• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Grzyby workowe



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Dikarya Hibbett et al. – klad grzybów (Fungi), jako takson mający rangę podkrólestwa. Obecnie w najnowszej taksonomii grzybów takiego taksonu nie wyróżnia się.Pasożytnictwo, parazytyzm – forma antagonistycznego współżycia dwóch organizmów, z których jeden czerpie korzyści ze współżycia, a drugi ponosi szkody. Termin ten stosowany jest w biologii – w odniesieniu do dwóch organizmów różnych gatunków – oraz w socjologii, gdzie pasożytnictwem nazywany jest próżniaczy tryb życia osoby zdolnej do pracy. Zbliżonymi do pasożytnictwa formami – spotykanymi w biologii rozwoju – są szczególne taktyki rozrodcze prowadzone przez parazytoidy, pasożyty lęgowe oraz niektóre gatunki tzw. pasożytów płciowych (np. matronicowate).
    Dwa worki z zarodnikami

    Workowce, woreczniaki lub grzyby workowe (Ascomycota Caval.-Sm.) – typ grzybów z podkrólestwa Dikarya. Ich nazwa pochodzi od typu zarodni zwanej workiem (ascus), w której są wytwarzane zarodniki workowe (askospory).

    Jest to najliczniejszy w gatunki typ grzybów. Rozprzestrzenione są na całym świecie. Są wśród nich zarówno saprotrofy, jak i pasożyty, a niektóre gatunki współżyją z glonami tworząc porosty.

    Budowa workowców[ | edytuj kod]

    Najważniejszą cechą odróżniająca workowce od innych jest wytwarzanie w procesie rozmnażania worków, w których na drodze płciowej wytwarzane są zarodniki workowe – askospory. Obecnie do workowców zalicza się także wiele gatunków grzybów, u których jak dotąd nie zaobserwowano wytwarzania worków. Chodzi tu o tzw. grzyby niedoskonałe, dawniej będące odrębnym taksonem. O ich zaliczeniu do workowców zadecydowały inne cechy.

    Grzybnia (mycelium) – forma plechy grzybów, stanowiąca wegetatywne ciało grzybów zbudowane z wyrośniętej i rozgałęzionej strzępki lub wielu strzępek skupionych w jednym miejscu. Grzybnia, która rozwija się na powierzchni podłoża (często w formie puchu lub pleśni), nazywana jest grzybnią powietrzną, a grzybnia wnikająca w podłoże to grzybnia substratowa lub pożywkowa.Orbiliomycetes O.E. Erikss. & Baral – monotypowa klasa grzybów workowych (Ascomycota) zawierająca również monotypowy rząd Orbiliales z rodziną Orbiliaceae, której typem nomenklatorycznym jest Orbilia. W tzw. "systemie Adla 2012" klad Orbiliaceae wyprowadzony jest bezpośrednio z kladu Pezizomycotina.

    Workowce są organizmami haploidalnymi. Większość gatunków tworzy plechę zbudowaną ze strzępek podzielonych przegrodami na komórki, ale są też gatunki jednokomórkowe. W środku przegrody oddzielającej poszczególne komórki strzępki znajduje się pora i towarzyszące jej ciałka Woronina. Ściana komórkowa zbudowana jest z chityny i β-glukanu. Charakterystyczną cechą workowców jest jej budowa. Jest ona mianowicie dwuwarstwowa, przy czym warstwa zewnętrzna jest cienka, ale słabo przepuszczająca światło, warstwa wewnętrzna zaś gruba, ale dobrze przejrzysta. Na podstawie tej właśnie cechy do grzybów workowych zaliczono gatunki u których nie zaobserwowano wytwarzania worków.

    Haploid (gr. απλος ‘niezłożony, pojedynczy’) – komórka zawierająca tylko jeden zestaw chromosomów homologicznych (oznaczany jako n). Władysław Wojewoda (ur. 20 maja 1932 w Przemyślu, zm. 3 listopada 2010) – polski biolog, pedagog, specjalista w zakresie botaniki i mykologii.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Patyczniaki (Leotiomycetes O.E. Erikss. & Winka) – klasa grzybów workowych (Ascomycota), której typem nomenklatorycznym jest patyczka (Leotia). W tzw. "systemie Adla 2012" klad Leotiomycetes jest gałęzią kladu Pezizomycotina.
    Lecanoromycetes O.E. Erikss. & Winka – klasa grzybów workowych (Ascomycota), której typem nomenklatorycznym jest misecznica (Lecanora). W tzw. "systemie Adla 2012" klad Lecanoromycetes jest gałęzią kladu Pezizomycotina.
    Askospory – haploidalne zarodniki (mejospory) workowe, typowe dla workowców, powstające w workach. Przed wytworzeniem askospor następuje kariogamia, a po niej mejoza. Askospory powstają wewnątrz worka (endogenicznie) w wyniku tzw. swobodnego wytwarzania komórek (tj. po podziale jąder niezwiązanym ściśle z podziałem cytoplazmy). Zwykle w worku powstaje osiem askospor (więcej u Dipodascaceae, cztery np. u Ascocybe sp.) Askospory niektórych grzybów pasożytniczych są czynnikiem zakażającym, np. podłużne, unoszone przez wiatr zarodniki buławinki czerwonej.
    Porosty (łac. Lichenes z gr. λειχήνα, leichena) – tradycyjna nazwa organizmów składających się z grzybów (Fungi), tworzących obligatoryjne symbiozy – głównie z prokariotycznymi cyjanobakteriami (Cyanobacteria) lub eukariotycznymi zielenicami (Chlorophyta). Jako samodzielna jednostka taksonomiczna przestała istnieć w 1981 roku w wyniku zmian, wprowadzonych przez Międzynarodowy Kodeks Nomenklatury Botanicznej. Pojęcie to ujmowane jest obecnie w kategoriach ekologicznych (podobnie jak grzyby mykoryzowe), a nie systematycznych. Systematyka i nomenklatura porostów dotyczy ich komponentu grzybowego.
    Taphrinomycotina O.E. Erikss. & Winka – klad w obrębie workowców. Jest to niedawno utworzony takson obejmujący grupę grzybów mającą wspólnego przodka. W zależności od przyjętego nazewnictwa może być w randze podtypu lub podgromady.
    Saprotrofy, roztocza, mikrokonsumenci – (z gr. saprós - zgniły) – cudzożywne organizmy pobierające energię z martwych szczątków organicznych, rozkładając je do związków prostych. Są reprezentowane przez liczne drobnoustroje (bakterie, grzyby). Do niedawna uważano, że także niektóre rośliny lądowe (np. gnieźnik leśny) odżywiają się saprofitycznie, jednak mogą one pobierać substancje pochodzące z rozkładu szczątków jedynie dzięki mikoryzie (patrz rośliny saprofityczne), a zatem dzięki ścisłej symbiozie z odpowiednim gatunkiem grzyba. To stawia je bliżej roślin pasożytniczych niż prawdziwych saprotrofów. Tradycyjnie jednak mimo to wciąż bywają określane jako saprofity lub rośliny saprofityczne. Obecnie ten typ odżywiania określany jest jako myko-heterotrofia – w tym układzie pasożytniczym właściwym saprofitem jest grzyb, a nie roślina.
    Barbara Gumińska (ur. 25 września 1924 we Lwowie) – prof. dr hab., polska uczona, specjalistka w zakresie botaniki i mykologii. Ukończyła studia na Uniwersytecie Jagiellońskim (UJ) w Krakowie w 1951, w 1994 uzyskała tytuł prof. zwyczajnego. Była na tej uczelni pracownikiem Instytutu Botaniki, kierownikiem Zakładu Taksonomii Roślin i Fitogeografii (1977-79), kierownikiem Pracowni Mykologicznej od 1979. Członek Polskiego Towarzystwa Botanicznego i Rady Naukowej PAN od 1990.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.023 sek.