• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Grunt - geologia

    Przeczytaj także...
    Gaz – stan skupienia materii, w którym ciało fizyczne łatwo zmienia kształt i zajmuje całą dostępną mu przestrzeń. Właściwości te wynikają z własności cząsteczek, które w fazie gazowej mają pełną swobodę ruchu. Wszystkie one cały czas przemieszczają się w przestrzeni zajmowanej przez gaz i nigdy nie zatrzymują się w jednym miejscu. Między cząsteczkami nie występują żadne oddziaływania dalekozasięgowe, a jeśli, to bardzo słabe. Jedyny sposób, w jaki cząsteczki na siebie oddziałują, to zderzenia. Oprócz tego, jeśli gaz jest zamknięty w naczyniu, to jego cząsteczki stale zderzają się ze ściankami tego naczynia, wywierając na nie określone i stałe ciśnienie.Mikroflora – ogół mikroorganizmów (bakterii i drobnych grzybów lub grzybopodobnych protistów, czyli grup zaliczanych w dawnych ujęciach taksonomicznych do roślin) żyjących w danym środowisku np.: w ciele człowieka (flora fizjologiczna człowieka), przewodzie pokarmowym (flora bakteryjna jelita), glebie, zbiorniku wodnym (mikroflora autochtoniczna wód). Pojęcie to funkcjonuje głównie w kontekście medycznym, w języku biologicznym ze względu na zmiany taksonomiczne bywa zastępowane nazwą mikrobiom lub mikrobiota.
    Żwir – okruchowa skała osadowa o luźnej postaci, złożona z różnych skał i minerałów o średnicy większej niż 2 mm, do nawet kilku centymetrów.

    Grunt – zespół cząstek mineralnych (niekiedy z substancją organiczną) w postaci osadu, który może zostać rozdrobniony przez rozcieranie w ręku. Grunt składa się z fazy suchej, gazowej (powietrze, a niekiedy inne gazy) oraz ciekłej (najczęściej woda). Termin gruntu stosuje się także przy mieszankach zawierających materiały wytworzone przez człowieka, ale wykazujące podobne właściwości (np. żużle, popioły lotne).

    Flotacja – metoda rozdziału rozdrobnionych ciał stałych, wykorzystująca różnice w zwilżalności składników. Produktem flotacji jest tzw. koncentrat flotacyjny.Torf – skała osadowa powstała w wyniku zachodzących w szczególnych warunkach przemian obumarłych szczątków roślinnych, najmłodszy węgiel kopalny. Zawiera mniej niż 60% węgla.

    Podział gruntów[]

  • grunt antropogeniczny - grunt utworzony z produktów gospodarczej i przemysłowej działalności człowieka (odpady komunalne, pyły poflotacyjne, pyły dymnicowe, itp.) w wysypiskach, zwałowiskach, budowlach ziemnych, itp.
  • grunt naturalny - grunt, którego szkielet powstał w wyniku procesów geologicznych
  • grunt mineralny - grunt, w którym zawartość części organicznych jest równa lub mniejsza 2% objętości
  • bardzo gruboziarnisty (nieplastyczny) - wymiary cząstek od 63 mm wzwyż, zaliczamy do niego kamienie, głazy i duże głazy
  • gruboziarnisty (nieplastyczny) - wymiary cząstek od 0,063 mm do 63 mm, zaliczamy do niego żwiry, piaski i pospółki
  • drobnoziarnisty (plastyczny) - wymiary cząstek poniżej 0,002 mm do 0,063 mm, zaliczamy do niego pyły i iły
  • grunt organiczny - grunt, w którym zawartość części organicznych jest większa od 2% objętości
  • grunt próchniczy - zawartość części organicznych jest wynikiem wegetacji roślinnej oraz obecności mikroflory i mikrofauny
  • torfy - grunty powstałe z obumarłych i podlegających stopniowej karbonizacji części roślin
  • gytie - grunty powstałe w wyniku osadzania się substancji mineralnych i organicznych w środowisku wodnym, cechuje je zawartość węglanu wapnia większa niż 5%
  • grunty przydatne na budownictwo
  • nasyp budowlany - nasyp, którego rodzaj i stan odpowiadają wymaganiom budowli lub podłoża pod budowę
  • nasyp nieodpowiadający wymaganiom budowlanych
  • Przypisy

    1. Polska Norma 86/B02480 - Grunty budowlane. Określenia, symbole, podziałi opis gruntów. Polski Komitet Normalizacji, Miar i Jakości.
    2. PN-EN ISO 14688-1 - Badania geotechniczne. Oznaczenia i klasyfikacja gruntów. Część 1. Polski Komitet Normalizacji, czerwiec 2006.
    3. PN-EN ISO 14688-2 - Badania geotechniczne. Oznaczenia i klasyfikacja gruntów. Część 2. Polski Komitet Normalizacji, czerwiec 2006.

    Bibliografia[]

  • Elżbieta Myślińska: Grunty organiczne i laboratoryjne metody ich badania. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 10 - 13. ISBN 83-01-13417-8.
  • Anna Gołębiowska, Anna Wudzka. Nowa klasyfikacja gruntów według normy PN-EN ISO. „GEOINŻYNIERIA - drogi mosty tunele”. 11 (4/2004), s. 44-55. Wydawnictwo INŻYNIERIA. [dostęp 2013-01-28]. 
  • Polska Norma (oznaczana symbolem PN) – norma o zasięgu krajowym, przyjęta w drodze konsensu i zatwierdzona przez krajową jednostkę normalizacyjną – Polski Komitet Normalizacyjny (PKN). Normy PN są powszechnie dostępne, ale nie bezpłatne, zaś ich dystrybucję kontroluje PKN.Uwęgleniem nazywa się proces, w którym następuje stopniowy wzrost procentowy zawartości pierwiastka C, a zmniejsza się zawartość innych pierwiastków np.: O2 i H2. Zmniejsza się także zawartość części lotnych, następuje wzrost ciepła spalania [MJ/kg]. Z petrograficznego punktu widzenia następuje wzrost zdolności odbicia światła (refleksyjność witrynitu) mierzy się ją na macerale kolotelinicie, a wartość wyraża się w Rr [%] (refleksyjność robocza). Następują wtedy zmiany fluorescencji oraz zanika jedna z grup macerałów – grupa liptynitu. Makroskopowo proces uwęglenia powoduje zmiany barwy (z brunatnej w różnym odcieniu do czarnego) wzrost intensywności połysku oraz wzrost ciężaru właściwego węgla. Proces uwęglenia jest procesem złożonym z przemian fizyko-chemicznych materii organicznej i mineralnej. Materiały wyjściowe i końcowe tego procesu to torf i grafit. Na proces uwęglenia wpływają następujące czynniki: ciśnienie, temperatura i czas. Dzieli się go także na dwie fazy:



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Pospółka – materiał sypki lub kawałkowy niesortowany (np. węgiel, kruszywo budowlane). Pospółka to jednocześnie grunt rodzimy mineralny zbliżony do piasku i żwiru.
    Powietrze (łac. aër) – mieszanina gazów i aerozoli składająca się na atmosferę ziemską. Pojęcie jest stosowane przede wszystkim w odniesieniu do tej części powłoki gazowej, której chemiczny skład jest wyrównany wskutek cyrkulacji gazów w troposferze (zob. homosfera, warstwa o grubości do 100 km), bywa jednak odnoszone również do wszystkich sfer ziemskiej atmosfery, o różnym składzie chemicznym i właściwościach fizycznych.
    Gytia – osad organiczny lub organiczno-mineralny powstający na dnie jezior, zwłaszcza eutroficznych, o barwie szarej. Materiał organiczny reprezentowany jest przede wszystkim przez stosunkowo dobrze zachowane (rozpoznawalne) szczątki organizmów, zwłaszcza fitoplanktonu, choć zwykle mocniej rozłożone niż w torfie. W odróżnieniu od torfów, materia gromadzi się całkowicie pod wodą, zwykle poza strefą szuwarów, a cała materia organiczna jest pochodzenia alochtonicznego, tzn. powstaje poza osadem, w toni wodnej. W skład gytii może wchodzić również domieszka materii autochtonicznej, np. węglany powstałe w przydennych łąkach ramienicowych. Gytia jest odmianą sapropelu powstającą w warunkach dobrego natlenienia (w odróżnieniu od osadów dy), choć według innych ujęć sapropel to typ osadu odrębny zarówno od gytii, jak i od dy. W zależności od składu mineralogicznego i biologicznego wyróżnia się następujące rodzaje gytii:
    Głaz – obtoczony, wskutek transportu i erozji, fragment skały o średnicy większej niż 20 cm (największa frakcja ziarnowa skał okruchowych). Nagromadzenia głazów tworzą głazowisko, które po lityfikacji przechodzi w zlepieniec.
    Polski Komitet Normalizacyjny (PKN) – krajowa jednostka normalizacyjna i jednocześnie państwowa jednostka budżetowa.
    Milimetr (symbol: mm) – podwielokrotność metra, podstawowej jednostki długości w układzie SI. Jeden milimetr równa się 10 m. W notacji naukowej można go zapisać jako 1 E-3 m oznaczający 0,001 × 1 m.
    Piasek – skała osadowa, luźna, złożona z niezwiązanych spoiwem ziaren mineralnych, przede wszystkim kwarcu. Wielkość ziaren waha się od 0,0625 do 2 mm, gęstość ziaren piasku kwarcowego wynosi około 2,62 g/cm.

    Reklama