• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Grupa z San Ildefonso

    Przeczytaj także...
    Girlanda – dekoracyjny ornament w formie zamkniętego wieńca, wiązanki kwiatów, liści. W niektórych kulturach (np. Indie, Polinezja) jest ważnym elementem w życiu społecznym. Girlandy z kwiatów ofiaruje się bogom, ważnym osobistościom itd. Girlanda występuje w architekturze jako motyw zdobniczy. Wykonana z gałązek iglastych, ozdobiona bombkami i światełkami często wykorzystywana jako ozdoba drzwi lub kominków podczas Świąt Bożego Narodzenia.Filip V (ur. 19 grudnia 1683 w Wersalu, zm. 9 lipca 1746 w Madrycie) – król Hiszpanii z dynastii Burbonów panujący w latach 1700–1724 i 1724–1746 (w 1724 abdykował na rzecz swojego syna Ludwika I, po jego śmierci wrócił na tron).
    Hypnos (także Sen; stgr. Ὕπνος Hýpnos, łac. Somnus ‘Sen’) – w mitologii greckiej bóg i uosobienie snu.

    Grupa z San Ildefonso – starożytna rzymska rzeźba marmurowa, przedstawiająca dwóch nagich młodzieńców. Obecnie znajduje się w zbiorach Muzeum Prado w Madrycie.

    Datowana na koniec I wieku p.n.e. rzeźba ma 1,58 m wysokości. Utrzymana jest w klasycznym stylu nawiązującym do twórczości Praksytelesa. Przedstawia dwóch nagich młodych mężczyzn z głowami ozdobionymi girlandami. Postaci stoją przed ołtarzem, na którym mężczyzna stojący po prawej rozpala pochodnią ogień. Z tyłu za młodzieńcami, po prawej stronie, znajduje się figura przedstawiająca postać kobiecą. Wśród badaczy nie ma jednomyślności co do tego, kogo przedstawia rzeźba. Winckelmann dopatrywał się w mężczyznach Orestesa i Pyladesa, podczas gdy dla Caylusa i Perriera byli to Publiusz Decjusz z synem składający ofiarę przed bitwą (epizod z Liwiusza 8.9). Według innych hipotez rzeźba przedstawia Kastora i Polluksa lub Hypnosa i Tanatosa.

    Krystyna z dynastii Wazów (ur. 8 grudnia 1626 w Sztokholmie, zm. 19 kwietnia 1689 w Rzymie) – królowa Szwecji w latach 1632–1654.Odescalchi, Erba Odescalchi - bogata i wpływowa włoska rodzina patrycjuszowska, wywodząca się z Como. Należy do nich m.in. Palazzo Odescalchi w Rzymie oraz zamek w Bracciano. Główna linia rodu nosi tytuły książęce takie jak Principi di Bassano czy Duchi di Bracciano. Wielu członków rodu było dostojnikami Kościoła rzymskokatolickiego.

    Rzeźba została odkopana na początku lat 20. XVII wieku w Ogrodach Salustiuszowych na wzgórzu Pincio w Rzymie, skąd trafiła do zbiorów rodziny Ludovisi. W późniejszych latach wielokrotnie zmieniała właścicieli, należała kolejno do kardynała Camillo Massimiego, królowej szwedzkiej Krystyny, kardynała Azzoliniego i rodziny Odescalchi, ostatecznie w 1724 roku została nabyta przez króla Hiszpanii Filipa V. W 1839 roku została włączona do zbiorów Muzeum Prado. Grupa z San Ildefonso była podziwiana przez krytyków jako wybitny przykład rzeźby antycznej i doczekała się licznych kopii, wykonanych m.in. na osobiste zlecenie Ludwika XIV i Goethego.

    Madryt (hiszp. Madrid) – stolica i największe miasto Hiszpanii, położony w środkowej części kraju u podnóża Sierra de Guadarrama (Wyżyna Kastylijska) nad rzeką Manzanares.Ludwik XIV Wielki, Król Słońce (ur. 5 września 1638 w Saint-Germain-en-Laye, zm. 1 września 1715 w Wersalu) – król Francji i Nawarry 1643–1715, syn Ludwika XIII, z dynastii Burbonów.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. The Oxford Handbook of Roman Sculpture. edited by Elise A. Friedland, Melanie Grunow Sobocinski. Oxford: Oxford University Press, 2015, s. 598. ISBN 978-0-19-992182-9.
    2. Encyclopedia of the History of Classical Archaeology. edited by Nancy Thomson de Grummond. London: Routledge, 1996, s. 257. ISBN 1-884964-80-X.
    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||><|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>




    Warto wiedzieć że... beta

    Pincio (wł. Pincio, łac. Mons Pincius) – wzgórze w Rzymie, nie należące do siedmiu wzgórz Rzymu. Położone na północ od Kwirynału, poza obszarem antycznego Rzymu, jednakże wewnątrz murów miejskich zbudowanych w latach 270–273 przez cesarza Aureliana.
    Johann Joachim Winckelmann (ur. 9 grudnia 1717 w Stendal, zm. 8 czerwca 1768 w Trieście) – niemiecki archeolog i historyk sztuki.
    Terminem sztuka starożytnego Rzymu określa się zazwyczaj sztukę tworzoną w Rzymie – mieście nad Tybrem oraz całym państwie złożonym z wielu prowincji i nie wykazującą żadnych ścisłych związków kulturowych z sztuką rodzimą konkretnego rejonu pozostającego pod panowaniem imperium, powstałą w okresie od VI w. p.n.e. do końca IV w., czyli momentu podziału cesarstwa na wschodnie i zachodnie.
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
    Muzeum Prado (hiszp. Museo del Prado) – mieszczące się w Madrycie, jedno z najważniejszych i najbogatszych muzeów na świecie. Zostało utworzone w 1819 r. przez króla Ferdynanda VII na prośbę jego drugiej żony - Marii Izabeli Braganza. Oryginalny, klasycystyczny budynek, zbudowany w roku 1785 według projektu Juana de Villanueva był kilkakrotnie rozbudowywany w XX stuleciu.
    Titus Livius (ur. 59 p.n.e.; zm. 17 n.e.) – rzymski historyk pochodzący z miasta Patavium (dzis. Padwa). Autor monumentalnego dzieła o historii Rzymu.
    Marmur (z stgr. μάρμαρος marmaros) – skała metamorficzna powstała z przeobrażenia wapieni, rzadziej dolomitów. Składa się głównie z krystalicznego kalcytu lub dolomitu (marmur dolomitowy). Niewielka część geologów jako marmur definiuje wyłącznie skały węglanowe, przeobrażone w warunkach głębokiego metamorfizmu strefy kata (temperatury 500-700 °C, wysokie ciśnienie), nazywając skały przeobrażone w strefach niższego metamorfizmu (epi i mezo) wapieniem krystalicznym. Przeważnie jednak terminu „wapień krystaliczny” używa się w przypadku skał metamorficznych, jako synonimu marmuru dla każdej skały węglanowej, poddanej metamorfizmowi.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.67 sek.