• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Gyrocotyloidea



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Plemnik, spermatozoid – gameta męska, haploidalna komórka rozrodcza wytwarzana przez gonadę osobnika płci męskiej służące do rozmnażania płciowego. Plemniki występują zarówno u zwierząt, jak i u roślin, choć różnią się budową. U zwierząt plemnik jest zwykle ruchliwy, o długości zależnej od gatunku: od 40, u waleni, do 250 mikrometrów u niektórych chrząszczy (u człowieka długości ok. 50–60 µm).Pasożytnictwo, parazytyzm – forma antagonistycznego współżycia dwóch organizmów, z których jeden czerpie korzyści ze współżycia, a drugi ponosi szkody. Termin ten stosowany jest w biologii – w odniesieniu do dwóch organizmów różnych gatunków – oraz w socjologii, gdzie pasożytnictwem nazywany jest próżniaczy tryb życia osoby zdolnej do pracy. Zbliżonymi do pasożytnictwa formami – spotykanymi w biologii rozwoju – są szczególne taktyki rozrodcze prowadzone przez parazytoidy, pasożyty lęgowe oraz niektóre gatunki tzw. pasożytów płciowych (np. matronicowate).

    Gyrocotylideagromada tasiemców znanych z różnych mórz i oceanów, obejmująca rodzinę Gyrocotylidae.

    Budowa[ | edytuj kod]

    Najmniejsi przedstawiciele Gyrocotylidea dorastają zaledwie kilku mm, najwięksi osiągają 2 cm. W budowie tej grupy zwierząt nie stwierdza się członów. Cechują się one wydłużonym ciałem, zwężającym się dystalnie. Z przodu znajduje się umięśnione zagłębienie działające jako narząd czepny, rodzaj przyssawki. Istnieje hipoteza, wedle której pochodzi ona od przekształconej pozostałości gardzieli, która stanowiła u przodków współczesnych Gyrocotylidea część układu pokarmowego, zanim zanikł on w tej grupie. Boczne krawędzie ciała zwierzęcia są pofałdowane, na kształt zatok bądź zmarszczek. Ciało kończy cerkomer, który również służy jako narząd czepny. Kształtem przypomina on rozetę albo wydłużony lejek.

    Larwa (łac. larva – maska, widmo, lm larvae) – postać i stadium rozwoju postembrionalnego (młodocianego) zwierzęcia, charakteryzujące się możliwością wzrostu, często różniące się anatomicznie, fizjologicznie i ekologicznie od postaci dojrzałej osobników tego samego gatunku. Występuje powszechnie w rozwoju bezkręgowców, ryb i płazów.Jajo – jedna z faz rozwoju nowego osobnika u wielu gatunków zwierząt. Jajo zawiera surowce odżywcze pozwalające na rozwój zarodka bez dostępu do organizmu macierzystego i zewnętrznych źródeł pożywienia oraz stosunkowo bezpieczne środowisko, ale ze względu na swoją zawartość jest również cenionym pokarmem.

    Powierzchnię ciała tych robaków mogą zdobić luźno rozlokowane kolce. Zewnętrzną część organizmu określa się mianem wora powłokowo-mięśniowego, pokrytego mikrotrychami. Jest on zaopatrzony w różnego typu zakończenia nerwowe.

    Budowa układu nerwowego Gyrocotylidea nie przedstawia istotnych różnic w porównaniu do występującego u innych robaków płaskich. W przedniej części ciała znajduje się zwój głowowy, od którego odchodzą pnie nerwowe – dwa krótkie w kierunku przednim i dwa długie w kierunku tylnym. Te ostatnie osiągają cerkomer, gdzie łączą się ze sobą z wytworzeniem pierścienia.

    Komórka płomykowa, komórka terminalna – nazwa prostego aparatu wydalniczego występującego w filtrującym układzie protonefrydialnym niektórych bezkręgowców. Ma buławkowaty lub gruszkowaty kształt. Składa się z komórki terminalnej i kanałowej. Pierwsza jest zakończona jedną wicią (tzw. solenocyt) lub wieloma wiciami (tzw. cyrtocyt) zwróconymi do wewnątrz, w stronę kanalika, ułożonymi na kształt płomyka, którego ruch powoduje ruch cieczy dyfundującej z parenchymy do światła kanalików. Druga komórka tworzy przewód wydalniczy. Obydwie komórki są ze sobą żeberkowato połączone i tworzą aparat filtracyjny.Ocean Atlantycki (Atlantyk) – drugi pod względem wielkości ocean na Ziemi pokrywający około jednej piątej jej powierzchni. Nazwa wywodzi się z mitologii greckiej i oznacza „Morze Atlasa”. Jak napisał Hezjod w swym eposie Prace i dni: „Ojciec Zeus utworzył, na krańcach zamieszkałego świata, gdzie nie docierają ludzie i nie mieszkają bogowie nieśmiertelni, otoczone pełnym głębokich wirów oceanem Wyspy Błogosławione, gdzie życie toczy się bez mozołu i smutku”. Oficjalna polska nazwa tego oceanu, zatwierdzona przez Komisję Standaryzacji Nazw Geograficznych brzmi Ocean Atlantycki.

    Jak wspomniano wyżej, tasiemce te nie mają układu pokarmowego. Jego pozostałość stanowić może jedynie przyssawka w przedniej części ciała. Funkcję odżywiania przejęła powierzchnia ciała, a obecne na niej mikrotrychy zwiększają jeszcze jej powierzchnię, dzięki której organizm wchłania pokarm.

    System wydalniczy Gyrocotyloidea jest protonefrydialny. Przypomina on swoje homologi u tasiemców innych grup. Filtracja odbywa się dzięki komórkom płomykowym. Występują w nim kanaliki wyprowadzające, które układają się, tworząc siateczkowaty kształt. Mówić można o kanalikach odprowadzających i zbiorczych. Pęcherz nie występuje. Komunikuje się ten układ ze światem zewnętrznym za pomocą parzystego otworu umieszczonego w przedniej części ciała tasiemca, po boku.

    Amphilinidea są to Tasiemce nieczłonowane, których kształt ciała jest liściasty lub taśmowaty, z drobnym wgłębieniem na przednim końcu, którego ścianki mogą się uwypuklać, tworząc krótki, ale ruchliwy ryjek. W tym samym miejscu znajduje się ujście gruczołów przednich. Pokrywy ciała składają się z oskórka, dość grubej warstwy włókienek mięśni poprzecznych, mięśni podłużnych, oraz komórek gruczołowych. Włókna mięśni grzbieto-brzusznych przebiegają przez całą grubość miąższu. Układ wydalniczy złożony jest z sieci mających ujście w podłużnym pęcherzu wydalniczym z otworem na tylnym końcu ciała. W skład układu nerwowego wchodzą dwa podłużne pnie nerwowe, biegnące po bokach ciała, połączone poprzecznym spoidłem za ryjkiem. Porównując układ rozrodczy tych organizmów, a tasiemców wykazuje on pewne ważne różnice. Między innymi brak tutaj torebki prąciowej, która jest zastąpiona przewodem wytryskowym, uchodzącym do wgłębienia w okolicy otworu wydalniczego. Macica natomiast jest długą cewką dwukrotnie zagiętą, a jej otwór znajduje się wzdłuż bocznych pól robaka, pomiędzy żółtnikami. Jajnik zawsze jest pojedynczy i mieści się on w tylnej części ciała. Zależnie od gatunku mogą występować dwie lub jedna pochwa. Składane przez nie jaja nie posiadają wieczka. Już w macicy następuje rozwój embrionalny, który doprowadza do wytworzenia typowej larwy likofory. Larwa ta charakteryzuje się obecnością w tylnym końcu ciała pięciu par haków i dwunastu dużych komórek gruczołowych, które to mają ujście na przednim końcu ciała. Najbardziej znanym przedstawicielem tej gromady jest Amphilina foliacea.Morze Barentsa (norw. Barentshavet), do 1853 Morze Murmańskie – marginalne morze w Oceanie Arktycznym, między Europą Północną, archipelagami Svalbard i Ziemią Franciszka Józefa oraz Wyspą Niedźwiedzią i Nową Ziemią. Na zachodzie łączy się z Morzem Norweskim. Powierzchnia morza 1424 tys. km², średnia głębokość 229 m, głębokość maksymalna 600 m. Objętość 316 tys. km³. Morze znajduje się na szelfie kontynentalnym. Południowo-zachodnia część morza nie zamarza w zimie ze względu na wpływ ciepłego prądu Północnoatlantyckiego. Południowo-wschodnia część morza znana jest jako Morze Peczorskie. Morze Barentsa ma duże znaczenie dla transportu i rybołówstwa – istnieją tutaj ważne porty – Murmańsk (Rosja) i Vardø (Norwegia). Przed II wojną światową, dostęp do Morza Barentsa miała również Finlandia: Petsamo było jedynym wolnym od lodu portem. Poważnym problemem jest radioaktywne zanieczyszczenie morza ze względu na działalność rosyjskiej floty jądrowej i norweskiego zakładu do przetwarzania odpadów radioaktywnych. Ostatnio część morskiego szelfu Morza Barentsa w kierunku Spitsbergenu stała się przedmiotem sporów terytorialnych Rosji i Norwegii (jak również innych państw), głównie z powodu występujących tu znacznych zasobów gazu ziemnego.

    Zwierzęta te cechuje obojnactwo. Męski układ rozrodczy obejmuje jądra, które opisuje się jako pęcherzykowate, licznie występują one w przedniej części ciała tasiemca w dwóch obszarach, niekiedy połączonych ze sobą na kształt odwróconej litery „V”. Do przodu sięgają one przyssawki, do tyłu krawędzi dystalnej worka macicy. Jądra łączą się z przewodami wyprowadzającymi, które dalej łączą się w parzysty przewód zbiorczy, który w końcu połączy się ze swym kontralateralnym odpowiednikiem. Z tego połączenia w płaszczyźnie pośrodkowej powstaje nasieniowód, niezbyt długi, który przechodzi w przewód wytryskowy. W końcu na brzusznej powierzchni zwierzęcia, również z przodu, za przyssawką, znajduje się męski otwór płciowy. Nie obserwuje się natomiast torebki cirrusa.

    Jajowód (łac. tuba uterina, oviductus, salpinx) to przewód o długości ok. 10-12 cm, który biegnie od rogu macicy, dochodząc do jajnika. Koniec jajowodu w sąsiedztwie jajnika ma kształt lejka z wypustkami zwanymi strzępkami jajowodu; strzępki ułatwiają wprowadzanie komórki jajowej do światła jajowodu. Zadaniem jajowodów jest przeprowadzenie komórki jajowej do jamy macicy co odbywa się dzięki skurczom ich mięśniówki, obecności wydzieliny produkowanej przez gruczoły jajowodów oraz ruchowi rzęsek wyścielających ich błonę śluzową.Hermafrodytyzm, obojnactwo, dwupłciowość, gynandromorfizm – zjawisko występowania w ciele jednego osobnika jednocześnie męskich i żeńskich gruczołów rozrodczych albo występowanie w jego ciele gruczołu obojnaczego wytwarzającego jaja i plemniki. Obojnactwo występuje często u zwierząt bezkręgowych i u roślin wyższych (u roślin nazywane jest obupłciowością lub androginią), rzadziej u kręgowców. U osobników hermafrodytycznych najczęściej zachodzi zapłodnienie krzyżowe, rzadziej samozapłodnienie – u roślin nazywane samopylnością.

    Z kolei układ rozrodczy żeński obejmuje jajnik, jajowód, macicę, żółtnik i pochwę. Jajnik przyjmuje kształt pęcherzykowaty, podkowiasty, porównuje się go do litery „U” lub „V”. Znajduje się on na tyle ciała tasiemca. Odchodzi od niego w kierunku przednim krótkiej długości jajowód. Sięga on do ootypu. Rurkowata macica, rozpoczynająca się od drugiego końca ootypu, tworzy wpierw gęste pętle, zmierzając generalnie w kierunku przednim. Może ona mieć liczne odgałęzienia, tak że zajmuje wtedy dużą część ciała tasiemca. Poszerza się ona workowato w dalszej swojej części, zmierza dalej ku przodowi, by ujść na zewnątrz na brzusznej stronie ciała zwierzęcia w przedniej jego części, pośrodkowo, do tyłu od otworu męskiego. Żółtnik z kolei budują liczne pęcherzyki, ulokowane po bokach ciała. Również i one mają odpowiednie przewody wyprowadzające, które łączą się w parzysty przewód zbiorczy, by w końcu w pobliżu ootypu połączyć się w jeden przewód wspólny. Występuje jeszcze pochwa, znacznej długości, która dla odmiany ujście swe umiejscawia na grzbietowej stronie ciała robaka, bocznie, na jego przedzie. Pochwa taka biegnie ku tyłowi. Tam się rozszerza i tworzy zbiornik nasienny. Zbiornik ten znajduje się w bliskości jajnika, między ramionami litery „U”. Połączony jest z jajowodem krótkim przewodem. W końcu osiągając ootyp. To właśnie przez pochwę plemniki dostają się do układu rozrodczego żeńskiego tych tasiemców.

    Układ nerwowy (łac. systema nervosum; ang. nervous system) – jest to zbiór wyspecjalizowanych komórek, pozostających ze sobą w złożonych relacjach funkcjonalnych i strukturalnych, odpowiadający za sterowanie aktywnością organizmu. Układ nerwowy jest w stanie wykryć określone zmiany zachodzące w otoczeniu i wywołać w związku z tym odpowiednią reakcję organizmu.Układ pokarmowy, układ trawienny (łac. systema digestorium) – układ narządów zwierząt służący do pobierania, trawienia i wchłaniania pokarmu oraz usuwania niestrawionych resztek.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Przywry monogeniczne, jednorodce (Monogenea), przywry monogenetyczne (Monogenoidea) – gromada płazińców (Platyhelminthes) obejmująca około 1500 pasożytniczych gatunków występujących w różnych częściach świata. W faunie Polski odnotowano 126 gatunków. Wiele z nich to gatunki zawleczone. W hodowlach ryb mogą powodować znaczne szkody. Duże zasługi w badaniach tej grupy zwierząt na terenie Polski położyła Maria Prost.
    Gruczoł żółtkowy, żółtnik, witellarium – gruczoł układu rozrodczego płazińców wytwarzających jaja ektolecytalne (np. niektóre gatunki wirków, przywr i tasiemców) i wrotków. Produkuje bogate w materiały zapasowe komórki żółtkowe, otaczające komórkę jajową pod osłoną jajową. Odgrywają one ważną rolę w odżywianie zapłodnionych, ubogich w żółtko komórek jajowych.
    Przewód wytryskowy (ductus ejaculatorius) – rurkowaty narząd w męskim układzie rozrodczym, przez który przechodzą plemniki do narządu kopulacyjnego. Występuje u wielu bezkręgowców i kręgowców.
    Ślimaki, brzuchonogi (Gastropoda, z gr. gaster – brzuch + pous – noga) – jedna z najliczniejszych i najbardziej zróżnicowanych gromad mięczaków, zaliczana niekiedy do podtypu muszlowce.
    Gromada (w botanice divisio, w zoologii classis) – nazwa stosowana w języku polskim na określenie dwóch różnych rangą kategorii systematycznych.
    Takson monofiletyczny – takson, który obejmuje wszystkich potomków wspólnego przodka, znanego lub hipotetycznego. Przykładami są ssaki lub gąbki.
    Żywiciel pośredni – organizm, w którym pasożyt osiąga stadium larwalne, rozwijając się od jaja, aby po przedostaniu się do organizmu żywiciela ostatecznego osiągnąć dojrzałość płciową.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.044 sek.