• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Heliosfera



    Podstrony: [1] [2] 3
    Przeczytaj także...
    Mechanika płynów (ang. fluid mechanics) - dział mechaniki ośrodków ciągłych zajmujący się analizą ruchu płynów. Przez płyny rozumie się tutaj zarówno ciecze jak i gazy. Rozwiązaniem zagadnień mechaniki płynów zwykle jest określenie własności płynu (takich jak gęstość, temperatura) i własności danego przepływu (podanie pola prędkości, ciśnienia), w zależności od współrzędnych przestrzennych i czasu.Burza magnetyczna – nagłe i intensywne zmiany pola magnetycznego Ziemi (magnetosfery). Zaburzenia te powodowane przez koronalne wyrzuty masy ze Słońca, powstające w czasie trwania rozbłysków (burz słonecznych), wywołują gwałtowne zmiany parametrów fizycznych wiatru słonecznego. Te z obłoków cząstek naładowanych, które przemieszczają sie w kierunku Ziemi, docierają tam przeważnie po 20-70 godzinach i natrafiają na ziemską magnetosferę. Powodują także istotne zmiany w jonosferze w czasie burzy magnetycznej, która może trwać około dwóch dni. Rozróżnia się początkową fazę dodatnią i następującą potem bardziej długotrwałą ujemną.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. Solar Physics: The Solar Wind. W: Marshall Space Flight Center [on-line]. 2006-07-16. [dostęp 2006-10-13].
    2. Heliosphere’s Long-Theorized Bow Shock Does Not Exist, New IBEX Data Show (ang.). ScienceDaily, 2012-05-10. [dostęp 2012-05-14].
    3. D.J. McComas i inni, The Heliosphere’s Interstellar Interaction: No Bow Shock, „Science”, 2012, DOI10.1126/science.1221054 [dostęp 2012-05-14] (ang.).i inni
    4. Ker Than: Voyager II detects solar system’s edge. CNN, 24 maja 2006. [dostęp 2007-05-25].
    5. Southwest Research Institute: First IBEX maps reveal fascinating interactions occurring at the edge of the solar system. ScienceDaily.
    6. David L. Chandler: Bursting the sun’s bubble. W: MIT News [on-line]. 2009-10-16. [dostęp 2018-11-15].
    7. Cassini Data Help Redraw Shape of Solar System. NASA, 2009-10-14.
    8. Heliosfera nie jest okrągła! (pol.). Centrum Badań Kosmicznych PAN, 2018-08-08. [dostęp 2018-11-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-15)].
    9. NASA Spacecraft Embarks on Historic Journey Into Interstellar Space. Jet Propulsion Laboratory, 2013-09-12. [dostęp 2013-09-12].
    10. H.J. Fahr, T. Kausch, H. Scherer. A 5-fluid hydrodynamic approach to model the Solar System-interstellar medium interaction. „Astronomy and Astrophysics”. 357, s. 268–282, 2000. Bibcode2000A&A...357..268F. 
    11. Heliosfera w serwisie APOD: Astronomiczne zdjęcie dnia
    12. Brian E. Wood, William R. Alexander, Jeffrey L. Linsky. The Properties of the Local Interstellar Medium and the Interaction of the Stellar Winds of ε Indi and λ Andromedae with the Interstellar Environment. „Astrophysical Journal”. 470, s. 1157, 1996. DOI: 10.1086/177939. Bibcode1996ApJ...470.1157W (ang.). 
    13. R.L. McNutt, Jr. et al. Innovative Interstellar Explorer. „AIP Conference Proceedings”. 858, s. 341–347, 2006. DOI: 10.1063/1.2359348. Bibcode2006AIPC..858..341M. 
    14. Agnieszka Rybarczyk: IBEX wskazuje na brak granicy Układu Słonecznego (pol.). Kosmonauta.net, 2012-06-08. [dostęp 2014-07-30].
    15. Red Giant Plunging Through Space (ang.). W: strona teleskopu Spitzera [on-line]. Jet Propulsion Laboratory, 2006-11-30. [dostęp 2014-07-30].


    Mira Ceti (omikron Ceti, ο Cet) – gwiazda zmienna w gwiazdozbiorze Wieloryba, która osiąga 2,0 podczas maksimum jasności, podczas minimum jasność jej spada do 10,1. Odległa od Słońca o ok. 419 lat świetlnych.Obłok Oorta (znany też pod nazwą obłoku Öpika-Oorta) – hipotetyczny, sferyczny obłok, składający się z pyłu, drobnych okruchów i planetoid obiegających Słońce w odległości od 300 do 100 000 j.a.. Składa się głównie z lodu i zestalonych gazów takich jak amoniak czy metan. Rozciąga się do około jednej czwartej odległości do Proxima Centauri i około tysiąckrotnie dalej niż pas Kuipera i dysk rozproszony, gdzie krążą znane obiekty transneptunowe. Zewnętrzne granice obłoku Oorta wyznaczają granicę dominacji grawitacyjnej Układu Słonecznego


    Podstrony: [1] [2] 3



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Voyager 2 (pl. Podróżnik 2) – bezzałogowa sonda kosmiczna wysłana w 1977 roku w przestrzeń kosmiczną z Przylądka Canaveral przez amerykańską agencję kosmiczną NASA. Rozpoczęcie lotu zbiegło się w czasie z bardzo korzystnym położeniem planet, które umożliwiło odwiedzenie wszystkich gazowych olbrzymów: Jowisza, Saturna, Urana i Neptuna przez jeden próbnik. Z początku zadaniem misji było dokładne zbadanie Jowisza oraz Saturna, jednak sonda sprawowała się na tyle dobrze, że przeprogramowano ją, aby przeprowadziła badania również pozostałych planet zewnętrznych. Voyager 2 przesłał obrazy wszystkich czterech planet, ich księżyców i pierścieni. Do dnia dzisiejszego jest jedyną sondą, która dotarła do Urana i Neptuna.
    NASA (National Aeronautics and Space Administration) (pl. Narodowa Agencja Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej) – agencja rządu Stanów Zjednoczonych odpowiedzialna za narodowy program lotów kosmicznych, ustanowiona 29 lipca 1958 r. na mocy National Aeronautics and Space Act, zastępując poprzednika – National Advisory Committee for Aeronautics. Jest wydziałem Departamentu Obrony USA i jest mu bezpośrednio podległa.
    Fala uderzeniowa – cienka warstwa, w której następuje gwałtowny wzrost ciśnienia gazu, rozchodząca się szybciej niż dźwięk. Fale uderzeniowe powstają podczas silnego wybuchu, ruchu ciała z prędkością ponaddźwiękową (np. samolot).
    Koronalny wyrzut masy (ang. coronal mass ejections – CMEs) – olbrzymi obłok plazmy, w którym pole magnetyczne jest bardziej intensywne, przyspieszane w obszarze korony słonecznej i wyrzucane w przestrzeń międzyplanetarną. Masa materii skupionej w ukształtowanym plazmoidzie sięga miliardów ton, a składa się głównie z elektronów i protonów z niewielkim dodatkiem jonów cięższych pierwiastków, jak hel, tlen i żelazo. Obłoki wyrzuconej plazmy osiągają prędkość od prawie 200 do ponad 2000 km/s. Wyrzuty koronalne są skutkiem rekoneksji magnetycznej podczas rozbłysków słonecznych i protuberancji. Częstość ich występowania zmienia się w zależności od fazy cyklu aktywności słonecznej. Podczas minimum aktywności zjawisko zanika, a podczas maksimum częstość wzrasta do 4 – 5 dziennie. W przestrzeni międzyplanetarnej plazma ta rozchodzi się w postaci stosunkowo dobrze ukierunkowanego i wąskiego wyrzutu rozszerzającego się do średnicy np. 50 milionów km na odległości orbity Ziemi.
    Interstellar Boundary Explorer (IBEX) – satelita naukowy amerykańskiej agencji kosmicznej NASA mający wykonać pierwszą mapę obszarów leżących na granicy Układu Słonecznego i przestrzeni międzygwiezdnej. Stanowi część programu Small Explorer.
    Prędkość naddźwiękowa (supersoniczna) – w aerodynamice prędkość obiektu lub przepływu, poruszającego się szybciej niż prędkość dźwięku w powietrzu (przy temp. +20 °C = 340 m/s). Prędkości ponad pięciokrotnie większe od prędkości dźwięku często nazywane są prędkościami hipersonicznymi.
    Science – recenzowane czasopismo naukowe wydawane przez American Association for the Advancement of Science. Ukazuje się jako tygodnik ilustrowany.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.022 sek.