• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Gwardia Ludowa



    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6] [7]
    Przeczytaj także...
    Mord pod Borowem – w okresie okupacji niemieckiej, 9 sierpnia 1943, w okolicy wsi Borów (powiat kraśnicki, województwo lubelskie) miało miejsce rozstrzelanie oddziału Gwardii Ludowej przez oddział Narodowych Sił Zbrojnych.Encyklopedia PWN – encyklopedia internetowa, oferowana – bezpłatnie i bez konieczności uprzedniej rejestracji – przez Wydawnictwo Naukowe PWN. Encyklopedia zawiera około 122 tysiące haseł i 5 tysięcy ilustracji.
    Zobacz też[ | edytuj kod]
  • Gdy naród do boju
  • Marsz Gwardii Ludowej
  • Uwagi[ | edytuj kod]

    1. W historiografii określana także jako Gwardia Ludowa PPR aby odróżnić ją od Gwardii Ludowej WRN – scalonej z Armią Krajową lewicowej organizacji zbrojnej podporządkowanej Polskiej Partii Socjalistycznej – Wolność, Równość, Niepodległość.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Potwierdził to Władysław Gomułka, pisząc: „(…) Decyzja o powołaniu do życia GL jako organizacji wojskowej PPR zapadła dopiero w marcu 1942 roku”: Władysław Gomułka, Pamiętniki, tom 2, Warszawa 1994, s. 133.
    2. Kazimierz Sobczak, Encyklopedia II wojny światowej., Warszawa 1975, s. 174.
    3. My tu żyjemy jak w obozie warownym. Listy PPS-WRN Warszawa-Londyn 1940–1945, Londyn 1992, s. 163.
    4. Gwardia Ludowa, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2020-01-04].
    5. Gwardia Ludowa została powołana formalnie w marcu 1942 r. przez Polską Partię Robotniczą (PPR, utworzona 5 stycznia 1942 r. w Warszawie). Zarówno PPR, jak i GL powołano w rzeczywistości z rozkazu Moskwy. Na początku 1944 r. przemianowano GL na Armię Ludową. Nowy szyld miał ułatwić pozyskanie młodych ludzi, którzy często nie znali realiów politycznych. Jarosław Pałka Gwardia Ludowa i Armia Ludowa – polska partyzantka niepodległościowa czy komunistyczna (sowiecka)? w polityka.pl
    6. Co różni GL od AL? - Nazwę zmieniono w sylwestra 1943 r., kiedy komuniści, przygotowując się do przejęcia władzy w Polsce, i utworzyli w okupowanej Warszawie Krajową Radę Narodową. Struktura ta aspirowała do roli kierownictwa okupowanego kraju i jej utworzenie były wymierzone w legalne władze Polskiego Państwa Podziemnego. Oczywiście była to głównie propagandowa fikcja, bo wpływy KRN były w Polsce żadne. W ramach tej mistyfikacji KRN miało utworzyć „jedyne legalne wojsko polskie”, które od teraz miało nazywać się „Armia Ludowa”. Faktycznie była to dawna bojówka wojskowa PPR, która tylko zmieniła nazwę. Jeszcze raz powtórzę: to tylko propaganda, która wzbudzała głównie kpiny w polskiej prasie konspiracyjnej. Dość powiedzieć, że powołując „Armię Ludową” komuniści stosownym „dekretem” podporządkowali AL także... Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie. To wszystko to taki jeden wielki kabaret. Piotr Gontarczyk, Armia Ludowa – kłamstwo i propaganda 8 czerwca 2013
    7. Piotr Gontarczyk, Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy (1941–1944), Warszawa 2006 wyd. II poprawione wyd. Fronda, ​ISBN 83-60335-75-3​ s. 31–32.
    8. Był to drugi z kolei zrzut przeszkolonych w Puszkino przez NKWD aktywistów, pierwszy odbył się we wrześniu 1941 i zakończył się katastrofą lotniczą w rejonie Wiaźmy, w której zginął Jan Turlejski, przywódca pierwszej grupy.
    9. „Po wspomnianym spotkaniu szef Kominternu zanotował w dzienniku wskazówki Stalina: Będzie lepiej założyć Polską Partię Robotniczą z komunistycznym programem. Partia komunistyczna odstrasza nie tylko obcych, lecz także niektórych z tych, którzy z nami sympatyzują. Na aktualnym etapie – streścił dalej słowa Stalina – walka o wyzwolenie narodowe. Jednak samo przez się jest zrozumiałe, że to nie będzie partia typu Labour Party.” Piotr Gontarczyk, Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy 1941–1944, Warszawa 2006, s. 73., Gontarczyk cytuje dziennik Georgi Dymitrowa za Georgi Dymitrow, Tagebücher 1933–1943, Berlin 2000.
    10. Dziennik Georgi Dymitrowa: „27 August 1941 Spoke with J. V. [Stalin] about Polish business. It would be better to create a workers’party of Poland with a Communist program. The Commun[ist] party frightens off not only alien elements, but even some of our own as well. At the present stage, the struggle is one of national liberation. Naturally, not a Labour Party as in England. The Hitler regime is tempering the Communists. Tsarism made us that way. (…)29 August 1941 [...]Discussion with departing Polish group (ten persons). Provisional leadership inside Poland: Nowotko, Finder, Molojec. Formation of a workers’ party (with Communist program). Not formally linked with the Comintern. 1 September 1941 (…) Conferred with the Polish comrades. Examination of the political declaration of the Workers’ Party of Poland.” „The Diary of Georgi Dimitrov 1933–1949” Introduced and edited by Ivo Banac, Yale University Press, New Haven & London 2003, ​ISBN 978-0-300-09794-8​, s. 191–192.
    11. Anna Sobór-Świderska, Jakub Berman. Biografia komunisty, IPN Warszawa 2009, s. 66.
    12. Szkoleniem politycznym zajmował się m.in. Jakub Berman, Anna Sobór-Świderska, Jakub Berman. Biografia komunisty, IPN, Warszawa 2009, s. 65.
    13. Piotr Gontarczyk, Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy 1941–1944, Warszawa 2003, s. 99.
    14. „The Diary of Georgi Dimitrov 1933–1949” Introduced and edited by Ivo Banac, Yale University Press, New Haven & London 2003, ​ISBN 978-0-300-09794-8​, s. 192.
    15. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939–1943, 1985, s. 16.
    16. Marian Nowiński, „Prawo i Życie” 1/1988.
    17. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939–1943, 1985, s. 45.
    18. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939–1943, 1985, s. 17.
    19. „Biuletyn Informacyjny” nr 6 z 11 lutego 1943 r.
    20. „Trybuna Wolności” nr 14 z 15 sierpnia 1942 r.
    21. „Gwardzista” nr 4 z 10 lipca 1942.
    22. „Gwardzista” nr 2 z 10 czerwca 1942 r.
    23. Trybuna Wolności” nr 16, 15 września 1942.
    24. Ryszard Nazarewicz, Armii Ludowej dylematy i dramaty, Warszawa: Oficyna Drukarska, 1998, s. 86, ISBN 83-909166-0-6, OCLC 69278377.
    25. Jan Ciechanowski, Powstanie Warszawskie, Bellona, s. 90, 91, ​ISBN 978-83-7549-074-9​.
    26. „Gwardzista” nr 17 z 1.05.1943 r.
    27. „Trybuna Wolności” nr 25 z 1 lutego 1943 r.
    28. Ryszard Nazarewicz, Armii Ludowej dylematy i dramaty, Warszawa: Oficyna Drukarska, 1998, s. 234–235, ISBN 83-909166-0-6, OCLC 69278377.
    29. Andrzej Werblan, Władysław Gomułka. Sekretarz Generalny PPR, Książka i Wiedza, 1988, ​ISBN 83-05-11972-6​, s. 113.
    30. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939–1943, 1985, s. 18.
    31. Piotr Gontarczyk, Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy 1941–1944, Warszawa 2003, s. 288–300.
    32. Władysław Bułhak, Donos wywiadu Gwardii Ludowej do gestapo na rzekomych komunistów i kryptokomunistów (wrzesień 1943 r.) w: „Pamięć i Sprawiedliwość” 1 (12) 2008, Warszawa 2008, wyd. Instytut Pamięci Narodowej, s. 411–424, wersja elektroniczna.
    33. Piotr Gontarczyk, Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy 1941-1944, Warszawa 2003, s. 98.
    34. Ryszard Terlecki, Miecz i tarcza komunizmu. Historia aparatu bezpieczeństwa w Polsce 1944-1990, Kraków 2007, s. 17–18.
    35. Spod czerwonej gwiazdy. O podziemiu komunistycznym Biuletyn IPN nr 3-4 2006 s. 20.
    36. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939-1943, 1985, s. 37–38.
    37. Kazimierz Satora, Emblematy, godło i symbole GL i AL.
    38. Marian Anusiewicz, Ireneusz Ruszkiewicz, Tarcza socjalistycznej Ojczyzny. Rodowód i współczesność ludowego Wojska Polskiego., Warszawa 1979, s. 25.
    39. Rafał Drabik: Wydarzenia pod Borowem z 9 sierpnia 1943 (praca magisterska). Lublin: KUL, 2002. [dostęp 2013-01-31].
    40. Nowa Encyklopedia Powszechna PWN. T. 3. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, s. 477. ISBN 83-01-14179-4.
    41. Ryszard Nazarewicz, Armii Ludowej dylematy i dramaty, Warszawa: Oficyna Drukarska, 1998, s. 81, ISBN 83-909166-0-6, OCLC 69278377.
    42. Marek Chodakiewicz, Piotr Gontarczyk, Leszek Żebrowski: Tajne oblicze GL-AL i PPR. Dokumenty. Warszawa: Burchard Edition, 1999, s. 64–95, 75-92, 100-101, 213 (T. 1), 10 (T. 2). ISBN 83-87654-03-5.
    43. Ryszard Nazarewicz, Armii Ludowej dylematy i dramaty, Warszawa: Oficyna Drukarska, 1998, s. 83, ISBN 83-909166-0-6, OCLC 69278377.
    44. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939-1943, 1985, s. 33.
    45. Piotr Gontarczyk, Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy (1941-1944) Wyd. Fronda, Warszawa 2006, s. 191
    46. Piotr Gontarczyk, Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy (1941-1944) Wyd. Fronda, Warszawa 2006, s. 192
    47. Ryszard Nazarewicz, Nad górną Wartą i Pilicą. PPR, GL i AL w okręgu częstochowsko-piotrkowskim w walce z hitlerowskim okupantem (1942-1945), Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1964, s. 70–79.
    48. Instytut Pamięci Narodowej | Franciszek Zubrzycki (1915–1942), ipn.gov.pl [dostęp 2016-03-12].
    49. Pierwsza bitwa Gwardii Ludowej, PolskieRadio.pl [dostęp 2016-03-12].
    50. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939-1943, 1985, s. 44.
    51. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939-1943, 1985, s. 51.
    52. Marek Borucki, Od Mieszka I do Jana Pawła II, Tom 26, ​ISBN 978-83-60751-06-0​ 2007 s. 44–46.
    53. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939-1943, 1985, s. 43.
    54. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939-1943, 1985, s. 52.
    55. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939-1943, 1985, s. 53.
    56. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939-1943, 1985, s. 55.
    57. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939-1943, 1985, s. 56.
    58. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939-1943, 1985, s. 58.
    59. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939-1943, 1985, s. 59.
    60. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939-1943, 1985, s. 61.
    61. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939-1943, 1985, s. 67.
    62. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939-1943, 1985, s. 69.
    63. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939-1943, 1985, s. 64.
    64. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939-1943, 1985, s. 65.
    65. Żydowski Instytut Historyczny w Polsce, Żydowski Instytut Historyczny – Instytut Naukowo-Badawczy, „Biuletyn Żydowskiego Instytutu Historycznego”, wydania 33-40, s. 43.
    66. Tadeusz Pankiewicz, Apteka w getcie krakowskim, 2003, s. 150.
    67. Józef Bolesław Garas, Oddziały Gwardii Ludowej i Armii Ludowej 1942-1945: (Wydanie 2. poprawione i uzupełnione). Wyd. Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971, s. 62.
    68. Waldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939-1943, 1985, s. 54.
    69. Ryszard Nazarewicz, Armii Ludowej dylematy i dramaty, Warszawa: Oficyna Drukarska, 1998, s. 138, ISBN 83-909166-0-6, OCLC 69278377.
    70. Marek Jan Chodakiewicz, Piotr Gontarczyk, Leszek Żebrowski: Tajne oblicze... T. 3. s. 90.
    71. Adam Strzembosz: Akcje zbrojne podziemnej Warszawy 1939–1944. PIW, 1978, s. 243.
    72. Jerzy Giedroyć. Europejczycy. „Kultura”, s. 139, 1993. Instytut Literacki. 
    73. Tomasz Szarota, Życie codzienne w stolicach okupowanej Europy. Kronika wydarzeń. Szkice historyczne, Państwowy Instytut Wydawniczy, 1995, s. 252.
    74. Jerzy Klechta, Z walk GL i AL w Warszawie 1942-1944, Warszawa 1968.
    75. Joseph Kermish, Centralna Żydowska Komisja Historyczna, Powstanie w getcie warszawskim, 19. iv.-16, Tom 1943, s. 53, 54.
    76. Zdzisław Poniatowski, Ryszard Zelwiański, Batalion AL im. „Czwartaków”, s. 29.
    77. Ruta Sakowska, Warszawskie getto, 1943-1988, s. 17.
    78. Gajek Stanisław, Młodzi z garnizonu Łódź, „Promeniści”, Wyd. 3, uzup. Warszawa 1972, s. 155–159.
    79. Ryszard Nazarewicz, Armii Ludowej dylematy i dramaty, Warszawa: Oficyna Drukarska, 1998, s. 80–84, ISBN 83-909166-0-6, OCLC 69278377.
    80. Andrzej Leon Sowa „Kto wydał wyrok na miasto. Plany operacyjne ZWZ-AK (1940 – 1944) i sposoby ich realizacji.“ Wydawnictwo Literackie 2016, ​ISBN 978-83-08-06095-7​, str. 200
    81. Piotr Gontarczyk: Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy 1941-1944. Warszawa: Fronda, 2006, s. 184. ISBN 83-60335-75-3.
    82. Marek Jan Chodakiewicz: Narodowe Siły Zbrojne. „Ząb” przeciw dwu wrogom. Wyd. II. Warszawa: 2005, s. 102. ISBN 83-911097-1-2.
    83. Władysław Bułhak, Donos wywiadu Gwardii Ludowej do gestapo na rzekomych komunistów i kryptokomunistów (wrzesień 1943 roku) w: „Pamięć i Sprawiedliwość” 1 (12), 2008, Warszawa, wyd. Instytut Pamięci Narodowej, s. 411–424, wersja elektroniczna.
    84. Piotr Gontarczyk: Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy 1941-1944. Warszawa: Fronda, 2006, s. 184–186. ISBN 83-60335-75-3.
    85. Czesław Brzoza, Andrzej Sowa, Historia Polski 1918-1945, 2006, s. 633.
    86. Krystyna Kersten, Narodziny systemu władzy. Polska 1943–1948, SAWW, Poznań 1990, ​ISBN 83-85066-09-8​.
    87. Leszek Żebrowski: Narodowe Siły Zbrojne. Dokumenty, struktury, personalia. Warszawa: Burchard Edition, 1996, s. 18, 19, 29 (tom 3). ISBN 83-904446-3-1.
    88. David Morgan, Todd Morgan. Odyseja Brygady Świętokrzyskiej w świetle dokumentów. „Przegląd Historyczno-Wojskowy”. 7 (1–2), s. 121, 2006. 
    89. Rafał Drabik: Wydarzenia pod Borowem z 9 sierpnia 1943 (praca magisterska). Lublin: KUL, 2002. [dostęp 2013-01-31].
    90. http://w.icm.edu.pl/ak/dr/glowna.htm.
    91. Piotr Gontarczyk: Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy 1941-1944. Warszawa: Fronda, 2006, s. 299. ISBN 83-60335-75-3.
    92. Organ prasowy NSZ „Wielka Polska” z 31.07.1943 numer 29, cytat pochodzi z opracowania: Rafał Jan Drabik, Wydarzenia pod Borowem z 9 sierpnia 1943 r. – rzeczywistość i oblicze polityczno-propagandowe, KUL, Wydział Nauk Humanistycznych Instytutu Historii, Lublin 2002.
    93. Armia Krajowa w dokumentach: październik 1944 – lipiec 1945, Tom 55, Zakł. Narodowy im. Ossolińskich Wyd., 1991, s. 131 Cytat: Działalność NSZ. D-cy kontaktują się i współpracują z Gestapo. Wsypują partie komunistyczne. W terenie podszywają się pod AK, przy czym terroryzują i rabują ludność. Głównym ich zadaniem jest niszczenie PPR i AL i oddziałów partyzanckich sowieckich. W odwet PPR i AL wykonał zamach na dowódcę NSZ Kmicica, którego zlikwidowali oraz wzięli jako zakładników 10 obywateli ziemskich członków AK. Z rej. Radomsko jednego z nich rozstrzelali, resztę na moją interwencję zwolnili. Oddziałów NSZ utrudniają szalenie pracę w terenie.
    94. Władysław Pobóg-Malinowski, Najnowsza Historia Polityczna Polski, wyd. 3rd wyd, t. 3, Warszawa: Wydawnictwo Antyk, 2000, s. 406–407, ISBN 83-87809-36-5, OCLC 46805296.
    95. August Grabski "Żydzi skazani na komunę", Gazeta Wyborcza"16/17 września 2006, str. 30 za "Nadmiar pamięci: siedem owych lat. Wspomnienia 1939-1946" Warszawa 2000
    96. August Grabski "Żydzi skazani na komunę", Gazeta Wyborcza"16/17 września 2006, str. 30 za "Unequal Victims: Poles and Jews During World War Two", New York 1986
    97. Rekonstrukcja zapomnianych zbrodni | Miesięcznik Znak, www.miesiecznik.znak.com.pl [dostęp 2019-04-07] (pol.).
    98. Piotr Gontarczyk: Polska Partia Robotnicza: droga do władzy (1941-1944). Warszawa: Fronda, 2006, s. 173-194 i 279-300. ISBN 83-60335-75-3.Sprawdź autora:1.
    99. Marek Łatyński, Nie paść na kolana. Szkice o opozycji lat czterdziestych, wyd. II rozszerzone, Wrocław 2002, Wyd. Towarzystwo Przyjaciół Ossolineum, ​ISBN 83-7095-056-6​ s. 584-585.
    100. Marek Jan Chodakiewicz, Żydzi i Polacy. 1918-1955. Współistnienie - Zagłada-Komunizm Warszawa 2005, wyd. Fronda, ​ISBN 978-83-912541-8-9​, s.172.
    101. Piotr Gontarczyk, Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy (1941-1944), Warszawa 2006 wyd. II poprawione wyd. Fronda, ​ISBN 83-60335-75-3​ s.108, 177.
    102. Marek Jan Chodakiewicz, Narodowe Siły Zbrojne - "Ząb" przeciw dwu wrogom, Warszawa 1999, wyd. II uzupełnione i poszerzone, wyd. Fronda, ​ISBN 83-911097-1-2​, s. 102.
    103. Piotr Gontarczyk, Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy (1941-1944), Warszawa 2006 wyd. II poprawione wyd. Fronda, ​ISBN 83-60335-75-3​ s.184
    104. Piotr Gontarczyk: Polska Partia Robotnicza: droga do władzy (1941-1944). Warszawa: Fronda, 2006, s. 178–182. ISBN 83-904446-7-4.
    105. Zbyszko Szymczyk, Mieczysław Tarchalski(1903-1981):przyczynek do represji komunistycznych AK, Niepodległość i Pamięć 13/1(22), 2006, s. 93
    106. Zbyszko Szymczyk, Mieczysław Tarchalski(1903-1981):przyczynek do represji komunistycznych AK, Niepodległość i Pamięć 13/1(22), 2006, s. 96
    107. Piotr Gontarczyk, Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy (1941-1944) Wyd. Fronda, Warszawa 2006, s. 191-192
    Delegatura Rządu na Kraj – tajny naczelny organ władzy administracyjnej w okupowanej Polsce, utworzony w 1940 r., składający się z departamentów. Na jej czele stał Delegat Rządu na Kraj, podporządkowany Rządowi RP na uchodźstwie, a od 1944 wicepremier w tym rządzie. Delegatura kierowała pracą pionu cywilnego Polskiego Państwa Podziemnego. Jej zadaniami było utrzymanie ciągłości instytucji państwowych, zapewnienie normalnego funkcjonowania państwa, przygotowanie do przyjęcia kontroli nad krajem po zakończeniu wojny, rejestracja poczynań okupantów i dokumentacja zbrodni wojennych, ochrona i ratowanie zagrożonych dóbr kultury.Jan Szumiec pseud. Granik (ur. 1916 w Krakowie, zm. 6 czerwca 1944 tamże) – działacz komunistyczny, dowódca okręgu GL i AL Kraków.


    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6] [7]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Komunistyczna Partia Polski (w latach 1918-1925: Komunistyczna Partia Robotnicza Polski) – partia komunistyczna założona 16 grudnia 1918 na zjeździe połączeniowym SDKPiL i PPS-Lewicy, rozwiązana przez Komintern 16 sierpnia 1938 w ramach wielkiej czystki w ZSRR.
    Franciszek Księżarczyk, ps. "Michał" (ur. 4 grudnia 1906 w Jeleniu, zm. 3 grudnia 1991 w Warszawie) – generał broni Wojska Polskiego, zastępca komendanta głównego Milicji Obywatelskiej (1948–1954), zastępca szefa Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego (1962–1969), prezes Zarządu Głównego Ligi Obrony Kraju (1962–1969), członek Komitetu Centralnego PZPR (1981–1986), wieloletni prezes Związku Inwalidów Wojennych (1971-1991)
    Stanisław Gębala, pseud. Kaleka (ur. 13 marca 1906 w Suchej powiat olkuski, zm. 7 lipca 1971 w Warszawie) – polski działacz komunistyczny, oficer Gwardii Ludowej i Armii Ludowej, funkcjonariusz Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.
    Gwardia Ludowa WRN, od 2 maja 1944 Oddziały Wojskowe Powstańczego Pogotowia Socjalistów (OW PPS) – wojskowe ugrupowanie konspiracyjne 1939-1945 związane z PPS-WRN. Od 1941 scalana z ZWZ z zachowaniem autonomii (od 1942 w AK). W 1944 oddziały GL WRN (OW PPS) liczyły ok. 42 tys. żołnierzy. Oddziały PPS wzięły udział w powstaniu warszawskim w składzie oddziałów okręgu warszawskiego AK na Woli, Żoliborzu, Ochocie, Mokotowie i Śródmieściu.
    Nowy Kurier Warszawski – niemiecki dziennik polskojęzyczny wydawany w Warszawie, a po powstaniu warszawskim w Łodzi, przez władze okupacyjne Generalnego Gubernatorstwa od października 1939 do stycznia 1945 roku.
    Stanisław Łaciński ps. Tomek, Hiszpan (ur. ok. 1900, zm. 8 lutego 1944 w Pruszkowie-Żbikowie) – działacz komunistyczny, Dąbrowszczak, dowódca Gwardii Ludowej okręgu Warszawa Lewa Podmiejska.
    Saska Kępa – część Warszawy położona na prawym brzegu Wisły. Saska Kępa ma status osiedla z własnym samorządem i pod względem administracyjnym stanowi część dzielnicy Pragi Południe, w ramach której sąsiaduje z Kamionkiem, Grochowem i Gocławiem. Przez część osób Saska Kępa jest potocznie określana jako dzielnica. Na jej obszarze znajduje się geometryczny środek miasta. Część Saskiej Kępy jest wpisana do wojewódzkiego rejestru zabytków jako strefa ochrony konserwatorskiej (nr rej. 942-A z 2 kwietnia 1979 r.).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.122 sek.