• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Hari

    Przeczytaj także...
    Symbol (z gr. σύμβολον) – semantyczny środek stylistyczny, który ma jedno znaczenie dosłowne i nieskończoną liczbę znaczeń ukrytych. Odpowiednik pojęcia postrzegany zmysłowo. Najbardziej ogólnie jest to zastąpienie jednego pojęcia innym, krótszym, bardziej wyrazistym lub najlepiej oddającym jego naturę, albo mniej abstrakcyjnym. Jest to znak odnoszący się do innego systemu znaczeń, niż do tego, do którego bezpośrednio się odnosi. Przykładowo symbol lwa oznacza nie tylko dany gatunek zwierzęcia, lecz często także siłę lub władzę. Symbole są pewnymi znakami umownymi, które w różnych kulturach mogą mieć różne znaczenia - to odróżnia symbol od jednoznacznej alegorii. Znaczenia szczególne to między innymi:Rawidasi ( pańdźabi: ਰਬਿਦਾਸੀ lub ਆਦ ਧਰਮ, ravidasi sampradaya ) - ruch religijny skupiony wokół postaci Rawidasa, czternastowiecznego guru z północnych Indii, urodzonego w kaście niedotykalnych. Ruch łączący tradycje bhakti z wpływami sikhizmu.
    Wszechświat – wszystko, co fizycznie istnieje: cała przestrzeń, czas, wszystkie formy materii i energii oraz prawa fizyki i stałe fizyczne określające ich zachowanie. Słowo „wszechświat” może być też używane w innych kontekstach jako synonim słów „kosmos” (w rozumieniu filozofii), „świat” czy „natura”. W naukach ścisłych słowa „wszechświat” i „kosmos” są równoważne.

    Hari (sanskryt हरि, dosłownie: „złocisty”) – jedno ze świętych imion Boga w hinduizmie, sikhizmie i religii rawidasi.

    Hinduizm[ | edytuj kod]

    To 650. imię boga Wisznu (wymienione w Wisznu Sahaśranama). Według Adiego Śankary Hari oznacza: Ten, który niszczy samsarę, czyli wyzwala z cyklu reinkarnacji i jednocześnie rozprasza ignorancję. Szczególne znaczenie ma mantra Hari Om, gdzie „Om” jest pierwotną wibracją twórczą, z której powstał cały wszechświat.

    Pismo gurmukhi (z pendżabskiego gurmukhi = „z ust guru”) – pismo używane przede wszystkim w Indiach, we Wschodnim Pendżabie, do zapisu języka pendżabskiego. Używają go głównie Sikhowie, stąd jego potoczna nazwa „pismo Sikhów”. Jego oficjalna nazwa nawiązuje do twórcy sikhizmu – Guru Nanaka (1469–1538). Gurmukhi zostało przystosowane do pisania w innych językach, takich jak bradź bhasza, khariboli (oraz inne hinduskie dialekty), sanskryt i sindhi. Pismo to czyta się od lewej do prawej strony, podobnie jak w piśmie łacińskim. Reinkarnacja (również: metempsychoza, transmigracja; łac. re+in+caro, carnis - ponowne wcielenie) – pogląd, według którego dusza (bądź świadomość) po śmierci ciała może wcielić się w nowy byt fizyczny. Np. dusza jednego człowieka może przejść w ciało nowonarodzonego dziecka lub zwierzęcia czy nawet według niektórych poglądów rośliny. Samo słowo reinkarnacja jest zestawieniem dwóch członów: inkarnacja (wcielenie) i przedrostka re (oznaczającego powtórzenie czegoś). Dosłownie więc reinkarnacja oznacza powtórne wcielenie.

    | edytuj kod]

    To imię Kryszny (Najwyższej Osoby Boga – Bhagawan). Imię „Hari” uznawane jest za obdarzone ogromną mocą duchową. Ma ono wzbudzać „wibracje transcendentne”, gdy powtarzane jest w modlitwach (dżapa), w mantrach (np. w Maha Mantra) lub w pieśniach (kirtan). Wielu mistrzów duchowych (guru) miało zwyczaj śpiewać: „Hari bol, Hari bol!”… („Proszę, powiedz: Hari”), ponieważ powtarzanie tego imienia ma natychmiast usuwać efekty złych działań, a więc złą karmę, a także zły wpływ astrologii na życie ludzkie. Innym działaniem ma być również rozpraszanie ignorancji i iluzji, które oddalają wieczną duszę (atmana) od Boga. W Mahabharacie Kryszna mówi:

    Języki drawidyjskie - rodzina językowa, obejmująca 85 języków południowych Indii i Sri Lanki. Współcześnie posługuje się nimi ponad 200 mln mówiących. Języki te prawdopodobnie miały historycznie większy zasięg, ale wraz z przybyciem Ariów zostały zepchnięte na południe.Mantra Hare Kryszna – Maha Mantra (Wielkie Skierowanie Uwagi, Wielka Mantra) dla krysznaizmu. Jest to składająca się z 16 słów mantra, pochodząca z gaudija wisznuizmu, od połowy lat 60. XX wieku spopularyzowana w innych oprócz Indii krajach świata przez ruch Hare Kryszna.
    Oddalam grzechy tych, którzy mnie pamiętają Przyjmuję święte ofiary Moja skóra ma kolor błękitny Dlatego nazywają mnie Hari.

    | edytuj kod]

    Jedno ze świętych imion Boga. Najważniejsza świątynia sikhijska- Złota Świątynia w Amritsarze nazywana jest Harimandir- „świątynia Boga”.

    Saṅsāra lub saṃsāra (pali, sans.: संसार, tel.: సంసారం; chiń.: trad. 輪迴, upr. 轮回, pinyin lún huí, jap.: 輪廻 rinne) – w hinduizmie, dźinizmie i buddyzmie termin dosłownie oznacza nieustanne wędrowanie, czyli kołowrót narodzin i śmierci, cykl reinkarnacji, któremu od niezmierzonego okresu podlegają wszystkie żywe istoty włącznie z istotami boskimi (dewy). Po każdym kolejnym wcieleniu następne jest wybierane w zależności od nagromadzonej karmy. W buddyzmie wyzwolenie z sansary następuje dzięki kroczeniu szlachetną ośmioraką ścieżką, która prowadzi do nirwany.Gauranga ( trl. gaurāṅga , dosłownie: złoty, piękny, złocisty, jasny, o złocistych kończynach) – jedno z imion Kryszny , spopularyzowane przez ruch Hare Kryszna .

    | edytuj kod]

    Hari jest świętym symbolem religijnym, składającym się z 3 liter w alfabecie gurmukhi (z literą „i” wyobrażoną w formie płomienia). Ten symbol ozdabia świątynie, zwane gurderhas.

    Pochodzenie i wpływy[ | edytuj kod]

    Słowo Hari pochodzi prawdopodobnie od praindoeuropejskiego rdzenia *ghel- (świecić, błyszczeć) i spokrewnione jest m.in. z ang. yellow i pol. żółty. Współcześnie Hari występuje także w wielu językach nie-indoeuropejskich, które zapożyczyły to słowo za pośrednictwem kultury i religii indyjskiej, np. hari oznacza: dzień w języku malajskim – stąd pochodzi pseudonim Maty Hari (Oko Dnia) i król w tagalog. Występuje również powszechnie w indyjskich językach drawidyjskich.

    Adi Śankara (dewanagari आदि शङ्कर, czyli Pierwszy z Śankarów oraz आदि शंकराचार्य (Adi Śankaraćarja); także Śankara Bhagawatpadaćarja , czyli Nauczyciel u Stóp Boga; malajalam ആദി ശങ്കരന്; ang. Adi Shankara) (daty urodzenia i śmierci niepewne, jednak większość naukowców jest zgodna co do tego, że żył prawdopodobnie w VIII wieku) – indyjski mędrzec, myśliciel i reformator tradycji wedyjskiej oraz bramińskiej, założyciel największej i najbardziej wpływowej szkoły filozofii indyjskiej – adwajtawedanty. Esencją nauczania Adi Śankary była jedność atmana i bezpostaciowego Brahmana. Śankarę uważano w smartyzmie za częściowego awatara Śiwy. Słowo śankara w sanskrycie oznacza pokój czyniący.Wisznu (hindi: विष्णु) – jeden z najpopularniejszych dewów w hinduizmie, Bóg jedyny w wisznuizmie (największym wyznaniu hinduistycznym). Jeden z Trimurti (trójcy hinduistycznej) tworzonej wraz z Brahmą i Śiwą. Symbolizuje utrzymujący aspekt Boga, najczęściej identyfikowany z dwoma swoimi Awatarami: Kryszną i Ramą.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Gauranga
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Na podstawie: [1] (ang.).

    Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Online Vedic Encyclopedia (ang.)
  • Krishna.com All about Krishna (ang.)




  • Warto wiedzieć że... beta

    Mata Hari, właściwie Margaretha Geertruida McLeod z domu Zelle (ur. 7 sierpnia 1876 w Leeuwarden, zm. 15 października 1917 w Vincennes pod Paryżem) - holenderska tancerka, która pod takim właśnie pseudonimem zdobyła sławę w Europie Zachodniej początku XX wieku.
    Guru (dewanagari गुरु) – w religiach dharmicznych przywódca wspólnoty, przewodnik duchowy i nauczyciel, szanowany, a czasem nawet czczony jako wcielenie bóstwa.
    Sankirtan (z sanskrytu: san - razem i kirtana - śpiewać imiona Wisznu) to praktyka kultowa krysznaickiego ruchu religijnego bhakti, polegająca na zbiorowym (i najczęściej publicznym) śpiewaniu świętych imion boga. Szczególnie popularna w ruchu Hare Kryszna.
    Język tagalski, tagalog – jeden z najważniejszych na Filipinach (forma urzędowa tego języka nazywa się oficjalnie filipino). Należy do zachodniej gałęzi rodziny języków malajsko-polinezyjskich. Jest jednym z około 90 głównych spokrewnionych między sobą języków i dialektów, którymi posługują się mieszkańcy archipelagu filipińskiego. Jest to język macierzysty znaczącej części mieszkańców centralnych rejonów Filipin, używa go około 24 miliony osób.
    Mantra (dewanagari मन्त्र , od rdzenia man- myśleć, z przyrostkiem tra- wznieść lub ochraniać) – w buddyzmie i hinduizmie formuła, werset lub sylaba, która jest elementem praktyki duchowej. Jej powtarzanie ma pomóc w opanowaniu umysłu, zaktywizowaniu określonej energii, uspokojeniu, oczyszczeniu go ze splamień. Szczególnie istotną sprawą jest bezpośredni przekaz z ust wykwalifikowanego nauczyciela (guru), gdyż tylko wtedy mantra uzyskuje właściwą moc.
    Mahabharata (skr. Mahābhārata, महाभारत) – jeden z dwóch głównych hinduistycznych poematów epickich (obok Ramajany), znajdujący się w kategorii smryti i należący do głównych dzieł literatury indyjskiej. W hinduizmie nazywany jest piątą Wedą. Utwór jest najdłuższym utworem literackim i eposem na świecie. Zawiera 100 000 ślok (200 tysięcy wersów), tak więc jest dziesięć razy dłuższy od Odysei i Iliady razem wziętych. Epos opowiada o historii starożytnych Indii. W jego skład wchodzi jedno z najważniejszych dzieł hinduizmu – Bhagawadgita.
    Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; język uporządkowany, w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o nieuporządkowanej gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (według spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 – 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.637 sek.