• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Guastalla

    Przeczytaj także...
    Parmezan (wł. Parmigiano-Reggiano) – ser twardy typu podpuszczkowego, wytwarzany z krowiego mleka, leżakujący w solance. Język longobardzki - wymarły język germański, używany przez Longobardów, od VI wieku n.e. na terenie dzisiejszych Włoch.
    Sycylia (wł., łac. Sicilia, w starożytności Trinacria) – największa wyspa na Morzu Śródziemnym (25 710 km²), leżąca na południowy zachód od Półwyspu Apenińskiego, od którego oddziela ją wąska Cieśnina Mesyńska. Zamieszkuje ją około 5 milionów mieszkańców.

    Guastalla – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Emilia-Romania, w prowincji Reggio Emilia. Jest głównym miastem Bassa Reggiana i znajduje się w niewielkiej odległości od prawego brzegu Padu, ok. 30 km od Reggio nell'Emilia, Parmy i Mantui.

    Historia[ | edytuj kod]

    Panorama Guastalli z lotu ptaka

    Znaleziska archeologiczne wskazują, że miejscowość była zamieszkana już w czasach etruskich. Odnalezione fragmenty zdobionych naczyń, przedmiotów metalowych i innych elementów znalezionych w grobach, wskazują na istnienie tu zorganizowanej społeczności. Miejsce było odpowiednie ze względu na bliskość rzeki stanowiącej naturalną drogę komunikacji. Miejscowość była zamieszkana również w czasach rzymskich. Nazwa miejscowości wskazuje na jej funkcję jako "miejsca straży", albo "strażnicy" (longobard. "Wardistall"), jaką pełniło w czasach Longobardów. Guastalla była wtedy wysuniętą placówką Longobardów w kierunki Mantui, zajętej przez Bizancjum. Pierwsze wzmianki o Guastalli pochodzą jednak dopiero z 864, kiedy to cesarz Ludwik II ofiarował miejscowość swojej żonie Engelberdze. Okres świetności przeżywała Guastalla w czasach panowania rodu Canossa, kiedy to miejscowość z centrum w Chiesa della Pieve otrzymała przywilej nullius dioecesis. O stosunkowo dużym znaczeniu Gusatalli w średniowieczu świadczą dwa synody, które się tutaj odbyły: w 1095 za czasów papieża Urbana II oraz 22 października 1106 za czasów Paschalisa II. Ten ostatni poświęcony był sprawom dyscypliny kościelnej, między innymi kwestii uznania święceń kapłańskich tych, którzy zostali ekskomunikowani w czasach walki między cesarstwem i papiestwem o inwestyturę. W 1406 panami Guastalli stali się hrabiowie Torelli. Wtedy to rozpoczął się nowy okres w historii miasta. Zaczęły powstawać budowle, które ukształtowały jego oblicze.

    Inwestytura (łac. przyobleczenie, ubranie) – nadawanie dóbr seniora wasalowi, przy zachowaniu ceremoniału i zasad prawa lennego.Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.
    Posąg Ferrante I Gonzagi w centrum Guastalli

    Rozwijająca się miejscowość zwróciła uwagę rodu Gonzagów. Ferrante I Gonzaga, dowódca wojsk cesarza Karola V, gubernator Sycylii i Mediolanu, zakupił w 1539 Guastallę od hrabiny Ludwiki Torelli. Odtąd miasto stało się siedzibą rodu Gonzagów. Gonzagowie okazali się nie tylko dbałymi gospodarzami, pod rządami których Gusatalla rozkwitała architektonicznie i gospodarczo, ale byli też mecenasami sztuki. Na ich dworze przebywali architekci, poeci i inni artyści. Dzięki Gonzagom Guastalla stała się jednym z najlepiej ufortyfikowanych miast w północnych Włoszech. Niestety, to, co było jej atutem, okazało się też jej nieszczęściem. Guastalla jako ważna fortyfikacja została w 1689 zaatakowana przez Hiszpanów, zdobyta i pozbawiona elementów obronnych. Od tego czasu rozpoczął się okres jej powolnego, politycznego i militarnego upadku. Po Gonzagach rządzili tu Burbonowie z Parmy, a następnie Napoleon Bonaparte i Maria Ludwika Austriaczka. Na skutek Risorgimento Gustalla stała się jedną z gmin włoskich. W XX w. dokonała się ewolucja Gaustalli od miejscowości o charakterze typowo rolniczym do miasta przemysłowo-rzemieślniczego. Miasto zachowało jednak tradycyjne cechy związane z uprawą roli, tzn. produkcję wina oraz sera Parmiggiano Reggiano.

    Cesarzowa Francuzów Maria Luiza (fr. Marie-Louise Léopoldine Françoise Thérèse Joséphine Lucie, Impératrice des Français (później: Duchesse de Parme, Plaisance et Guastalla), ur. 12 grudnia 1791, Wiedeń, zm. Parma 18 grudnia 1847, była drugą żoną Napoleona I i matką Napoleona II.Karol Boromeusz, wł. Carlo Borromeo (ur. 2 października 1538, zm. 3 listopada 1584 w Mediolanie) − włoski kardynał, arcybiskup Mediolanu (1560-1584), święty Kościoła katolickiego, franciszkański tercjarz.

    Zabytki[ | edytuj kod]

  • Pałac książęcy
  • Wznosi się na miejscu poprzedniego, piętnastowiecznego budynku hrabiów Torelli. Został ukończony w XVI w. na polecenie Cesare Gonzagi, według projektu Francesco Capriani, zwanego Volterra. Miał w swojej historii okresy świetności, ale był też wielokrotnie niszczony i rabowany przez obce wojska. Obecnie rozpoczęto prace mające na celu przywrócenie mu stanu pierwotnego i uczynienie z niego centrum kultury.

    22 października jest 295. (w latach przestępnych 296.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 70 dni.Święty cesarz rzymski (łac. Sancti Imperator Romanus, niem. Heiliger Römischer Kaiser) – termin używany przez historyków na określenie średniowiecznego władcy, który otrzymał tytuł cesarza rzymskiego od papieża. W historiografii używane jest również określenie „cesarz rzymski narodu niemieckiego”, odnoszące się do władców Królestwa Niemieckiego mających prawo do używania tytułu „cesarz rzymski”.
  • Katedra
  • Kościół ten, pod wezwaniem św. Piotra, został zbudowany na polecenie księcia Cesare Gonzagi, według projektu Volterry. Został konsekrowany w 1575 przez kardynała Karola Boromeusza, arcybiskupa Mediolanu, kuzyna księcia. Kościół poddawany był w ciągu wieków wielu przeróbkom i modyfikacjom. Wewnątrz przechowywane są liczne dzieła sztuki: statua cedrowa Madonna del castello, która wcześniej znajdowała się w zamku; drewniana, polichromowana statua św. Józefa z Dzieciątkiem (San Giuseppe con Gesù Bambino) z końca XVII w., autorstwa Gerolamo Degiovanni; obraz olejny – Św. Franciszek otrzymujący stygmaty (San Francesco riceve le Stimmate) z końca XVI w., autorstwa Ludovico Ceroli, zwanego Cigoli; Madonna Różańcowa (la Madonna del Rosario), drewniana, polichromowana statua z ok. 1655.

    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
  • Statua Ferrante I Gonzagi
  • Jest to statua z brązu wznosząca się na Piazza Mazzini, przedstawiająca księcia Ferrante I Gonzagę, władcę Gustalli. Została wykonana na zlecenie Cesare Gonzagi przez Leone Leoniego, dworskiego artystę cesarza Karola V. Ferrante przedstawiony jest jako depczący satyra, symbol wad i przywar, a w prawej ręce trzymający ucięte głowy Hydry lernejskiej, która symbolizuje zazdrość i oszczerstwo. Statua w formie alegorycznej odwołuje się do wydarzenia z życia Ferrante, gdyż kiedy był gubernatorem Mediolanu, oskarżono go o złe zarządzanie i niewierność wobec cesarza. Ferrante zdołał wszystko wyjaśnić Karolowi V, a ten dał wiarę jego wyjaśnieniom. Na tę pamiątkę Cesare, syn Ferrante, kazał wznieść statuę.

    Parma – miasto i gmina w północnych Włoszech, w regionie Emilia-Romania, w prowincji Parma. 174 tys. mieszkańców (2004). Stolica prowincji. Została założona w 183 p.n.e., jako kolonia rzymska. W latach 1545-1860 Parma była stolicą Księstwa Parmy rządzonego przez dynastię Farnese a następnie Burbonów.Hydra lernejska (gr. Λερναία Ὕδρα Lernaía Hýdra, łac. Hydra Lernaea) – w mitologii greckiej potwór wyobrażany najczęściej jako wielogłowy (różne źródła podają różną ilość łbów) wąż wodny, córka Tyfona i Echidny. Zamieszkiwała bagna w okolicy Lerny w Argolidzie. Pokonanie jej było drugą z 12 prac Heraklesa. Heros natrudził się, bo na miejsce odciętej głowy odrastały 2 bądź 3 nowe, w końcu wypalił rany, zapobiegając regeneracji, a nieśmiertelną, środkową głowę zakopał. Użył następnie krwi lub żółci potwora do zatrucia swych strzał. Mit interpretowano rozmaicie, uznając hydrę za rzeczywistego węża opisanego fantazyjnie przez poetę, kolegium kapłanek wody, trudny do osuszenia ciek wodny, łuczników bądź innych wojowników. Mitem sugerowano się, nadając nazwę konstelacji, rodzajowi parzydełkowca oraz ciału niebieskiemu.

    Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Źródło danych: Istituto Nazionale di Statistica




  • Warto wiedzieć że... beta

    Etruskowie (etr. Rasenna, gr. Τυρρηνοί Tyrrhenoi, łac. Etrusci lub Tusci) – lud zamieszkujący w starożytności północną Italię (Etrurię).
    Mantua (wł. Mantova, w lokalnym dialekcie emilijskim Mantua) – miasto i gmina we Włoszech, w regionie Lombardia, w prowincji Mantua.
    Emilia-Romania (wł. Emilia-Romagna) – region administracyjny w północnych Włoszech, położony nad Morzem Adriatyckim. Region graniczy na północy z Lombardią i Wenecją Euganejską, na zachodzie z Ligurią i Piemontem, a na południu z Toskanią, Marche i San Marino. Stolicą regionu jest Bolonia.
    Paschalis II (łac. Paschalius II, właśc. Rainierus OSB; ur. ok. 1053/55 w Bieda di Galeata, zm. 21 stycznia 1118 w Rzymie) – papież w okresie od 13 sierpnia 1099 do 21 stycznia 1118.
    Cesarstwo Bizantyńskie (w literaturze można też spotkać formę Cesarstwo Bizantyjskie) – termin historiograficzny używany od XIX wieku na określenie greckojęzycznego, średniowiecznego cesarstwa rzymskiego ze stolicą w Konstantynopolu. Używane zamiennie określenie Cesarstwo Wschodniorzymskie jest bardziej popularne w odniesieniu do okresu poprzedzającego upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Ze względu na dominację greckiej kultury, języka oraz ludności, Bizancjum było w wielu ówczesnych krajach Europy Zachodniej nazywane "Cesarstwem Greków", podczas gdy dla jego mieszkańców, podobnie jak dla obecnych Greków, było to Cesarstwo Rzymskie (łac. Imperium Romanum, gr. Βασίλειον Ῥωμαίων), a jego cesarze kontynuowali nieprzerwaną sukcesję cesarzy rzymskich. Świat islamu znał Bizancjum pod nazwą Rûm (ar. روم, "ziemia Rzymian"). Greckie słowo ρωμιοσύνη – rzymskość, dla Greków do dziś oznacza greckość. Dlatego nazywanie mieszkańców Cesarstwa przez krzyżowców "Grekami" mogło być dla nich obraźliwe. Zaś pod koniec istnienia Bizancjum określenie "Hellen" przestało oznaczać poganina, a Bizantyńczycy używali go podkreślając dumę ze swej starożytnej greckiej przeszłości.
    Mediolan (wł. Milano, łac. Mediolanum, lomb. Milan lub Milà) – miasto i gmina w północnych Włoszech, stolica prowincji Mediolan i regionu Lombardia. Położone na północno-zachodnim skraju Niziny Padańskiej pomiędzy rzekami Ticino, Adda, Po i Alpami. Mediolan położony jest na wysokości 122 m n.p.m. Drugie co do wielkości po Rzymie miasto Włoch. Według danych na koniec 2005 roku gminę zamieszkuje 1 308 735 osób, 7191 os./km². Zajmuje powierzchnię 182 km².
    Reggio nell’Emilia (mniej oficjalnie: Reggio Emilia) – miasto w północnych Włoszech, w regionie Emilia-Romania, na Nizinie Padańskiej, główny ośrodek administracyjny i siedziba władz prowincji Reggio Emilia.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.765 sek.