• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Gwara myśliwska

    Przeczytaj także...
    Ambona - w myślistwie obiekt w kształcie wieżyczki, służący do polowań na zwierzynę wychodzącą z lasu na pola, łąki lub śródleśne polany. Chroni myśliwych przed złą pogodą oraz daje dogodny (gdyż podwyższony) punkt do obserwacji i oddania strzału.Varmint - broń myśliwska, rodzaj sztucera, nieco od niego cięższy. Służy on do uprawiania Varmintingu. Posiada grubszą i dłuższą lufę, w celu poprawienia skupienia. Broń ta zazwyczaj nie posiada fabrycznie zamontowanych mechanicznych przyrządów celowniczych. Varminty wyposaża się natomiast w celowniki optyczne, lunety. Charakteryzują się wysokim skupieniem, około 25 mm na 100 metrów. Sztucery varmintowe produkuje się głównie w kalibrze .223 Remington.
    Ekspres - sztucer podwójny o poziomym lub pionowym (bok-ekspres) ułożeniu luf gwintowanych. Obecnie występuje jako broń łamana z wyrzutnikiem łusek t.j. eżektor. Niewątpliwą zaletą sztucera podwójnego jest możliwość natychmiastowego oddania dwóch strzałów, co nie jest bez znaczenia podczas polowań na niebezpiecznego grubego zwierza. Praktycznie przydatne raczej dla myśliwych polujących w krajach tropikalnych. Podczas polowań w Europie istotnym czynnikiem przemawiającym za ekspresem jest zwarta jego budowa i mniejsza masa (długość 103–108 cm i masa 3,1-3,6 kg) oraz lepsze zbalansowanie i poręczność użycia podczas dochodzenia postrzelonego zwierza. Sztucer podwójny daje jednak, w porównaniu z repetierem, mniejsze skupienie punktów trafień po strzelaniu z obu luf, a oprócz tego jest znacznie droższy. Firmy angielskie: Holland & Holland; James Purdey & Sons; Westley - Richards, znane są z wyrobów na zamówienie, bogato zdobionych, osiągających niebotyczne ceny. Wysokiej klasy ekspresy produkują także niemieckie firmy Heym, Kreghoff, Blaser, Merkel oraz włoska firma Antoniozoli. Najmniejszy kaliber występujący w tej broni to .222 Rem; największe zaś to .9,3x74R. lub podobne.

    Gwara łowiecka, bardziej prawidłowo zdaniem językoznawców – język łowiecki – odmiana języka środowiskowego, którym posługują się myśliwi.

    Historycznie język (gwara) myśliwych w Polsce sięga czasów najstarszych dziejów piśmiennictwa polskiego, zapewne tradycją sięgającą czasów wcześniejszych.

    Słownictwo myśliwych należy do najdawniejszych przejawów kultury łowieckiej. Ukazuje bogactwo i barwność języka naszych przodków z nastaniem kultury nowożytnej oraz upowszechnieniem współcześnie rozumianego myślistwa wykształcił się swoisty język porozumiewawczy myśliwych. Geneza słownictwa łowieckiego sięga czasów prasłowiańskich, a jego rodowód wywodzi się ze staropolszczyzny i początków polskiego języka literackiego. Jego największy rozkwit przypada na XV–XVII wiek, kiedy za sprawą władców i czerpiącej od nich wzorce szlachty, stosowanie słownictwa myśliwskiego weszło do trwałych kanonów zachowań myśliwskich. Znajomość i stosowanie języka łowieckiego wynikała z głębokiej, mocno zakorzenionej i przez pokolenia pielęgnowanej tradycji. Używanie słownictwa obowiązywało wszystkich przystających do grona myśliwych i należało do podstawowych wymagań stawianych młodym adeptom sztuki łowieckiej. Język myśliwych zrozumiały był głównie dla ludzi wtajemniczonych, myśliwych i leśników. Przekazywany przez pokolenia ulegał wzbogaceniu o wiele terminów i określeń regionalnych i gwarowych, a także zaczerpniętych z mowy potocznej nie ustrzegając się także wpływów obcojęzycznych naleciałości.

    Scypuł – obumierająca, delikatna, ochronna warstwa skórna, porośnięta drobną sierścią, pokrywająca poroże (tyki, łopaty, rosochy i parostki) jeleniowatych w okresie ich corocznego odbudowywania się i odpadająca z nich po czasie wzrostu. U zwierząt parzystokopytnych, zamieszkujących tereny zimne, u których występuje poroże tj: renifer - scypuł, który nie ściera się wraz ze wzrostem, nosi nazwę panty.Rykowisko – okres godowy jeleni, w Polsce rozpoczyna się w drugiej połowie września i trwa ok. 4 tygodni. Samce jeleni zaczynają wydawać głośne odgłosy, zaczynając tuż przed zachodem słońca, a kończąc o świcie. Przez całą noc potężny, basowy ryk byków rozlega się echem na wiele kilometrów po okolicy.

    Współcześnie słownictwo łowieckie w życiu myśliwych odgrywa i powinno odgrywać ważną rolę, służąc porozumiewaniu się, a zarazem przyczyniając się do wzbogacenia i upiększenia oprawy łowiectwa.

    Język łowiecki zawiera szeroki zasób terminologii dotyczących podstawowych pojęć z zakresu łowiectwa, Zawiera liczne hasła znaczeniowe obejmujące wszystkie dziedziny łowiectwa, a zwłaszcza wygląd, zachowanie zwierząt łownych, elementy tradycji, zwyczajów, sokolnictwo, kynologię, elementy gospodarki łowieckiej, wykonywania polowań, ubiór myśliwego, broń myśliwską oraz akcesoria myśliwskie.

    Awantaż - odchylenie przykładu broni od płaszczyzny pionowej, dzięki któremu przyrządy celownicze znajdują się na jednej linii z okiem celującego.Wilki – polski zespół rockowy, a później poprockowy, założony w 1991 roku w Warszawie przez Roberta Gawlińskiego.

    W przypadku wąskich, izolowanych społeczności, czy grup społecznych o określonej profesji z upływem czasu w ich kręgu kształtowany jest odrębny język środowiskowy – mowa, gwara obejmująca specyficzne słownictwo, która usprawnia wzajemne porozumiewanie się i ułatwia przekaz informacji.

    Dryling to łamana broń myśliwska o trzech lufach, zwykle jedna jest na naboje kulowe, a dwie na śrutowe. Spotyka się także dryling-ekspresy o dwóch lufach kulowych i jednej śrutowej oraz drylingi ze wszystkimi lufami gwintowanymi.Sztucer – myśliwska broń kulowa z gwintowaną lufą (często zaopatrzona w celownik optyczny) używana do polowania na grubą zwierzynę.

    Wśród współczesnych myśliwych zachodzi proces zachowywania i kultywowania tradycji ""mowy przodków, przy czym wiele określeń używanych przez współczesnych łowców dla osób postronnych bywa niezrozumiałych.

    Warto przy tym zauważyć, że język łowiecki nie jest zamkniętym zasobem słów, a z rozwojem łowiectwa pojawiają się nowe przykłady słownictwa i określenia, zaś niektóre starsze nieużywane terminy odchodzą w zapomnienie.

    Współcześnie słownictwo łowieckie w życiu myśliwych odgrywa nadal ważną rolę, służąc porozumiewaniu się, a zarazem przyczyniając się do wzbogacenia wartości i kultury łowieckiej.

    Sarna europejska (Capreolus capreolus) – gatunek ssaka parzystokopytnego z rodziny jeleniowatych. Jedno z ważniejszych zwierząt łownych Europy. Samica jest potocznie nazywana kozą, samiec rogaczem, kozłem, młode zaś koźlętami. Istnieje również łowieckie określenie sarniak na dorosłego samca sarny.Poroże (wieniec, tyki) – twardy, kostny twór wyrastający z kości czołowej możdżeni na głowie samców jeleniowatych. Wyjątkiem jest renifer, u którego poroże wyrasta również u samic oraz piżmowiec i jelonek błotny, u których poroże nie występuje. Poroże zrzucane i nakładane jest corocznie. Stanowi ono oręż niezbędny bykowi do obrony i w walce o samice podczas godów. Jest trofeum myśliwskim i cenionym surowcem w zdobnictwie i meblarstwie.

    Słownik polskiej gwary łowieckiej[]

    Indeks[]

    ABCĆDEFGHIJKLŁMNOÓPRSŚTUWZŻ

    A[]

  • ambona – stanowisko strzeleckie nad ziemią, zbudowane na słupach, czasem na drzewie
  • anons – oszczek – głos psa oznajmiający znalezienie zwierzyny
  • antabka – bączek – uchwyt na pasek do broni
  • awantaż – kątowe odchylenie kolby względem poziomej osi lufy
  • B[]

  • babrzysko – miejsce kąpieli dzików i jeleni
  • badylarz – samiec łosia, o porożu w formie odnóg a nie łopat (zobacz: łopatacz)
  • badyle – kończyny jelenia, łosia
  • bałuchy – oczy zająca (trzeszcze)
  • barłóg – legowisko dzików, niedźwiedzi
  • basior – dorosły samiec wilka
  • basista – jeleń byk wyróżniający się grubym głosem na rykowisku
  • biegi – nogi dzika
  • bekowisko – okres, miejsce godów u danieli
  • biała stopa – teren polowania całkowicie pokryty śniegiem
  • bielenie – zdejmowanie skóry z upolowanego zwierzęcia
  • blaski – oczy zająca (trzeszcze)
  • bobki – odchody zająca
  • bokobrody – kępki dłuższych włosów czuciowych, wyrastające na policzkach rysia, żbika
  • breneka – potocznie o naboju i pocisku kulowym do broni śrutowej
  • brok – nazwa określająca drobny śrut
  • bródka – krótkie piórka u nasady ogona słonki, element ozdobny kapelusza myśliwskiego
  • bukowisko – okres godowy u łosi
  • bulgot – głos wydawany przez koguta cietrzewia podczas toków
  • burknięcie- odgłos podrywającego się z ziemi do lotu jarząbka
  • byk – nazwa samca jelenia, daniela, łosia lub żubra
  • C[]

  • cewki – kończyny sarny
  • chłyst – młody samiec jelenia, odganiany przez byka do chmary łań
  • chmara – stado jeleni, danieli, łosi i żubrów
  • chyb – długa i gęsta szczecina na karku u dzika
  • chwost – ogon muflona lub pęk długich włosów na końcu ogona dzika
  • comber – część tuszy zająca i niektórych innych zwierząt łownych
  • czarna stopa – teren bez pokrywy śniegu
  • cieki – nogi kuraków, np. u kuropatwy
  • chwal ćwik – pozdrowienie sokolnicze
  • Ć[]

  • ćwik – dobrze ułożony ptak łowczy
  • D[]

  • darniak – rogacz o wybitnie słabych parostkach i małej tuszy
  • darz bór – pozdrowienie łowieckie, życzenie powodzenia na polowaniu
  • dodniówka – poranne polowanie
  • drgubica – sieć trójwarstwowa, posiadająca większe oka w częściach bocznych, używana dawniej do łowienia ryb, czasem ptactwa wodnego
  • dryling – trójlufowa broń myśliwska o różnym układzie luf
  • dwudziestka – myśliwska broń śrutowa kaliber 20
  • dwunastka – myśliwska broń śrutowa kaliber 12
  • dwururka – śrutowa broń myśliwska o dwóch lufach ułożonych poziomo obok siebie; inaczej dubeltówka
  • dzikarz – pies używany do polowań na dziki
  • dziwok – ptak łowczy na swobodzie
  • E[]

  • ekspres – łamana, kulowa, dwulufowa broń myśliwska
  • F[]

  • farba – krew zwierzyny
  • fajki – kły wyrastające ze szczęki dzika
  • fladry – sznury z zamocowanymi kawałkami czerwonego płótna używane do polowań na wilki
  • fartuszek – owłosienie wokół narządów płciowych kozy (samicy sarny)
  • G[]

  • gach – dorosły samiec zająca
  • gamrat – odyniec w okresie huczki
  • gawra – zimowe legowisko niedźwiedzia
  • ględzenie – głos wydawany przez łanię
  • grandle – szczątkowe kły w szczęce u jeleniowatych
  • grzęzy – wymiona samic łosia i jelenia
  • grzybek – kula z broni gwintowanej po rozgrzybkowaniu
  • guzik – zwykle pierwsze poroże kozła
  • guzikarz – młody kozioł o porożu w kształcie niskich stożków, guzików
  • gomóła – samiec okresowo nie posiadający poroża
  • gwizd – ryj dzika
  • H[]

  • haki – poroże kozicy
  • huczka – okres godowy u dzików
  • J[]

  • jasła – drabina na którą kładzie się karmę dla zwierzyny płowej
  • jazgot – ujadanie wilków lub psów
  • jaźwiec – borsuk
  • jednorurka – śrutowa broń myśliwska o jednej lufie
  • jucha – krew niedźwiedzia
  • K[]

  • kaban – duży dzik
  • kabanki – dziki
  • kantak – pazur na tylnym palcu ptaka drapieżnego
  • karmisko – miejsce stałego dokarmiania zwierzyny
  • kęsy – zęby u drapieżników
  • kicaj – zając, czasami królik
  • kiść – zakończenie ogona żubra
  • kita – ogon lisa
  • klapak – nielotna młoda lub nielotna dojrzała kaczka w okresie zmiany upierzenia
  • klapanie – pierwsza z czterech części pieśni tokowej głuszca
  • klępa – samica łosia, łosza
  • kniazienie – odgłos wydawany przez przerażonego zająca
  • kniejówka – broń myśliwska o dwóch lufach – kulowej i śrutowej
  • kobylarz – bardzo duży wilk
  • kocica – samica zająca
  • kocięta – młode zająca
  • komora – klatka piersiowa u zwierzyny
  • kopno – legowisko zająca w śniegu
  • kopyra – zając
  • korkowanie – trzecia z czterech części pieśni tokowej głuszca
  • korona – zwieńczenie poroża jelenia w formie minimum trzech odnóg
  • kot – samiec zająca
  • kotlina – zagłębienie wygrzebane w ziemi, legowisko zająca
  • koza – samica sarny
  • kozioł – samiec sarny
  • kraczajka – przenośna podpórka do broni (inna nazwa: pastorał)
  • krykucha – dzika kaczka wyhodowana w niewoli, wykorzystywana do wabienia kaczorów na wiosennych polowaniach w okresie godów
  • kucharka – pierwsza kaczka przybywająca na zloty
  • kulka – haczyk służący do patroszenia ptactwa
  • kulkowanie – patroszenie tuszki ptaka za pomocą kulki
  • kwadruplet – oddane cztery celne następujące po sobie strzały
  • kwiat – ogon zwierzyny płowej i borsuka
  • kwiatek – biała sierść na końcu ogona lisa
  • L[]

  • lampy – oczy wilka
  • latarnia – głowa wilka
  • legawiec – wyżeł
  • licówka – łania przewodniczka
  • linia – szereg myśliwych na polowaniu zbiorowym
  • linijka – pojazd konny, służący do podwożenia myśliwych w trakcie polowania
  • lira – ogon cietrzewia
  • liszka – samica lisa
  • liściarka – zebrane i zasuszone pędy drzew i krzewów, wykładane w zimie jako karma
  • lizawka – urządzenie łowieckie instalowane w terenie, służące do wykładania soli dla zwierzyny
  • locha – samica dzika
  • loftki – gruby śrut o średnicy powyżej 4,5 mm używany do polowania na wilki
  • loty – skrzydła ptaków
  • lustro, lusterko – jasna sierść na pośladkach u zwierzyny płowej, u nasady ogona, talerz
  • Ł[]

  • łałok – luźna, obwisła skóra podgardla żubra.
  • łania – samica jelenia i daniela
  • łańka – młoda łania, nie prowadząca cielaka
  • łopaty – forma poroża łosia i daniela w postaci szerokich, spłaszczonych powierzchni zwieńczonych licznymi sękami
  • łopatacz – samiec łosia, o porożu w formie łopat (zobacz: badylarz)
  • łosza – samica łosia, klępa
  • łoszak – młody łoś
  • łowiec – stara nazwa myśliwego
  • łyżka – ucho zwierzyny płowej
  • M[]

  • maiż – młody orzeł, jastrząb lub sokół którego zaczęto wprawiać do polowania
  • marczak – młody zając urodzony w marcu
  • medalion – trofeum w formie spreparowanej głowy z szyją zwierzęcia
  • michałek – młody zając urodzony jesienią (nazimek)
  • mięsiarz – nieetyczny myśliwy, kierujący się głównie chęcią pozyskania tuszy
  • mikot – wabik używany do wabienia kozłów
  • miot – kolejne z pędzeń na polowaniu zbiorowym
  • mykita – lis
  • myłkus – samiec zwierzyny płowej o zniekształconym, zdeformowanym porożu
  • mnich – samiec nie posiadający poroża
  • N[]

  • nadoczniak – druga od czaszki odnoga w porożu jelenia
  • naganka – naganiacze uczestniczący w polowaniu, płoszący zwierzynę w kierunku myśliwych
  • narogi – jadalne narządy wewnętrzne u zwierzyny grubej
  • na kulawy sztych – na ukos z przodu
  • na sztych – na wprost z przodu, przodem
  • nazimek – młody zając urodzony jesienią (michałek)
  • nęcisko – miejsce wyłożenia przynęty dla zwierzyny łownej
  • niedolisek – młody lis
  • norowiec -- pies do polowania w norach lisich lub borsuczych
  • O[]

  • oczniak – pierwsza od czaszki odnoga w porożu jelenia, daniela
  • odyniec – samiec dzika
  • omyk – ogon zająca
  • opierak – trzecia od czaszki odnoga w porożu jelenia
  • organista – młody byk, pierwszy rozpoczynający rykowisko
  • ostatni kęs – zielona część rośliny, którą wkłada się upolowanej zwierzynie roślinożernej do pyska
  • Ó[]

  • ósmak – samiec z rodziny jeleniowatych o porożu z czterema odnogami na jednej z tyk.
  • P[]

  • paśnik – drewniana konstrukcja służąca do dokarmiania zwierzyny grubej, szczególnie w okresie zimowym.
  • parkoty – okres godowy u zajęcy
  • parostki – poroże rogacza
  • patry – oczy zająca
  • perły – charakterystyczne wyrostki kostne na porożu u jeleniowatych
  • perukarz – kozioł o zdeformowanym porożu w formie narośli pokrytej scypułem
  • pędzel – kiść dłuższych włosów u nasady penisa jelenia, muflona, dzika
  • piastun – młody niedźwiedź, pozostający z matką do następnego roku
  • pielesz – gniazdo ptaka drapieżnego
  • pies – samiec lisa, borsuka, jenota
  • płowa zwierzyna – sarny, daniele, jelenie i łosie
  • podryw – sposób polowania, polegający na strzelaniu do ptactwa wypłaszanego przez samego strzelca
  • pokot – ogół upolowanej zwierzyny, ułożony na zakończenie polowania z zachowaniem myśliwskiej hierarchii gatunków
  • polano – ogon wilka
  • pole – określenie wieku psa myśliwskiego – rok pracy psa
  • ponowa – świeży śnieg
  • posoka – farba, krew zwierzyny grubej
  • posyp – paśnik dla kuropatw i bażantów formie daszku
  • przelatek – dzik w drugim roku życia
  • pudlarz – myśliwy, który podczas polowania grupowego oddał najwięcej chybionych strzałów
  • R[]

  • rabiec – młody ptak łowczy, jeszcze pstrokaty; lub (z ros.), młody sokół lub jastrząb, nazwa od rabego koloru upierzenia
  • rapcie – racice dzika
  • rogacz – samiec sarny
  • rosochy – poroże łosia w formie łopat
  • rozłoga – rozstaw poroża zwierzyny płowej
  • róże – pierścienie kostne u nasady poroża zwierzyny płowej
  • rudel – stadko, stado saren
  • rykowisko – okres, miejsce godów jeleni
  • S[]

  • sadyba – koliba, kwatera myśliwska
  • samura – stara samica dzika żyjąca samotnie
  • scypuł – owłosiony, ukrwiony naskórek pokrywający formujące się poroże
  • selekt – zwierzę kwalifikujące do odstrzału selekcyjnego, np. z powodu słabych cech dziedzicznych
  • sęki – rogowe palczaste odrosty na łopatach daniela
  • siadło – drzewo, na którym zasiadł na noc głuszec
  • siuta – samica sarny
  • skoki – nogi zająca
  • słuchy – uszy zająca
  • snopówka – karma dla zwierzyny w postaci niemłóconych snopków owsa lub zboża
  • stawka – noga lisa i borsuka
  • strugi – zęby zająca
  • strzelba – śrutowa broń myśliwska
  • strzyże – włosy u nasady nosa zająca
  • suknia – sierść zwierzyny płowej i dzika
  • szable – kły dzika wyrastające z żuchwy
  • szarak – zając
  • szczwacz – osoba układająca charty i ogary
  • szczwać – polować z chartami
  • szesnastka – myśliwska broń śrutowa kaliber 16
  • szlifowanie – czwarta ostatnia część pieśni godowej głuszca
  • szóstak – samiec z rodziny jeleniowatych o porożu z trzema odnogami na co najmniej jednej z tyk
  • szpicak – samiec z rodziny jeleniowatych w pierwszym porożu bez odnóg
  • szydlarz – samiec z rodziny jeleniowatych w drugim porożu bez odnóg
  • sztucer – myśliwska broń kulowa z gwintowaną lufą
  • Ś[]

  • ścinka – fragmenty sierści, odcięte od tuszy przez pocisk.
  • ślepia – oczy drapieżników
  • ślimy – rogi muflona
  • świece – oczy żubra, zwierzyny płowej, kozicy, muflona i dzika
  • T[]

  • tabakiera – zakończenie gwizdu, nos u dzika
  • troki – rodzaj wielorzemykowych pęt, zazwyczaj skórzanych lub sznurkowych, służących do noszenia upolowanego ptactwa.
  • trzeszcze – oczy zająca
  • turzyca – sierść zająca i królika
  • tusza – ciało upolowanej zwierzyny grubej
  • tuszka – ciało upolowanej zwierzyny drobnej
  • tyka lub tyczka – jedna z dwóch głównych część poroża (wieńca) jelenia, z której wyrastają odnogi
  • U[]

  • ubić – trafić, upolować
  • unosić – przyzwyczaić ptaka łowczego do przebywania na ręce sokolnika
  • V[]

  • varmint – rodzaj sztucera z nieco cięższą, masywniejszą lufą, bez muszki i szczerbinki.
  • W[]

  • wachlarz – ogon koguta głuszca
  • wadera – samica wilka
  • wiatr – węch u psa myśliwskiego
  • dolny wiatr – charakterystyczny sposób pracy psa myśliwskiego, z głową przy ziemi
  • górny wiatr – sposób pracy psa myśliwskiego, z głową uniesioną
  • warchlak – młody dziczek w pierwszym roku życia
  • wataha – stado dzików lub wilków
  • wieniec – poroże jelenia
  • wietrznik – nos psa i zwierząt drapieżnych
  • widłak – samiec z rodziny jeleniowatych o porożu z dwiema odnogami na jednej lub obu tykach
  • wnyk – pętla do łapania zwierzyny, zastawiana przez kłusownika
  • wycinek – dzik samiec w trzecim – czwartym roku życia
  • wykot – narodziny młodych u królika, zająca, sarny, kozicy i muflona
  • wyprzedzenie – zakład jaki daje się celując i strzelając do poruszającego się zwierzęcia
  • Z[]

  • zabawca – pies gończy, który nie mogąc odnaleźć tropu, głosi w jednym miejscu
  • zbuchtowana ziemia – kawałek ziemi, z którego została zdarta darń przez dziki
  • zestrzał – miejsce, w którym stało zwierzę w chwili przyjęcia kuli.
  • zierniki – oczy ptaków
  • złom – gałązka z drzewa iglastego wsadzana do pyska zwierząt ułożonych w pokocie
  • Ż[]

  • żmurek – lis o kasztanowym kolorze futra
  • Przypisy

    1. Praca zbiorowa, Łowiectwo tom I, 2011, ISBN 978-83-89223-67-8.
    Kulkowanie – patroszenie ptactwa polegający na usuwaniu wnętrzności przez odbyt za pomocą tzw. kulki czyli haczyka, wykonanego z drewna lub metalu. Kulkowanie stosuje się w czasie polowań w ciepłej porze roku gdyż opóźnia psucie się mięsa.Gwara, gwara ludowa, gwara terytorialna – terytorialna odmiana języka, mowa ludności (zwłaszcza wiejskiej), wyodrębniona z języka ogólnego i gwar sąsiadujących poprzez odrębności fonetyczne i leksykalne. Podrzędna w stosunku do dialektu. Czasem wyodrębnia się również podrzędne w stosunku do dialektu zespoły gwarowe. Granice gwar, podobnie jak granice dialektów, wyodrębniane są w badaniach językoznawczych poprzez zestawianie językowych cech dystynktywnych (cech odróżniających) na określonych terytoriach i niejednokrotnie mają charakter umowny.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Bekowisko – okres godowy i miejsce godów danieli (Dama dama). Bekowisko odbywa się w drugiej połowie października. W tym czasie, podobnie jak byki jelenia, byk daniela wydaje charakterystyczne odgłosy, a łanie są gotowe do rozrodu.
    Zwierzyna płowa – zwierzęta łowne z rodziny jeleniowatych, zwierzęta zrzucające poroże. W Polsce do zwierzyny płowej zaliczane są:
    Maiż - w języku łowieckim młody orzeł lub sokół, którego zaczęto wprawiać do polowania. Tak też w dawnej polszczyźnie nazywany był niedoświadczony młodzik w przeciwieństwie do starego bywalca zwanego ćwikiem.
    Klępa - w gwarze myśliwskiej samica łosia, łosza. Różni się od samca (byka) brakiem poroża i mniejszymi wymiarami.
    Łowiectwo (gospodarka łowiecka) – zespół planowanych i skoordynowanych czynności mających na celu racjonalne gospodarowanie zwierzyną w myśl zasad ekonomii i zgodnie z założeniami ochrony przyrody oraz zgodnie z gospodarką rolną i leśną. Współcześnie łowiectwo jest rozpatrywane w szerokim kontekście, określanym też jako gospodarka łowiecka. Obejmuje ona: hodowlę i ochronę zwierzyny oraz jej pozyskiwanie w drodze polowań lub odłowów, a następnie wprowadzenie do obrotu gospodarczego.
    Mowa – używanie języka w procesie porozumiewania się, czyli konkretne akty użycia systemu językowego (złożonego ze znaków i reguł).
    Bukowisko – okres godowy łosi, a także obszar, na którym przebywają łosie w tym okresie. Gody łosi odbywają się we wrześniu, niekiedy przedłużają się do połowy października. Byki staczają wtedy zacięte walki o samice zwane klępami.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.045 sek.