• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Haptofity



    Podstrony: [1] [2] 3
    Przeczytaj także...
    Diploid (z gr. διπλος – podwójny) – komórka zawierająca po dwa chromosomy danego typu. Ta sama informacja jest przechowywana w dwóch miejscach, co ma znaczenie na przykład przy mutacjach.Haploid (gr. απλος ‘niezłożony, pojedynczy’) – komórka zawierająca tylko jeden zestaw chromosomów homologicznych (oznaczany jako n).
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. Richard Harder: Systematyka. W: Botanika: podręcznik dla szkół wyższych. Eduard Strasburger (red.). Wyd. 2 pol. według 28 oryg. Warszawa: PWRiL, 1967, s. 525–526. (pol.)
    2. M.D. Guiry, G.M. Guiry: Phylum: Haptophyta (ang.). Algaebase. [dostęp 2012-10-10].
    3. Fabien Burki, Kamran Shalchian-Tabrizi, Jan Pawlowski. Phylogenomics reveals a new 'megagroup' including most photosynthetic eukaryotes. „Biology Letters”. 4 (4), s. 366-9, sierpień 2008. DOI: 10.1098/rsbl.2008.0224. ISSN 1744-957X. PMID: 18522922. 
    4. JD. Hackett, HS. Yoon, S. Li, A. Reyes-Prieto i inni. Phylogenomic analysis supports the monophyly of cryptophytes and haptophytes and the association of rhizaria with chromalveolates.. „Molecular Biology and Evolution”. 24 (8), s. 1702-13, sierpień 2007. DOI: 10.1093/molbev/msm089. ISSN 0737-4038. PMID: 17488740. 
    5. Fabien Burki, Noriko Okamoto, Jean-François Pombert, Patrick J. Keeling. The evolutionary history of haptophytes and cryptophytes: phylogenomic evidence for separate origins.. „Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences”. 279 (1736), s. 2246-54, czerwiec 2012. DOI: 10.1098/rspb.2011.2301. ISSN 1471-2954. PMID: 22298847. 
    6. Thomas Cavalier-Smith. Only six kingdoms of life. „Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences”. 271, s. 1251–1262, 17 maja 2004. DOI: 10.1098/rspb.2004.2705 (ang.). 
    7. M.D. Guiry, G.M. Guiry: Class Coccolithophyceae [Prymnesiophyceae] (ang.). Algaebase. [dostęp 2012-10-10].
    8. M. Virginia Sánchez Puerta, Tsvetan R. Bachvaroff, Charles F. Delwiche. The Complete Plastid Genome Sequence of the Haptophyte Emiliania huxleyi: a Comparison to Other Plastid Genomes. „DNA Research”. 12 (2), s. 151-156, 2005. DOI: 10.1093/dnares/12.2.151. ISSN 1340-2838 (ang.). 
    9. Sina M. Adl, Alastair G. B. Simpson i in. The New Higher Level Classification of Eukaryotes with Emphasis on the Taxonomy of Protists. „Journal of Eukaryotic Microbiology”. 52 (5), s. 399–451, 2005. International Society of Protistologists. DOI: 10.1111/j.1550-7408.2005.00053.x (ang.). 
    10. Bente Edvardsen, Wenche Eikrem, J.C. Green, Robert A. Andersen, Seung Yeo Moon-Van Der Staay, Linda K. Medlin. Phylogenetic reconstructions of the Haptophyta inferred from 18s ribosomal DNA sequences and available morphological data. „Phycologia”. 39 (1), s. 19–35, 2000-02-04. DOI: 10.2216/i0031-8884-39-1-19.1 (ang.). 
    11. Paul C. Silva, J. Throndsen, Wenche Eikrem. Revisiting the nomenclature of haptophytes (Commentary). „Phycologia”. 46 (4), s. 471–475, lipiec 2007. International Phycological Society. DOI: 10.2216/07-22.1. ISSN 0031-8884 (ang.). 
    12. Jeremy R. Young, Karen Henriksen. Biomineralization within vesicles: The calcite of coccoliths. „Reviews in Mineralogy and Geochemistry”. 54 (1), s. 189-215, styczeń 2003. Mineralogical Society of America. DOI: 10.2113/0540189. ISSN 1529-6466 (ang.). 
    13. R.W. Jordan, A.H.L. Chamberlain. Biodiversity among haptophyte algae. „Biodiversity and Conservation”. 6 (1), s. 131-152, 1997. DOI: 10.1023/A:1018383817777 (ang.). 
    14. C.V. Otterstroem, E. Steemann Nielsen. Two cases of extensive mortality in fishes caused by the flagellate Prymnesium parvum. „Rep. Dan. Biol. Stn.”. 44, s. 5–24, 1939 (ang.). 
    15. K. W. Tang, H. H. Jakobsen, A. W. Visser. Phaeocystis globosa (Prymnesiophyceae) and the planktonic food web: Feeding, growth, and trophic interactions among grazers. „Limnology and Oceanography”. 46 (8), s. 1860–1870, 2001. DOI: 10.4319/lo.2001.46.8.1860 (ang.). 
    16. T. Tyrrell, P. M. Holligan, C. D. Mobley. Optical impacts of oceanic coccolithophore blooms. „Journal of Geophysical Research”. 104 (C2), s. 3223–3241, 1999-02-15. DOI: 10.1029/1998JC900052 (ang.). 
    17. MD. Iglesias-Rodriguez, PR. Halloran, RE. Rickaby, IR. Hall i inni. Phytoplankton calcification in a high-CO2 world. „Science”. 320 (5874), s. 336-40, kwiecień 2008. DOI: 10.1126/science.1154122. PMID: 18420926 (ang.). 
    18. Scott C. Doney, Victoria J. Fabry, Richard A. Feely, Joan A. Kleypas. Ocean Acidification: The Other CO2 Problem. „Annual Review of Marine Science”. 1, s. 169-192, 2009. DOI: 10.1146/annurev.marine.010908.163834 (ang.). 
    Satelity geofizyczne śledzą warunki na Ziemi. Krążąc po orbicie prawie biegunowej, regularnie obserwują powierzchnię Ziemi, dostarczając danych kartografom, geologom oraz poszukiwaczom surowców mineralnych w tym złóż ropy naftowej. Pokazują rodzaje i stan użytków rolnych, pozwalają rozpoznać obszary zagrożone przez szkodniki, na przykład szarańczę. Wykrywają wycieki ropy, pożary lasów, dewastację dżungli tropikalnej oraz zanieczyszczenia atmosfery i mórz.Pelagial, wody pelagialne, strefa pelagialna, toń wodna (od gr. πέλαγος, pélagos - morze) – wody otwarte oceanów, mórz i wielkich jezior oddzielone od brzegów strefami litoralu i sublitoralu. Obejmuje naświetloną warstwę wody do 200 m od powierzchni (epipelagial) oraz coraz głębsze warstwy: mezopelagial, batypelagial i abisopelagial. Poniżej strefy abisopelagialnej znajduje się strefa denna (bental) lub głębia rowów oceanicznych (hadal – poniżej 6000 m p.p.m.).


    Podstrony: [1] [2] 3



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Supergrupa – umowna kategoria systematyczna, wydzielona w pierwszych latach XXI wieku dla określenia najważniejszych linii rozwojowych eukariontów (Eukaryota). Tradycyjnie wśród eukariontów wydzielano 4 królestwa: protisty (Protista), rośliny (Plantae), grzyby (Fungi) i zwierzęta (Zoa). Protisty były traktowane różnorako – część z nich zaliczano czasem do pozostałych trzech królestw. Czasem protisty dzielono na trzy oddzielne grupy: pierwotniaki (Protozoa), protisty roślinopodobne i protisty grzybopodobne. Wszystkie te klasyfikacje nie uwzględniały jednak w sposób trafny (w świetle obecnej wiedzy) powiązań filogenetycznych w obrębie organizmów. Od kilku lat funkcjonuje podział organizmów na sześć supergrup:
    Wić – (łac. flagellum, l.mn. flagella), organellum ruchu wyrastające z powierzchni komórki u niektórych mikroorganizmów, bakterii, pierwotniaków, niższych roślin i komórek zwierząt, np. u wiciowców, młodocianych korzenionóżek, promienionóżek, komórek kołnierzykowo-biczykowatych gąbek, plemników.
    Obieg węgla w przyrodzie – biologiczne, chemiczne i fizyczne procesy zachodzące na Ziemi, w wyniku których następuje ciągły cykl wymiany węgla znajdującego się w atmosferze, w wodzie, organizmach żywych ich szczątkach oraz w skorupie ziemskiej.
    Wiciowce (łac. Mastigota, Flagellata, Mastigophora) - pierwotniaki, zazwyczaj jednojądrowe haplonty. Poruszają się przy pomocy wici, rozmnażają się przez podział podłużny (bezpłciowo). Heterotrofy, niektóre z nich posiadają zdolności autotroficzne (więc są miksotrofami).
    Produkcja pierwotna – to ilość materii wytworzonej przez producentów, tzw. produkcja roślin zielonych rozumiana jako szybkość gromadzenia energii promieniowania słonecznego w materii organicznej, z której zbudowane jest ciało tych roślin.
    Późny trias (ang. Late Triassic) – najmłodsza epoka triasu (era mezozoiczna), trwająca w zależności od przyjmowanego podziału triasu od około 28 do około 36 milionów lat. Dokładny czas jego trwania jest przedmiotem sporów. Do 2012 roku Międzynarodowa Komisja Stratygrafii przyjmowała, że późny trias rozpoczął się około 228,7 milionów lat temu a zakończył 199,6 ± 0,6 mln lat temu; w roku 2013 Komisja poprawiła datowanie na od około 237 milionów lat temu do 201,3 ± 0,2 mln lat temu Jest to epoka młodsza od środkowego triasu a starsza od wczesnej jury. Późny trias dzieli się na trzy wieki: karnik, noryk i retyk.
    Wapień – skała osadowa (chemogeniczna lub organogeniczna) zbudowana głównie z węglanu wapnia, przede wszystkim w postaci kalcytu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.093 sek.