• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Guarino da Verona



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Vittorino da Feltre (ur. około 1378 lub, co mniej prawdopodobne, 1373 w Feltre – zm. 2 lutego 1446 w Mantui), włoski humanista i nauczyciel. Jego prawdziwe imię brzmiało Vittorino Ramboldini.Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.
    Guarino z Werony

    Guarino z Werony lub Guarino Guarini (ur. 1370, zm. 14 grudnia 1460 w Ferrarze) – włoski humanista, filolog i pedagog.

    Życie[ | edytuj kod]

    Urodzony w Weronie, uczył się w szkole Giovanniego z Rawenny. Studiował grekę w Konstantynopolu, gdzie przez pięć lat był uczniem Manuela Chryzolorasa.

    Kiedy w 1408 powracał stamtąd do Italii, miał ze sobą dwie skrzynie cennych greckich manuskryptów (miało ich być 50), które udało mu się z wielkim trudem zdobyć. Mówi się, że jedną z nich stracił wskutek rozbicia się okrętu, co sprawiło, że osiwiał w ciągu jednej nocy. Po powrocie do Italii, zarabiał na życie jako nauczyciel języka greckiego i łacińskiego - we Florencji, Wenecji i Weronie. Kiedy w 1414 roku przybył do Wenecji towarzyszyła mu już tak wielka sława, że na jego powitanie wyległy tłumy wenecjan. Współczesny uczestnik tego wydarzenia pisze, iż zdawało się, że cesarz przyjeżdża do Wenecji, tyle ludzi wyszło na spotkanie słynnego uczonego. Z powodu zarazy w 1416 roku Guarino przeniósł się do rodzinnej Werony. Rajcy miejscy nie widząc innej możliwości przywiązania uczonego do Werony, postanowili go ożenić. Intryga udała się dzięki pomocy matki Guarina i ożeniono go z Taddeą Cendratą di Niccoli. Nieszczęśliwy humanista skarżył się później, że tak go omotano, że dał własną rękę. Guarino założył w Weronie prywatną szkołę, która szybko zyskała dużą popularność. Z powodu nawracających epidemii morowej zarazy musiał jednak trzykrotnie przenosić się w góry do Valpolicella, do majątku żony. Niedogodności te wykorzystał Mikołaj III d'Este, proponując Guarinowi przeniesienie się do Ferrary. Wprawdzie Werona nie chciała na to początkowo wyrazić zgody, jednak po dłuższych układach prowadzonych przez doradcę Mikołaja III, Giacoma Giglioli, w kwietniu 1429 roku Guarino przeprowadził się do Ferrary. Ponieważ i tam wybuchła w tym czasie zaraza musiał z początku przez osiem miesięcy tułać się po podferraryjskich wioskach z żoną, jedenaściorgiem dzieci, kilkorgiem służby i dziećmi Gigliolego, które ten powierzył opiece uczonego, obawiając się o ich zdrowie w Ferrarze. Ostatecznie zimą 1429 roku sześćdziesięcioletni Guarino zamieszkał na dobre w Ferrarze.

    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.Sobór w Bazylei – Ferrarze – Florencji i Rzymie lub Sobór Bazylea – Ferrara – Florencja – Rzym lub Sobór Ferraro-Florencki lub Sobór Florencki – XVII sobór powszechny Kościoła katolickiego, zwołany 1 lutego 1431 roku przez papieża Marcina V do Bazylei i kontynuowany następnie w latach 1437-1439 w Ferrarze, 1439-1443 we Florencji i 1443-1445 w Rzymie. Z powodu zmieniania miejsca obrad, często przyjmuje się istnienie trzech, odzielnych soborów.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Litewska Biblioteka Narodowa im. Martynasa Mažvydasa (lit. Lietuvos nacionalinė Martyno Mažvydo biblioteka) – litewska biblioteka narodowa założona w 1919 roku w Kownie, przeniesiona w 1963 roku i działająca do dziś w Wilnie.
    Pisanello właściwie Antonio Pisano (ur. ok. 1395, w Pizie, zm. 1450-1455) – włoski malarz. Jego dzieło zaliczane jest do gotyku międzynarodowego i tym samym uznawane za sztukę fazy przejściowej między gotykiem a renesansem, który rozwijał się równolegle do twórczości tego artysty.
    Plutarch z Cheronei (gr. Πλούταρχος ὁ Χαιρωνεύς, Plutarchos ho Chaironeus, ur. ok. 50 n.e., zm. ok. 125 n.e.) – jeden z największych pisarzy starożytnej Grecji, historyk, filozof-moralista oraz orator.
    Marcus Valerius Martialis – poeta łaciński, autor 15 ksiąg epigramatów, Rzymianin z miasta Augusta Bilbilis na terenie dzisiejszej Hiszpanii. Data urodzin i śmierci pozostaje niepewna: urodził się w latach 38-41 n.e. (1 marca), zmarł najpóźniej w r. 104 n.e. Jedynym źródłem do biografii Marcjalisa, poza jego własnymi epigramami, jest list Pliniusza Młodszego.
    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.
    Biblioteka Narodowa Izraela (hebr. הספרייה הלאומית; dawniej: Żydowska Biblioteka Narodowa i Uniwersytecka, hebr. בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי) – izraelska biblioteka narodowa w Jerozolimie.
    Valpolicella – obszar produkcji win w prowincji Werona we Włoszech, posiadający apelację (Denominazione di origine controllata – DOC), produkujący wina czerwone.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.076 sek.