• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Halka - opera



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Maria Fołtyn (ur. 28 stycznia 1924 w Radomiu, zm. 2 grudnia 2012 w Warszawie) – polska śpiewaczka i reżyser operowy, założycielka i prezes Towarzystwa Miłośników Muzyki Moniuszki.Osaka (jap. 大阪市, Ōsaka-shi) - trzecie co do wielkości miasto w Japonii. Leży w południowo-zachodniej części wyspy Honsiu w regionie Kinki (Kansai) nad zatoką Osaka na styku Morza Wewnętrznego i Oceanu Spokojnego, u ujścia rzeki Yodo. Jest stolicą prefektury o tej samej nazwie i częścią obszaru metropolitalnego Keihanshin zamieszkiwanego przez około 18 mln osób.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. Plytowe dzieje Halki, www.trubadur.pl [dostęp 2019-03-07].
    2. „Halka”: opera w czterech aktach Discogs.
    3. Halka by Moniuszko, Studio 1953 (Re-broadcast 2008) | Premiere Opera Italy, www.premiereopera.net [dostęp 2019-03-07].
    4. Barbara Zagórzanka, Andrzej Hiolski, Wiesław Ochman, Robert Satanowski – Halka Discogs.
    5. Fryderyk Chopin – Koncerty zatrzymane w czasie – NIFCCD 082-083 Europa Galante/Fabio Biondi/Chór Opery i Filharmonii Podlaskiej/Soliści – Moniuszko. Halka. pl.chopin.nifc.pl. [dostęp 2019-03-07].
    6. Stanisław Moniuszko: Halka: Opera w 4 aktach, Wstęp i komentarze: Grzegorz Zieziula.
    7. „Halka” – wszystkie realizacje. e-teatr.pl. [dostęp 2018-03-10].
    8. Trzy przedstawienia (21 marca, 2 i 3 kwietnia 1960) „własnymi siłami” z udziałem solistów z opery w Liège (Belgia), gdzie poprzednio dzieło to zostało wykonane. Długi artykuł ukazał się w dzienniku La Voix du Nord (25 marca 1960), a sprawozdanie w Ruchu Muzycznym n° 10/11 (1-15.06.1960 : H. Musielak, «Sukces Halki w Lille»).
    9. Panie Stanisławie, zrobiłam to dla pana www.e-teatr.pl [dostęp 2017-02-01].
    10. „Halka” (pdf). e-teatr.pl, s. 66, 67, 68 [dostęp 2019-01-05].
    11. Trzy przedstawienia (28, 30 stycznia i 1 lutego 1986) Teatru Wielkiego z Łodzi. Ponadto odbyły się dwa przedstawienia Strasznego Dworu (29 i 31 stycznia). Sprawozdanie w Ruchu Muzycznym n° 6 (16-31.03.1986 : T. Kaczyński «Moniuszko w Lyonie»).
    12. „Halka” w POSK-u! (pol.). POSK. [dostęp 2017-02-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-01)].
    13. Moniuszki gawęda o miłości. e-teatr.pl [dostęp 2019-08-04].
    14. Halka (ang.). koominenooppera.fi. [dostęp 2018-08-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-08-26)].
    15. „Halka” Stanisława Moniuszki w Theater an der Wien. kultura.onet.pl, 2017-07-13. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-04)].
    16. Halka. theater-wien.at. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-04)].
    17. „Halka” w Wiedniu. pwm.com.pl, 2019-12-18. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-02-19)].
    18. Jubilea Universala Kongreso Esperantista: albumo Kraków 1912 w serwisie polona.pl.
    19. „Halka” po włosku. operalovers.pl [dostęp 2019-01-05].
    20. Szumią pinie na gór szczycie, czyli włoska „Halka” Fabia Biondiego, Kultura Liberalna, 28 sierpnia 2018 [dostęp 2019-07-09] (pol.).
    21. Pierwiastek z czterech, czyli „Halka” wileńska Teatrze Wielkim–Operze Narodowej, Kultura Liberalna, 2 lipca 2019 [dostęp 2019-07-09] (pol.).

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Witold Rudziński: „Halka” S. Moniuszki. Seria Mała Biblioteka Operowa. PWM [1954] (116 s.)
  • Lesław Czapliński: Niewinność uciśniona: góralka Halka i gejsza Cho-cho-san, [w:] „W kręgu operowych mitów” Kraków 2003
  • Lesław Czapliński: Huculska „Halka” (o ukrainizowanej wersji opery Stanisława Moniuszki), [w:] „Scena Operowa” 2/1993
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Pełny tekst libretta – wersja warszawska, 1858
  • Pełny tekst libretta – wersja wileńska, 1848
  • Stolnik - w Polsce do XIII w. urzędnik sprawujący pieczę nad stołem panującego. Do jego obowiązków należało nakrycie stołu do uczty, a w czasie jej trwania kierowanie podawaniem potraw. W okresie rozbicia dzielnicowego stolnik miał zastępcę podstolego. W XIV-XVI w. honorowy urząd ziemski. W Koronie i na Litwie istniały urzędy stolnika wielkiego, m.in. późniejszy król Stanisław August Poniatowski był w latach 1755-1764 stolnikiem wielkim litewskim.Międzynarodowy Festiwal Muzyczny Chopin i jego Europa – międzynarodowy festiwal muzyczny pod dyrekcją Stanisława Leszczyńskiego organizowany od 2005 w Warszawie przez Narodowy Instytut Fryderyka Chopina przedstawiający muzykę europejską od klasycyzmu do współczesności w kontekście jej związku z życiem i twórczością polskiego pianisty, kompozytora i pedagoga Fryderyka Chopina (1810-1849). Projekt programu rządowego „Dziedzictwo Fryderyka Chopina 2010”.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Praga (czes. i słow. Praha, niem. Prag) – stolica i największe miasto Czech, położone w środkowej części kraju, nad Wełtawą. Jest miastem wydzielonym na prawach kraju, będąc jednocześnie stolicą kraju środkowoczeskiego.
    Andrzej Saciuk (ur. 10 kwietnia 1933 w Żytyniu Wielkim na Wołyniu, zm. 12 maja 2020) − polski śpiewak operowy (bas), aktor, reżyser i pedagog.
    Mariusz Treliński (ur. 28 marca 1962 w Warszawie) – reżyser operowy, filmowy i teatralny. Studiował reżyserię w Szkole Filmowej w Łodzi.
    Chór Polskiego Radia w Krakowie – instytucja kultury założona w 1948 roku przez Jerzego Gerta. Od założenia aż do roku 1994 chór ten stanowił integralną część zespołu Orkiestry i Chóru Polskiego Radia i Telewizji. Od stycznia 1995 roku działa samodzielnie w strukturach Polskiego Radia SA
    Libretto (wł. książeczka) – tekst stanowiący podstawę dzieł sceniczno-muzycznych, takich jak opera, operetka, kantata, musical czy balet.
    Lesław Czapliński (ur. 22 kwietnia 1956 w Krakowie) - polski eseista i felietonista, historyk idei, krytyk muzyczny, filmowy i teatralny, tłumacz literatury francuskiej, rosyjskiej i włoskiej.
    Toast - gatunek literatury stosowanej, skonwencjonalizowana formuła lub krótka przemowa wznoszona dla uczczenia kogoś lub czegoś, życzenia komuś pomyślności itp. Po toaście następuje wypicie alkoholu, często też stuknięcie się kieliszkami. Toast może przybrać charakter konwencjonalnej, krótkiej formuły (np. "na zdrowie!") lub dłuższej, bardziej oryginalnej przemowy, w którą jednak elementy konwencjonalne często są wbudowane.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.067 sek.