• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Haczek

    Przeczytaj także...
    Język słowacki (słow. slovenský jazyk, też slovenčina) należy do zachodniosłowiańskiej grupy językowej. Językiem tym posługuje się ponad 6 mln osób – przede wszystkim na Słowacji i w należącej do Serbii Wojwodinie, gdzie jest jednym z języków urzędowych. Używają go także Słowacy mieszkający w Polsce, Rumunii, na Węgrzech, w USA i Kanadzie. W Polsce język słowacki mógł być zdawany na maturze jako jeden z języków nowożytnych.Symbol (z gr. σύμβολον) – semantyczny środek stylistyczny, który ma jedno znaczenie dosłowne i nieskończoną liczbę znaczeń ukrytych. Odpowiednik pojęcia postrzegany zmysłowo. Najbardziej ogólnie jest to zastąpienie jednego pojęcia innym, krótszym, bardziej wyrazistym lub najlepiej oddającym jego naturę, albo mniej abstrakcyjnym. Jest to znak odnoszący się do innego systemu znaczeń, niż do tego, do którego bezpośrednio się odnosi. Przykładowo symbol lwa oznacza nie tylko dany gatunek zwierzęcia, lecz często także siłę lub władzę. Symbole są pewnymi znakami umownymi, które w różnych kulturach mogą mieć różne znaczenia - to odróżnia symbol od jednoznacznej alegorii. Znaczenia szczególne to między innymi:
    Akcent przeciągły (cyrkumfleks, łac. circumflexus, gr. περισπωμένος / perispomenos), często nazywany daszkiem, to znak diakrytyczny używany w językach: esperanto, francuskim, greckim, rumuńskim, słowackim, portugalskim i innych.

    Haczek (karon, odwrócony cyrkumfleks, odwrócony daszek) – symbol diakrytyczny używany do spółgłosek i samogłosek. Jest skierowany w tę samą stronę, co brewis, ale ma kształt akcentu przeciągłego (cyrkumfleks).

    Haczka używa się m.in. w językach czeskim (pod nazwą háček) i słowackim (mäkčeň lub pot. háčik). Stosuje się go tam do liter: Č, Ď, , Ň, Š, Ť i Ž, a dodatkowo w czeskim do Ě i Ř, zaś w słowackim do Ľ. Litery Č, , Š i Ž są używane także w językach krajów dawnej Jugosławii (w języku słoweńskim strešica, w serbsko-chorwackim wraz z jego współczesnymi kontynuantami nazywana kvaka albo kvačica), litewskim, łotewskim i etnolekcie śląskim, ale jako oddzielna litera występuje tylko w języku serbsko-chorwackim. W języku chińskim służy do oznaczania tonu. W językach ugrofińskich ma różne zastosowanie.

    Język litewski (lit. lietuvių kalba) - język z zespołu wschodniobałtyckiego języków bałtyckich, wchodzących w skład języków bałtosłowiańskich, którym posługuje się ok. 5 mln osób. Oprócz Litwy językiem tym posługują się Litwini zamieszkujący na zachodzie Białorusi i północno-wschodniej Polsce (Suwalszczyzna), a także w Rosji, Łotwie oraz emigranci w USA, Kanadzie, Australii, Niemczech. Jest językiem urzędowym Litwy.Š – litera alfabetu łacińskiego z diakrytycznym znakiem háček. Jest to litera w alfabecie husyckim, służąca do zapisu głoski "sz". Występuje w zapisie języków litewskiego, łotewskiego, czeskiego, słowackiego, chorwackiego, słoweńskiego, serbskiego, macedońskiego, bośniackiego, białoruskiego (alfabet łacinka) i fińskiego. Jest tożsama ze znakiem Ш w cyrylicy.

    W Unikodzie haczek występuje w wersjach:

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Robert Bringhurst: Elementarz stylu w typografii. Dorota Dziewońska (tłum.). Kraków: Design Plus, 2007, s. 337–338. ISBN 978-83-923835-0-5.
    2. James Felici: Kompletny przewodnik po typografii. Zasady doskonałego składania tekstu. Marcin Kotwicki, Paweł Biłda (tłum.). Gdańsk: Słowo/Obraz, 2006, s. 290. ISBN 978-83-89945-15-0.
    Samogłoska – głoska, przy powstawaniu której uczestniczą jedynie wiązadła głosowe, a strumień powietrza swobodnie przepływa przez kanał głosowy. Samogłoski charakteryzują się regularnym rozkładem energii akustycznej, mają wyraźną strukturę formantową, która decyduje o ich barwie. Podczas ich artykulacji słychać tylko jedną głoskę, wymawia się je tak samo jak się pisze.Č – litera alfabetu łacińskiego z diakrytycznym znakiem háček. Jest to litera w alfabecie husyckim, służąca do zapisu głoski zapisywanej w języku polskim dwuznakiem "cz". Litera ta jest stosowana w pisowni wszystkich języków zachodniosłowiańskich z wyjątkiem polskiego i kaszubskiego oraz w pisowni tych języków południowosłowiańskich, które stosują alfabet łaciński. Włączono ją też do alfabetu białoruskiego w krótkim okresie, kiedy teksty białoruskie zapisywano łacinką.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    , - jeden z dwuznaków używanych w alfabetach łacińskich języków południowosłowiańskich. W zapisie cyrylickim języka serbskiego jego odpowiednikiem jest znak џ. Dźwięk, który jest przezeń wyrażany brzmi jak polskie dż np. w słowie dżdżownica.
    Ďď - litera alfabetu łacińskiego występująca w języku czeskim i w języku słowackim. Oznacza spółgłoskę dźwięczną /ɟ/.
    Spółgłoska – dźwięk języka mówionego powstający w wyniku całkowitego lub częściowego zablokowania przepływu powietrza przez aparat mowy (kanał głosowy). W czasie wymawiania spółgłosek powstaje szmer, gdy powietrze natrafia na przeszkodę (zwarcie, zbliżenie).
    Litera – znak graficzny charakterystyczny dla pism fonetycznych. Może wyrażać pojedynczą głoskę, sylabę lub wchodzić w skład innych połączeń - np. dwuznaków. W języku francuskim zestaw nawet pięciu liter może oznaczać jedną głoskę.
    Ň (czyt. "Ni") – 22. litera alfabetu czeskiego. Pochodzi z alfabetu łacińskiego z dodatkiem symbolu haczek. Używana w języku czeskim, słowackim i turkmeńskim.
    Znaki diakrytyczne (gr. diakritikós – odróżniający) – znaki graficzne używane w alfabetach i innych systemach pisma, umieszczane nad, pod literą, obok lub wewnątrz niej, zmieniające artykulację tej litery i tworzące przez to nową literę. W alfabetach sylabowych mogą zmienić znaczenie całej sylaby.
    Unicode – komputerowy zestaw znaków mający w zamierzeniu obejmować wszystkie pisma używane na świecie. Definiują go dwa standardy – Unicode oraz ISO 10646. Znaki obu standardów są identyczne. Standardy te różnią się w drobnych kwestiach, m.in. Unicode określa sposób składu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.