech zwrotek przeważnie śpiewa się pierwszą i ostatnią. Oprócz hymnu Ons Hémécht Luksemburg posiada hymn królewski – Wilhelmus, związany z rodziną panującą.
  • Mały herb Wielkiego Księstwa Luksemburga

  • Herb belgijskiej prowincji Luksemburg

  • Zobacz też[]

  • Luksemburg
  • Flaga Luksemburga
  • Hymn Luksemburga
  • Przypisy

    1. Luxemburg: Wappen – Coat of arms (niem. • ang.). flaggenlexikon.de. [dostęp 2015-03-06].

    Bibliografia[]

  • René Klein: à propos... des armoiries de S. A. R. le Grand-Duc de Luxembourg (fr.). gouvernement.lu, 2006-06. [dostęp 2015-03-06].
  • Flaga Luksemburga jest prostokątem podzielonym na trzy poziome pasy: czerwony, biały i niebieski. Przypomina flagę Holandii, z tą jednak różnicą, że niebieski kolor flagi Luksemburga jest nieco jaśniejszy.Trzymacze heraldyczne – postacie ludzkie lub zwierzęta umieszczane po jednej lub - częściej - po obu stronach, niekiedy za tarczą herbową, i podtrzymujące ją.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.008 sek.