• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Grzyby workowe



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Dikarya Hibbett et al. – klad grzybów (Fungi), jako takson mający rangę podkrólestwa. Obecnie w najnowszej taksonomii grzybów takiego taksonu nie wyróżnia się.Pasożytnictwo, parazytyzm – forma antagonistycznego współżycia dwóch organizmów, z których jeden czerpie korzyści ze współżycia, a drugi ponosi szkody. Termin ten stosowany jest w biologii – w odniesieniu do dwóch organizmów różnych gatunków – oraz w socjologii, gdzie pasożytnictwem nazywany jest próżniaczy tryb życia osoby zdolnej do pracy. Zbliżonymi do pasożytnictwa formami – spotykanymi w biologii rozwoju – są szczególne taktyki rozrodcze prowadzone przez parazytoidy, pasożyty lęgowe oraz niektóre gatunki tzw. pasożytów płciowych (np. matronicowate).
    Cykl życiowy workowców[ | edytuj kod]

    Haploidalny zarodnik (1n chromosomów) spada na ziemię i wyrasta z niego nitkowata, wielokomórkowa, jednojądrowa grzybnia. Na niej formują się lęgnia i plemnia, są one wielojądrowe.

    Plemnia nakłuwa lęgnię swego rodzaju "szpikulcem" i przelewa do niej swoja zawartość poprzez tzw. włostek. Dochodzi do zlania się plazmy (plazmogamia). Jądra układają się parami (dikariofaza) i tworzą tzw. jądra sprzężone. Z lęgni wyrastają strzępki z jądrami sprzężonymi (dwujądrowymi). Z dwujądrowych strzępek i z jednojądrowych tworzy się askokarp (rodzaj owocnika), który może mieć postać: miseczkowatą (apotecjum), kulistą (klejstotecjum), butelkowatą (perytecjum).

    Grzybnia (mycelium) – forma plechy grzybów, stanowiąca wegetatywne ciało grzybów zbudowane z wyrośniętej i rozgałęzionej strzępki lub wielu strzępek skupionych w jednym miejscu. Grzybnia, która rozwija się na powierzchni podłoża (często w formie puchu lub pleśni), nazywana jest grzybnią powietrzną, a grzybnia wnikająca w podłoże to grzybnia substratowa lub pożywkowa.Orbiliomycetes O.E. Erikss. & Baral – monotypowa klasa grzybów workowych (Ascomycota) zawierająca również monotypowy rząd Orbiliales z rodziną Orbiliaceae, której typem nomenklatorycznym jest Orbilia. W tzw. "systemie Adla 2012" klad Orbiliaceae wyprowadzony jest bezpośrednio z kladu Pezizomycotina.

    W tym owocniku dochodzi do zlania się jąder sprzężonych (kariogamia), powstaje zygota, która dzieli dwukrotnie, najpierw mejotycznie następnie mitotycznie, powstaje osiem haploidalnych komórek z których powstają zarodniki. Zarodnia, w której się to odbywa nazywana jest workiem (ascus). Po dojrzeniu worek pęka i zarodniki wysypują się na ziemię.

    Haploid (gr. απλος ‘niezłożony, pojedynczy’) – komórka zawierająca tylko jeden zestaw chromosomów homologicznych (oznaczany jako n). Władysław Wojewoda (ur. 20 maja 1932 w Przemyślu, zm. 3 listopada 2010) – polski biolog, pedagog, specjalista w zakresie botaniki i mykologii.

    Systematyka[ | edytuj kod]

    Dawniej klasyfikowano grzyby głównie na podstawie cech morfologicznych. Obecnie, gdy w klasyfikacji uwzględnia się wyniki badań molekularnych i genetycznych, doszło do ogromnych zmian w klasyfikacji grzybów. Jest to proces dynamiczny, wyniki nowych badań ciągle zmieniają istniejącą klasyfikację. Według Index Fungorum, opartego na kolejnych edycjach Dictionary of the Fungi, typ Ascomycota należy do królestwa grzybów (Fungi) i zawiera:

    Patyczniaki (Leotiomycetes O.E. Erikss. & Winka) – klasa grzybów workowych (Ascomycota), której typem nomenklatorycznym jest patyczka (Leotia). W tzw. "systemie Adla 2012" klad Leotiomycetes jest gałęzią kladu Pezizomycotina.Lecanoromycetes O.E. Erikss. & Winka – klasa grzybów workowych (Ascomycota), której typem nomenklatorycznym jest misecznica (Lecanora). W tzw. "systemie Adla 2012" klad Lecanoromycetes jest gałęzią kladu Pezizomycotina.
  • podtyp Pezizomycotina
  • klasa Arthoniomycetes O.E. Erikss. & Winka 1997
  • klasa Candelariomycetes Voglmayr & Jaklitsch 2018
  • klasa Coniocybomycetes M. Prieto & Wedin 2013
  • klasa Dothideomycetes O.E. Erikss. & Winka 1997
  • klasa Eurotiomycetes O.E. Erikss. & Winka 1997
  • klasa Geoglossomycetes Zheng Wang, C.L. Schoch & Spatafora 2009
  • klasa Laboulbeniomycetes Zheng Wang, C.L. Schoch & Spatafora 2009
  • klasa Lecanoromycetes Engl. 1897
  • klasa Leotiomycetes O.E. Erikss. & Winka 1997
  • klasa Lichinomycetes Reeb, Lutzoni & Cl. Roux 2004
  • klasa Orbiliomycetes O.E. Erikss. & Baral 2003
  • klasa Pezizomycetes O.E. Erikss. & Winka 1997
  • klasa Sordariomycetes O.E. Erikss. & Winka 1997
  • klasa Xylobotryomycetes Voglmayr & Jaklitsch 2018
  • klasa Xylonomycetes Gazis & P. Chaverri 2012
  • klasy incertae sedis:
  • rząd Lahmiales O.E. Erikss. 1986
  • rząd Lauriomycetales Hern.-Restr., R.F. Castañeda & Guarro 2017
  • rząd Thelocarpales Lücking & Lumbsch 2016
  • rząd Triblidiales O.E. Erikss. 1992
  • rząd Vezdaeales Lumbsch & Lücking 2016
  • rząd Wiesneriomycetales J.D.P. Bezerra, R.J.V. Oliveira, Souza-Motta, J.Z. Groenew. & Crous 2016
  • rzędy incertae sedis
  • podtyp Saccharomycotina O.E. Erikss. & Winka 1997
  • klasa Saccharomycetes G. Winter 1880
  • klasa Schizosaccharomycetes O.E. Erikss. & Winka 1997
  • podtyp Taphrinomycotina O.E. Erikss. & Winka 1997
  • klasa Archaeorhizomycetes Rosling & T.Y. James
  • klasa Neolectomycetes O.E. Erikss. & Winka
  • klasa Pneumocystidomycetes O.E. Erikss. & Winka
  • klasa Taphrinomycetes O.E. Erikss. & Winka 1997
  • Askospory – haploidalne zarodniki (mejospory) workowe, typowe dla workowców, powstające w workach. Przed wytworzeniem askospor następuje kariogamia, a po niej mejoza. Askospory powstają wewnątrz worka (endogenicznie) w wyniku tzw. swobodnego wytwarzania komórek (tj. po podziale jąder niezwiązanym ściśle z podziałem cytoplazmy). Zwykle w worku powstaje osiem askospor (więcej u Dipodascaceae, cztery np. u Ascocybe sp.) Askospory niektórych grzybów pasożytniczych są czynnikiem zakażającym, np. podłużne, unoszone przez wiatr zarodniki buławinki czerwonej.Porosty (łac. Lichenes z gr. λειχήνα, leichena) – tradycyjna nazwa organizmów składających się z grzybów (Fungi), tworzących obligatoryjne symbiozy – głównie z prokariotycznymi cyjanobakteriami (Cyanobacteria) lub eukariotycznymi zielenicami (Chlorophyta). Jako samodzielna jednostka taksonomiczna przestała istnieć w 1981 roku w wyniku zmian, wprowadzonych przez Międzynarodowy Kodeks Nomenklatury Botanicznej. Pojęcie to ujmowane jest obecnie w kategoriach ekologicznych (podobnie jak grzyby mykoryzowe), a nie systematycznych. Systematyka i nomenklatura porostów dotyczy ich komponentu grzybowego.


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Taphrinomycotina O.E. Erikss. & Winka – klad w obrębie workowców. Jest to niedawno utworzony takson obejmujący grupę grzybów mającą wspólnego przodka. W zależności od przyjętego nazewnictwa może być w randze podtypu lub podgromady.
    Saprotrofy, roztocza, mikrokonsumenci – (z gr. saprós - zgniły) – cudzożywne organizmy pobierające energię z martwych szczątków organicznych, rozkładając je do związków prostych. Są reprezentowane przez liczne drobnoustroje (bakterie, grzyby). Do niedawna uważano, że także niektóre rośliny lądowe (np. gnieźnik leśny) odżywiają się saprofitycznie, jednak mogą one pobierać substancje pochodzące z rozkładu szczątków jedynie dzięki mikoryzie (patrz rośliny saprofityczne), a zatem dzięki ścisłej symbiozie z odpowiednim gatunkiem grzyba. To stawia je bliżej roślin pasożytniczych niż prawdziwych saprotrofów. Tradycyjnie jednak mimo to wciąż bywają określane jako saprofity lub rośliny saprofityczne. Obecnie ten typ odżywiania określany jest jako myko-heterotrofia – w tym układzie pasożytniczym właściwym saprofitem jest grzyb, a nie roślina.
    Barbara Gumińska (ur. 25 września 1924 we Lwowie) – prof. dr hab., polska uczona, specjalistka w zakresie botaniki i mykologii. Ukończyła studia na Uniwersytecie Jagiellońskim (UJ) w Krakowie w 1951, w 1994 uzyskała tytuł prof. zwyczajnego. Była na tej uczelni pracownikiem Instytutu Botaniki, kierownikiem Zakładu Taksonomii Roślin i Fitogeografii (1977-79), kierownikiem Pracowni Mykologicznej od 1979. Członek Polskiego Towarzystwa Botanicznego i Rady Naukowej PAN od 1990.
    Owocnik, twór grzybniowy – zbita część grzybni, wytwarzana przez nią w formie charakterystycznej dla każdego gatunku, tworząca na zewnątrz lub wewnątrz zarodniki. Owocniki występują u grzybów wyższych; workowców i podstawczaków, a ich zadaniem jest wytwarzanie zarodników. Zbudowane są z dwóch rodzajów grzybni: płonnej – plektenchymy, stanowiącej rusztowanie i zarodnionośnej – obłoczni, w której wytwarzane są zarodniki. Mogą mieć różną postać, np. kapelusza osadzonego na trzonie, kopyta, bulwy, miseczki, maczugi, krzaczka, różdżki, płaskiej skorupy i inne. Istnieje ogromna różnorodność kształtów i barw owocników. Niemal wszystkie wyrastają nad ziemią, ale istnieją też owocniki podziemne, np. u trufli.
    Strzępki (łac. hyphae) – rozgałęziające się, splątane nitkowate elementy, z których zbudowana jest grzybnia (plecha), czyli ciało grzybów. Strzępki mogą być luźne (nitkowate) lub zbite (plektenchymatyczne), wtedy gdy splatają się i zrastają w jedną całość. Zbite strzępki tworzą:
    Plazmogamia – pierwszy etap zapłodnienia u grzybów. Plazmogamia to zespolenie się cytoplazm dwóch zróżnicowanych płciowo komórek generatywnych. Po plazmogamii następuje kariogamia (zlanie się jąder), co prowadzi do powstania zygoty. U grzybów wyższych po plazmogamii powstaje grzybnia dikariotyczna, a do kariogamii dochodzi znacznie później i tylko w strzępkach końcowych, w których następnie będą wytwarzane zarodniki.
    Neolectomycetes O.E. Erikss. & Winka – monotypowa klasa grzybów workowych (Ascomycota), której typem nomenklatorycznym jest Neolecta. Należą do niej, również monotypowy rząd Neolectales z rodziną Neolectaceae. W tzw. "systemie Adla 2012" klad Neolecta jest bezpośrednio wyprowadzony z kladu Taphrinomycotina.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.026 sek.