• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Hellenizacja

    Przeczytaj także...
    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.Grecja (gr. Ελλάδα Elláda, IPA: [e̞ˈlaða] lub Ελλάς Ellás, IPA: [e̞ˈlas]), Republika Grecka (Ελληνική Δημοκρατία Ellinikí Dimokratía, IPA: [e̞ˌliniˈci ðimo̞kraˈtiˌa]) – kraj położony w południowo-wschodniej części Europy, na południowym krańcu Półwyspu Bałkańskiego. Graniczy z czterema państwami: Albanią, Macedonią Północną i Bułgarią od północy oraz Turcją od wschodu. Ma dostęp do czterech mórz: Egejskiego i Kreteńskiego od wschodu, Jońskiego od zachodu oraz Śródziemnego od południa. Grecja ma dziesiątą pod względem długości linię brzegową na świecie, o długości 14880 km. Poza częścią kontynentalną, w skład Grecji wchodzi około 2500 wysp, w tym 165 zamieszkałych. Najważniejsze to Kreta, Dodekanez, Cyklady i Wyspy Jońskie. Najwyższym szczytem jest wysoki na 2918 m n.p.m. Mitikas w masywie Olimpu.

    Hellenizacja – proces polegający na stopniowym uleganiu wpływom kultury greckiej bądź języka greckiego. Może polegać on na dobrowolnym przejmowaniu przez narody bądź języki pewnych elementów kultury greckiej bądź języka greckiego lub też na przymusowym ich narzucaniu.

    Hellenizacja, podobnie jak i inne procesy asymilacyjne zachodzi w sytuacji, gdy element grecki zaczyna wyraźnie dominować w danej społeczności - np. ze względów demograficznych, bądź też gdy grecka kultura jest postrzegana jako atrakcyjna, czy to z powodów ekonomicznych czy prestiżowych.

    Proces hellenizacji jest typowy np. dla XVIII- i XIX-wiecznych społeczeństw i narodów (słowiańskich, ale także albańskiego czy rumuńskiego) na Półwyspie Bałkańskim, w których wiele jednostek, współtworzących lokalną elitę intelektualną, przejmowało język i kulturę Greków, uznając ich dorobek kulturalny za ważniejszy, język za bardziej wyrobiony literacko niż ich własne. Jednocześnie z hellenizacją, w sąsiadujących miejscowościach, często trwał proces wymuszanej slawizacji. Oba procesy pogłębiane były przez XIX-wieczne, tureckie ustawodawstwo podatkowe, wymuszające, w małych miejscowościach, rejestrację wszystkich chrześcijan w jednej, wspólnej parafii, greckiej lub słowiańskiej, zależnie od tego która z grup przeważała liczebnie.

    Z kolei w XX wieku, wielu wypadkach hellenizacja zaprowadzana była siłą. Dotyczy to głównie mniejszości narodowych, zamieszkujących niepodległe już państwo greckie. Wystarczy powiedzieć, iż np. słowiańskojęzyczna ludność, zamieszkująca północne obszary Grecji, poczynając od okresu po realizacji wymiany ludności z Turcją i Bułgarią, nie była już przez kolejne rządy traktowana jako mniejszość, lecz jako "słowiańskojęzyczni Grecy". Czego następstwem było rugowanie ich języka z urzędów i z powszechnego użycia oraz promowanie wyłącznie języka greckiego, zakaz tworzenia wspólnot i organizacji narodowych innych niż greckie, usuwanie słowiańskich nazw wiosek i zastępowanie ich greckimi itp.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Richard Clogg: Historia Grecji nowożytnej. Warszawa: Książka i Wiedza, 2006. ISBN 83-05-13465-2.




  • Reklama

    Czas generowania strony: 0.69 sek.