• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Gregory Peck



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Kirk Douglas, właśc. Issur Danielovitch Demsky (ur. 9 grudnia 1916 w Amsterdamie w stanie Nowy Jork) – amerykański aktor i producent filmowy.Międzynarodowy alfabet fonetyczny, MAF (ang. International Phonetic Alphabet, IPA; fr. Alphabet phonétique international, API) – alfabet fonetyczny, system transkrypcji fonetycznej przyjęty przez Międzynarodowe Towarzystwo Fonetyczne jako ujednolicony sposób przedstawiania głosek wszystkich języków. Składają się na niego zarówno symbole alfabetyczne jak i symbole niealfabetyczne oraz ok. 30 znaków diakrytycznych.

    UWAGA: TA PODSTRONA MOŻE ZAWIERAĆ TREŚCI PRZEZNACZONE TYLKO DLA OSÓB PEŁNOLETNICH



    Gregory Peck (wym. [ˈgrɛgəri pɛk], właśc. Eldred Gregory Peck; ur. 5 kwietnia 1916 w San Diego, zm. 12 czerwca 2003 w Los Angeles) – amerykański aktor filmowy i teatralny, działacz społeczny oraz humanitarysta. Jedna z największych legend w historii amerykańskiego kina. Gwiazda i ikona okresu „Złotej Ery Hollywood”. W 1999 American Film Institute sklasyfikował jego nazwisko na 12. miejscu w rankingu „największych aktorów wszech czasów” (The 50 Greatest American Screen Legends).

    Szwa – w językoznawstwie, zwłaszcza w fonetyce i fonologii, określenie samogłoski średnio centralnej (zaokrąglonej lub niezaokrąglonej) znajdującej się w środku diagramu samogłoskowego, oznaczaną w międzynarodowym alfabecie fonetycznym symbolem ə lub inną samogłoską bliską tej pozycji. Dla przykładu w języku angielskim litera a w wyrazie about jest wymawiana przez szwę. W języku angielskim szwa występuje głównie w sylabach nieakcentowanych, ale w innych językach może pojawiać się częściej w sylabach akcentowanych. W polszczyźnie standardowej szwa nie występuje w ogóle. Można ją spotkać tylko w niektórych dialektach lokalnych. Omen (ang. The Omen) to amerykańsko-brytyjski horror z 1976 roku wyreżyserowany przez Richarda Donnera. Jest to pierwszy film z serii Omen, ze scenariuszem Davida Seltzera. Wystąpili w nim m.in. Gregory Peck, Lee Remick, David Warner, Harvey Stephens, Billie Whitelaw, Patrick Troughton, Martin Benson i Leo McKern.

    Peck rozpoczął karierę sceniczną występując między innymi na Broadwayu na początku lat 40. XX wieku. W 1944 zadebiutował na dużym ekranie pierwszoplanową rolą w dramacie wojennym Dni chwały. We wczesnych latach stworzył charakterystyczny dla siebie typ poważnego bohatera przywiązanego do wartości moralnych, odznaczającego się wytrwałością i inteligencją – Klucze królestwa (1944), Dżentelmeńska umowa (1947) – portretując go najczęściej w trakcie trwania kariery. Przekrój jego dorobku stanowiły także kreacje postaci o bardziej skomplikowanej osobowości, nastawionej na większy dramatyzm i warstwę psychologiczną (Urzeczona; 1945), cechujących się bezwzględnością oraz żądzą zemsty (Pojedynek w słońcu; 1946, Moby Dick; 1956), czy też lżejsze role w odmiennych gatunkowo filmach (Rzymskie wakacje; 1953, Żona modna; 1957). Dzięki współpracy z Henrym Kingiem i Williamem Wylerem Peck stworzył pamiętne kreacje w westernach Jim Ringo (1950) oraz Biały Kanion (1958). Za rolę prawnika Atticusa Fincha w dramacie obyczajowym Zabić drozda (1962) został uhonorowany nagrodą Akademii Filmowej w kategorii dla najlepszego aktora pierwszoplanowego, do której w trakcie kariery łącznie nominowany był pięciokrotnie. Poza aktorstwem Peck działał w organizacjach filmowych; w latach 1967–1970 pełnił funkcję przewodniczącego Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej. Był także jednym ze współzałożycieli American Film Institute. W 1969 został odznaczony przez prezydenta Lyndona B. Johnsona Medalem Wolności. W 1998 uhonorowany z rąk prezydenta Billa Clintona Narodowym Medalem Sztuki.

    Atak na Pearl Harbor – japoński nalot w dniu 7 grudnia 1941 roku na amerykańskie bazy floty i lotnictwa na Hawajach, w tym najważniejszą bazę United States Navy na Pacyfiku w Pearl Harbor. Atak ten jest uważany za moment rozpoczęcia wojny na Pacyfiku.Lux Radio Theatre (czasami też jako Lux Radio Theater) – amerykańska seria antologii radiowych emitowana pierwotnie w NBC Blue Network (1934–1935; własność NBC, późniejszego poprzednika ABC w latach 1943–1945), a następnie w CBS Radio (1935–1954) i NBC Radio (1954–1955). Początkowo, przez pierwsze dwa sezony, program zajmował się adaptacją sztuk wystawianych na nowojorskim Broadwayu, nim zaczął prezentować również wersje filmowe. Występy trwały godzinę i odbywały się w studiu z udziałem publiczności. Audycja Lux Radio Theatre uchodziła za najważniejszą serię antologii radiowych, nadawaną przez 20 lat i kontynuowaną w telewizji jako Lux Video Theatre (1950–1957). Głównym sponsorem programu był koncern Unilever i marka mydła Lux.

    Do innych znanych filmów w dorobku Pecka należą: Roczniak (1946), Akt oskarżenia (1947), Z jasnego nieba (1949), Działa Navarony (1961), Przylądek strachu (1962), Jak zdobywano Dziki Zachód (1962), Omen (1976) i Chłopcy z Brazylii (1978). Wystąpił w 55 filmach fabularnych.

    Spis treści

  • 1 Życiorys
  • 1.1 Rodzina i młodość
  • 1.1.1 Edukacja i praca
  • 1.2 Lata 40.
  • 1.2.1 Neighborhood Playhouse School of the Theatre
  • 1.2.2 Początki kariery scenicznej i filmowej
  • 1.3 Kariera w Hollywood
  • 1.3.1 Urzeczona
  • 1.3.2 Dżentelmeńska umowa
  • 1.3.3 Z jasnego nieba
  • 1.4 Lata 50.
  • 1.4.1 Jim Ringo
  • 1.4.2 Rzymskie wakacje
  • 1.4.3 Moby Dick
  • 1.4.4 Melville Productions (1956–1962)
  • 1.4.5 Biały Kanion
  • 1.5 Lata 60.
  • 1.5.1 Działa Navarony
  • 1.5.2 Przylądek strachu
  • 1.5.3 Zabić drozda
  • 1.5.4 Przewodniczący organizacji filmowych
  • 1.6 Lata 70. i 80.
  • 1.6.1 Omen
  • 1.6.2 Chłopcy z Brazylii
  • 1.7 Schyłek kariery
  • 1.8 Śmierć i pogrzeb
  • 2 Życie prywatne
  • 2.1 Zainteresowania, przyjaźnie i osobowość
  • 2.2 Małżeństwa i dzieci
  • 2.3 Poglądy polityczne
  • 3 Filmografia
  • 4 Spuścizna
  • 5 Nagrody i nominacje
  • 6 Uwagi
  • 7 Przypisy
  • 8 Bibliografia
  • 9 Linki zewnętrzne
  • Życiorys[ | edytuj kod]

    Rodzina i młodość[ | edytuj kod]

    Dwuletni Peck ze swoją matką Bernice Mae „Bunny” Ayers (1918)

    Eldred Gregory Peck urodził się 5 kwietnia 1916 w La Jolla, dzielnicy San Diego w stanie Kalifornia. Jego ojciec – Gregory Pearl Peck (1886–1962) – urodzony w Rochester w stanie Nowy Jork, był aptekarzem i farmaceutą angielsko-irlandzkiego pochodzenia. Po ukończeniu Uniwersytetu Michigan otworzył jedyną aptekę w La Jolla. Pracując tam, zyskał przydomek „Doc”. Był dobrze zbudowany, udzielał się jako kapitan w lokalnej drużynie baseballowej. Okres dzieciństwa i lata młodości spędził na rodzinnej farmie w Irlandii, do której niespełna rok po narodzinach zabrała go matka Catherine Ashe (1864–1928), gdy jego ojciec Samuel Peck (1865–1887) zmarł na błonicę. Ashe wyemigrowała do Ameryki w 1884 w wieku 20 lat. Pochodziła z Annascaul, miasteczka położonego na półwyspie Dingle w hrabstwie Kerry, gdzie jej ojciec John był rolnikiem. Matka Pecka, Bernice Mae „Bunny” Ayers (1894–1992), urodzona w Saint Louis w stanie Missouri, miała sześcioro starszego rodzeństwa; dwie siostry i czterech braci. Przed przybyciem do La Jolla pracowała jako operatorka telefoniczna. Miała angielsko-szkockie korzenie. Jej ojciec, John Daggett Ayres (1846–1912), był kapitanem łodzi rzecznych, które przemierzały rzeki Missisipi i Missouri w XIX wieku. Matka Katherine „Kate” Elizabeth Ayres (z domu Forse; 1853–1942), urodziła się w Pittsburghu w stanie Pensylwania. Rodzice Pecka pobrali się 4 czerwca 1915 w St. Louis Cathedral. Przyszły aktor wychowywał się w wierze katolickiej. Imię Eldred wybrała mu matka, która znalazła je w książce telefonicznej. Ze strony ojca spokrewniony był z Thomasem Ashem, uczestnikiem powstania wielkanocnego.

    Mel Ferrer, właściwie Melchor Gaston Ferrer (ur. 25 sierpnia 1917 w Elberon w stanie New Jersey, zm. 2 czerwca 2008 w Santa Barbara), amerykański aktor, reżyser i producent filmowy.Pucybut – zawód polegający na czyszczeniu i polerowaniu obuwia klientów. Strój pucybuta charakteryzuje się fartuchem, koszulą z muszką i rękawicami. Klient kładzie nogi na podnóżek, jego spodnie są delikatnie podwijane (by nie ubrudzić nogawek), po czym pucybut zaczyna czyścić mu buty za pomocą szczot, past, kremów i szmatek.

    Po trzech latach separacji rodzice Pecka rozwiedli się 30 lipca 1922. Wyjechał wraz z matką do Saint Louis, gdzie aby wspomóc ją finansowo, podejmował się różnych dorywczych prac; zarabiał m.in. czyszcząc buty lokalnym subiektom, handlując gazetami na rogu ulicy i sprzedając lemoniadę graczom pokera w internacie. Po powrocie do Kalifornii matka znalazła zatrudnienie w San Francisco, a następnie w Los Angeles, zaś Peck przez trzy lata mieszkał z babką „Kate” Ayres w małym domku przy 7453 High Avenue, która go wychowywała i regularnie zabierała do kina. „Chodziliśmy na filmy dwa lub trzy razy w tygodniu. Lubiłem Hoot Gibsona i Toma Mixa… Ale ten którego zapamiętałem najbardziej to Lon Chaney w Upiorze w operze [1925]. Dostałem gęsiej skórki, a moje włosy stały dęba” – wspominał.

    Biały Dom (z ang. White House) – oficjalna rezydencja i miejsce pracy prezydentów USA położona w Waszyngtonie, Dystrykt Kolumbia. Nazwa ta została nadana budynkowi 14 września 1901 r. przez prezydenta Roosevelta. Wcześniej nazywany był Pałacem Prezydenckim, Domem Prezydenckim i Siedzibą Władz Wykonawczych.Vincente Minnelli, właśc. Lester Anthony Minnelli (ur. 28 lutego 1903 w Chicago, zm. 25 lipca 1986 w Beverly Hills) – amerykański reżyser filmowy i teatralny. Zdobywca Oscara. Ojciec Lizy, aktorki i piosenkarki.

    Uczęszczał do La Jolla Elementary School, mieszczącej się przy skrzyżowaniu Gerard i Marine. Miał psa imieniem Bud, który odprowadzał go do szkoły. Odwiedzany był w czwartki przez swoją matkę i ojca, pracującego na nocnej zmianie w aptece w San Diego. Latem zabierał syna na wycieczki do Parku Narodowego Yellowstone i Yosemite oraz kemping i łowienie ryb na Catalina Island. Według biografa Gerarda Molyneauxa kluczową rolę w młodości Pecka odegrała Ayers i wujek Charlie Rannells, którzy „dostarczali mu poczucie troski rodzinnej i pozwalali w pełni korzystać z dziecięcej swobody”.

    Nagroda Akademii za najlepszy film (The Academy Award for Best Motion Picture) to jedna z Nagród Akademii Filmowej (Oscarów). Kategoria za najlepszy film jest jedyną kategorią Oscarów, w której uprawnienia do głosu posiada każdy członek Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej.Telly Savalas, właśc. Aristotelis Savalas (ur. 21 stycznia 1922 w Garden City, zm. 22 stycznia 1994 w Universal City) – amerykański aktor filmowy pochodzenia greckiego; niezapomniany odtwórca roli porucznika Kojaka w popularnym serialu telewizyjnym z lat 70. Nominowany do nagrody Oscara za drugoplanową rolę w filmie Ptasznik z Alcatraz (1962; reż. John Frankenheimer).

    Edukacja i praca[ | edytuj kod]

    Gregory Peck (po prawej) z ojcem w La Jolla (początek lat 30.)

    Aby zapewnić mu bardziej stabilne otoczenie w okresie dorastania, Peck w wieku 10 lat został wysłany przez rodziców do katolickiej szkoły St. John’s Military Academy z internatem w Los Angeles, prowadzonej przez irlandzki zakon Sióstr Miłosierdzia. Jak wspominał: „Może moja matka i ojciec zdecydowali, że miałem za dużo zabawy w La Jolla, albo uznali, że potrzebowałem dyscypliny”. W wieku 13 lat został mianowany kapitanem korpusu kadetów tamtejszej placówki. Niecierpliwie wyczekiwał końca każdego miesiąca, gdy uczniowie mogli przyjechać na weekend do domu.

    Fred Astaire (właśc. Frederick Austerlitz) (ur. 10 maja 1899 w Omaha, zm. 22 czerwca 1987 w Los Angeles) - amerykański aktor, tancerz, wokalista.Zimna wojna – trwający w latach 1947-1991 stan napięcia oraz rywalizacji ideologicznej, politycznej i militarnej pomiędzy ZSRR i państwami satelitarnymi ZSRR skupionymi od 1955 w Układzie Warszawskim a także państwami pozaeuropejskimi pod hegemonią ZSRR (określanych jako blok komunistyczny, lub wschodni), a państwami niekomunistycznymi skupionymi od 1949 w NATO i paralelnych blokach obronnych (SEATO, CENTO) - pod politycznym przywództwem Stanów Zjednoczonych (określanych jako blok zachodni). Zimnej wojnie towarzyszył wyścig zbrojeń obu bloków militarnych wywołany polityką ZSRR dążącego do rozszerzania zasięgu jego światowej ekspansji terytorialnej i narzucania siłą ustroju komunistycznego i kontrakcją USA i jego sojuszników w tej sprawie.

    W 1931 powrócił do San Diego, gdzie zamieszkał z ojcem i przez trzy lata uczęszczał do San Diego High School. Po jej ukończeniu zapisał się na jeden semestr na Uniwersytet Stanowy w San Diego, odbywając pierwsze kursy z teatru i sztuki oratorskiej. Wspierał bractwo ochrony środowiska Epsilon Eta oraz studiował literaturę i matematykę.

    Wielkie Los Angeles (ang. Greater Los Angeles Area) albo Southland – termin używany zarówno na określenie zurbanizowanego regionu jak i Combined Statistical Area (grupa interakcji obszarów metropolitalnych) rozciągnięty na ponad pięć hrabstw w regionie Południowej Kalifornii, to znaczy hrabstwa Los Angeles, Orange, San Bernardino, Hrabstwo Riverside i Ventura. W całym dwudziestym wieku, był to jeden z najszybciej rozwijających się regionów w Stanach Zjednoczonych, mimo wzrostu od 2000 roku zaczął się spadek. Jako z 2010 US Census 2010, obszar metropolitalny Los Angeles liczy około 12,8 milionów mieszkańców. Tymczasem ludność większego regionu metropolitalnego według spisu z 2010 roku szacuje się na ponad 17,8 milionów mieszkańców zaś w 2011 roku mieszkało na nim 18,1 milionów. Wielkie Los Angeles jest drugim co do wielkości obszarem metropolitalnym w kraju po obszarze metropolitalnym Nowego Jorku, jak też jedną z największych aglomeracji miejskich na świecie.Museum of Modern Art (MoMA) – muzeum sztuki nowoczesnej mieszczące się na Manhattanie w Nowym Jorku (na 53rd Street, pomiędzy Fifth Avenue a Sixth Avenue). Ekspozycje prac ze zbiorów Muzeum oraz wystawy czasowe (indywidualne i tematyczne) prezentujące malarstwo, rysunek, grafikę, rzeźbę, fotografię, film, video, instalacje, nowe media.

    W 1934 dostał pracę w Union Oil Company, zaczynając jako dozorca i stróż nocny. Z czasem został awansowany na stanowisko kierowcy transportującego benzynę na stacje firmy w rejonie San Diego. Zarabiał 125 dolarów miesięcznie. Za zaoszczędzone pieniądze kupił swój pierwszy samochód – niebieski model terenowego Forda. Mając ambicje zostania lekarzem, Peck zapisał się w 1937 na Uniwersytet Kalifornijski w Berkeley, jednak po roku zmienił kierunek na filologię angielską. Z uwagi na swoje warunki fizyczne (1,91 cm wzrostu) brał czynny udział w zawodach uniwersyteckiej drużyny wioślarskiej. Jego czesne wynosiło 26 dolarów rocznie. Będąc w trudnej sytuacji materialnej, podjął się pracy pomocnika w kuchni dla bractwa studenckiego Gamma Phi Beta w zamian za posiłki.

    Kala Nag (tyt. oryg. Elephant Boy) – brytyjski film z 1937 roku w reżyserii Roberta J. Flaherty oraz Zoltana Kordy, bazujący na opowiadaniu Toomai - druh słoni z książki Księga dżungli Rudyarda Kiplinga.Thelma Ritter (ur. 14 lutego 1902 w Brooklynie, zm. 5 lutego 1969 w Nowym Jorku) – amerykańska aktorka, sześciokrotnie nominowana do Oscara za role drugoplanowe. Zdobywczyni nagrody Tony w 1958 roku za Najlepszą rolę pierwszoplanową w musicalu.

    Studiując w Berkeley, Peck został zachęcony przez trenera sztuki aktorskiej, który dostrzegł w nim potencjał dla studenckiego teatru. Zatrudniony przez dyrektora uniwersyteckiego Little Theater, Edwina Duerra, wystąpił w pięciu spektaklach podczas ostatniego roku nauki. W jednym z wywiadów przyznał, że „to było jedno z najważniejszych doświadczeń w moim życiu. Berkeley mnie obudziło do życia i uczyniło ze mnie człowieka”. Tytuł licencjata Uniwersytetu Kalifornijskiego otrzymał z opóźnieniem, bo dopiero w 1941.

    Santa Barbara – miasto w zachodniej części Stanów Zjednoczonych, w stanie Kalifornia, nad Oceanem Spokojnym. Miasto ma 92,3 tys. mieszkańców, a jego obszar metropolitalny (hrabstwo Santa Barbara) 399,3 tys. mieszkańców. W tym mieście urodziła się piosenkarka Katy Perry.Efektywność energetyczna, czyli efektywne wykorzystanie energii, ma na celu zmniejszenia ilości energii potrzebnej do dostarczania produktów i usług. Przykładowo izolacja termiczna budynku pozwala na użycie mniejszej ilości energii do jego ogrzewania i chłodzenia – tak by osiągnąć i utrzymać komfortową temperaturę. Instalowanie lamp fluorescencyjnych (świetlówek) albo świetlików zmniejsza ilość energii potrzebnej do uzyskania takiego samego poziomu oświetlenia jak przy użyciu tradycyjnych żarówek. Świetlówki kompaktowe zużywają o dwie trzecie mniej energii, a ich czas pracy jest od 6 do 10 razy dłuższy niż tradycyjnych żarówek. Poprawa efektywności energetycznej jest najczęściej osiągana przez zastosowanie wydajniejszych technologii lub procesów produkcyjnych.

    Lata 40.[ | edytuj kod]

    Neighborhood Playhouse School of the Theatre[ | edytuj kod]

    Dawna siedziba Neighborhood Playhouse School of the Theatre, gdzie Peck uczęszczał w latach 1939–1941

    Po zdaniu egzaminu końcowego, wczesnym latem 1939 wyruszył pociągiem do Nowego Jorku. Na miejscu drogą urzędową zdecydował się zmienić imię Eldred na Gregory. Dzięki listowi polecającemu swojego ojczyma do jednego ze znajomych, Peck dostał pracę naganiacza podczas Wystawy Światowej w Nowym Jorku. Pracował od południa do północy przez dwanaście godzin, z półgodzinnymi przerwami. Z obawy o swój głos, po miesiącu zrezygnował i postanowił poszukać innego zajęcia.

    Martha Graham (ur. 11 maja 1894 w Pittsburghu, zm. 1 kwietnia 1991 w Nowym Jorku) – amerykańska tancerka, choreograf i pedagog. Uznawana za jedną z najważniejszych postaci wśród prekursorów współczesnego tańca.Mervyn LeRoy (ur. 15 października 1900 w San Francisco, stan Kalifornia - zm. 13 września 1987 w Los Angeles, stan Kalifornia) - amerykański reżyser i producent filmowy, a w młodości także aktor. Twórca najsłynniejszej amerykańskiej ekranizacjii powieści Henryka Sienkiewicza Quo vadis z 1951 roku. W 1943 otrzymał jedyną w swej karierze nominację do Oscara za reżyserię filmu Zagubione dni (1942).

    24 lipca dowiedział się, że został przyjęty na pierwszy rok nauki w prestiżowej Neighborhood Playhouse School of the Theatre, specjalizującej się w nauce metodą Sanforda Meisnera. Ponieważ rok akademicki rozpoczynał się 3 października, Peck zmuszony był do znalezienia pracy dającej stały dochód. Został oprowadzaczem po Radio City Music Hall w Rockefeller Center. Tygodniowo zarabiał około 54 dolarów. Studiując w Neighborhood Playhouse School of the Theatre, przyszły aktor doznał urazu kręgosłupa podczas pobierania nauki tańca i ruchu u choreograf Marthy Graham. Z tego powodu otrzymał kategorię 4-F, przez co został zwolniony ze służby i nie brał udziału w II wojnie światowej. Przedstawiciele studia 20th Century Fox twierdzili w późniejszym czasie, że uraz pochodził z czasów studenckich, gdy aktor występował w drużynie wioślarskiej. Peck próbował prostować tę informację przez wiele lat mówiąc, że „widocznie Hollywood nie uważało lekcji tańca za coś wystarczająco męskiego”. Podczas nauki otrzymał od władz uczelni stypendium, dzięki czemu nie musiał opłacać czesnego. Wynajął za kwotę 6 dolarów mały pokój przy zachodniej części 54th Street na Manhattanie. Z powodu początkowego braku zleceń, borykał się z problemami finansowymi, pozwalającymi na opłacenie czynszu, kupienie jedzenia i ubrań. Podjął pracę – za 25 dolarów tygodniowo – modela dla katalogu Montgomery Ward, reklamując garnitury i stroje do tenisa.

    Anglicy (ang. English people) – naród germański zamieszkujący głównie Wielką Brytanię, zwłaszcza Anglię (ok. 45 mln), posługujący się językiem angielskim z grupy języków germańskich. Poza Zjednoczonym Królestwem mieszkają głównie w Republice Południowej Afryki, Związku Australijskim, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Anglicy wyznają głównie anglikanizm. Ich kultura zaczęła się kształtować w średniowieczu pod wpływami celtyckimi, romańskimi (gł. francuskimi) oraz skandynawskimi (głównie normańskimi i nordyckimi). Od czasów nowożytnych zaczęła wpływać na kulturę reszty świata. Za pierwszego Anglika uważa się człowieka z Boxgrove, którego szczątki znaleziono w hrabstwie West Sussex.Only the Valiant – amerykański western z 1951 roku w reżyserii Gordona Douglasa z Gregorym Peckiem, Barbarą Payton i Wardem Bondem w rolach głównych.

    Początki kariery scenicznej i filmowej[ | edytuj kod]

     Zobacz więcej w artykule Filmografia Gregory’ego Pecka, w sekcji Scena.
    Jane Cowl i Gregory Peck w spektaklu Punch and Julia (1942)

    Latem 1940 został wybrany do pracy w Barter Theatre w Abingdon w stanie Wirginia, którego kierownikiem i właścicielem w owym czasie był Robert Porterfield. Pomagał przewożąc ciężarówką rekwizyty i sprzęt oświetleniowy do komedii Button, Button. Gdy jeden z aktorów rozchorował się, Peck wystąpił w zastępstwie, pomimo nieznajomości większości tekstu. Znajdując się w trudnej sytuacji materialnej, wykorzystał zapas twarogu i szpinaku udostępnionego przez teatr oraz zagrał w czternastu sztukach podczas letniego sezonu, m.in. w On Earth As It Is, Family Portrait i dramacie Edward II Christophera Marlowe’a. 30 czerwca został przyjęty na ostatni rok nauki w Neighborhood Playhouse School of the Theatre, co było dużym wyróżnieniem, ponieważ jedynie połowa studentów z pierwszego semestru została poproszona o powrót. Odnowiono także jego stypendium.

    National Film Registry – lista filmów budujących dziedzictwo kulturalne USA, wybranych przez National Film Preservation Board do przechowywania w Bibliotece Kongresu Stanów Zjednoczonych. National Film Preservation Board powstał w 1988 roku, na mocy ustawy National Film Preservation Act, którą zatwierdzano następnymi ustawami z 1992, 1996, 2005 i 2008 roku. W myśl ustawy z 1996 roku utworzono także organizację typu non-profit National Film Preservation Foundation, która jest stowarzyszona z National Film Preservation Board, ale uzyskuje fundusze z prywatnego sektora.Spektakl lub widowisko teatralne (fr. spectacle, łac. spectaculum) – utwór dramatyczny lub inne dzieło sztuki teatralnej odegrane przez aktorów przed zgromadzoną w tym celu publicznością. Widowisko teatralne stanowi efekt połączenia różnych sztuk – literatury (w wypadku przedstawienia dramatu), sztuki aktorskiej, muzyki (zwłaszcza w przedstawieniach muzycznych, jak opera lub operetka), choreografii (zwłaszcza w przypadku widowisk baletowych). Koordynatorem i właściwym twórcą widowiska teatralnego jest przeważnie reżyser.

    Wczesną wiosną 1941, Peck został dostrzeżony przez przedstawicielkę producenta Davida O. Selznicka Kay B. Barrett, która zorganizowała dla niego zdjęcia próbne w Fox Studios przy Dziesiątej Alei i 57th Street na Manhattanie. Dostał do odegrania dwie krótkie sceny z filmów Młode serca (1938, reż. Richard Wallace) i This Above All (1942, reż. Anatole Litvak). Selznick wyraził negatywną opinię w notatce do swojej przedstawicielki. Po ukończeniu nauki w Neighborhood Playhouse School of the Theatre, Peck dołączył do trupy Meisnera, w której występowała Jean Muir. Został zaangażowany do niewielkiej roli w sztuce The Male Animal, grając u boku José Ferrera i Uty Hagen. Mimo że spektakle z jego udziałem grane były nie dłużej jak miesiąc, to występ Pecka w musicalu Captain Jinks of the Horse Marines spodobał się Maynardowi Morrisowi z biura Lelanda Haywarda, który został jego agentem. Gdy nie miał pieniędzy na opłacenie czynszu, zamykał swoje rzeczy w szafce na Grand Central Terminal i sypiał na ławce w Central Parku.

    Alfred Joseph Hitchcock (ur. 13 sierpnia 1899 w Londynie, zm. 29 kwietnia 1980 w Los Angeles) – brytyjski reżyser i producent filmowy odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego, pionier suspensu i thrillera psychologicznego. Po zrealizowaniu wielu udanych filmów w Wielkiej Brytanii przeniósł się do Hollywood. W 1956 otrzymał obywatelstwo amerykańskie. Często uważany jest za najlepszego brytyjskiego reżysera wszech czasów i jednego z najlepszych i najbardziej wpływowych reżyserów w historii kina. Do jego najważniejszych filmów należą: Okno na podwórze, Zawrót głowy, Psychoza, Północ, północny zachód, Ptaki, Rebeka.Filipinki - polski żeński zespół wokalny powstały w listopadzie 1959 roku przy Technikum Handlowym w Szczecinie (przy ul. gen. Sowińskiego 1, gdzie do dziś mieści się Zespół Szkół nr 3) z okazji 15-lecia szkoły. Założony został przez Jana Janikowskiego - nauczyciela ekonomii, towaroznawstwa i muzyki. Nazwa zespołu pochodzi od tytułu pisma dla dziewcząt "Filipinka".
    Gregory Peck i Lowell Gilmore w scenie z filmu Dni chwały (1944)
    Gregory Peck i Tamara Toumanova w filmie Dni chwały (1944)
    Gregory Peck na fotosie z filmu Klucze królestwa (1944)

    Kariera sceniczna Pecka rozpoczęła się jesienią 1941, gdy zaczął regularnie występować na deskach nowojorskich teatrów, m.in. w roli sekretarza w wyprodukowanym przez Katharine Cornell przedstawieniu The Doctor’s Dilemma, pióra irlandzkiego dramaturga i prozaika George’a Bernarda Shawa, zarabiając 50 dolarów tygodniowo. Premiera sztuki odbyła się 8 września w Forrest Theatre w Filadelfii na trzy miesiące przed atakiem na Pearl Harbor, wobec czego wiadomości o utalentowanym aktorze zostały zepchnięte na dalszy plan. W 1942 zadebiutował na deskach Broadwayu, grając główne role w sztukach The Morning Star z Jill Esmond w reżyserii dramaturga Emlyna Williamsa oraz The Willow and I Johna Patricka wraz z Edwardem Pawleyem. Krytycy pochlebnie wyrażali się o grze Pecka, podkreślając przy tym jego „znaczne umiejętności”. Willela Waldorf z „New York Posta” napisała o nim, że jest „ogromnie przymilny” natomiast Burns Mantle z „Daily News” pochwalił aktora za „opanowanie, dobry wygląd, wspaniały głos i przekonującą sympatię”. Za namową swoich agentów, Lelanda Haywarda i Maynarda Morrisa, udał się do Hollywood by spotkać się z tamtejszym kierownictwem, które wyrażało zainteresowanie jego osobą.

    Instytut Wydawniczy Latarnik im. Zygmunta Kałużyńskiego – instytut wydawniczy założony w 2002 roku. Prowadzony przez Tomasza Raczka i Marcina Szczygielskiego.Victor Lonzo Fleming (ur. 23 lutego 1889 w Pasadenie, stan Kalifornia, zm. 6 stycznia 1949 w Cottonwood, stan Arizona) – amerykański reżyser filmowy. Laureat, w 1940, Oscara dla najlepszego reżysera za film Przeminęło z wiatrem (1939; nad reżyserią filmu pracowali także George Cukor i Sam Wood, jednak to Fleming figuruje jako oficjalny reżyser, ponieważ to on zrealizował większość filmu).

    W 1944 wystąpił na dużym ekranie w roli Vladimira, charyzmatycznego przywódcy partyzantów, w propagandowym dramacie wojennym Dni chwały studia RKO Pictures, w reżyserii Jacques’a Tourneura. Jak sam wspominał, z tego czasu zapamiętał słowa reżysera powtarzającego: „mów normalnie Greg”. Odnosiło się to do sytuacji, gdy młody aktor pracując w teatrze, był szkolony przez Guthrie’a McClintica by głośno mówić i wyraźnie akcentować. Peck w głównej roli partnerował Tamarze Toumanovej, rosyjskiej baletnicy. Archer Winsten z „New York Posta” wyrażał uznanie dla odtwórców głównych ról, a część krytyków porównywała aktora do Gary’ego Coopera.

    Urzeczona (tytuł oryg. Spellbound) – amerykański psychologiczny dreszczowiec noir z 1945 w reżyserii Alfreda Hitchcocka i według scenariusza Bena Hechta, będącego adaptacją powieści The House of Dr. Edwardes autorstwa Johna Palmera i Hilary’ego St. George’a Sandersa z 1927. W rolach głównych wystąpili Ingrid Bergman i Gregory Peck. Akcja filmu rozgrywa się w fikcyjnej klinice psychiatrycznej Green Manors. Po odejściu na emeryturę przez doktora Murchisona (Leo G. Carroll), nowym dyrektorem placówki zostaje uznany i szanowany w środowisku medycznym Anthony Edwardes (Peck). Jego sympatyczna natura oraz urok osobisty wzbudza zainteresowanie chłodnej doktor Constance Petersen (Bergman). Wkrótce lekarka odkrywa, że Edwardes cierpi na psychozę powiązaną z amnezją i nie pamięta, kim jest naprawdę. Public Broadcasting Service (PBS) (ang. Publiczna Usługa Nadawcza) – amerykańska sieć 354 stacji publicznej telewizji. Jest organizacją non-profit nadającą na terenie Stanów Zjednoczonych, jednak niektóre programy telewizyjne można odbierać w Kanadzie. Jej działania są w dużej mierze finansowane przez Corporation for Public Broadcasting i telewizyjne zbiórki pieniędzy (tzw. pledge drives). Siedziba znajduje się w Arlington w stanie Wirginia. PBS nie jest właścicielem żadnej ze swoich stacji, jedynie udostępnia swój wizerunek. Na antenach pojawia się pasmo dziecięce PBS Kids. Wraz z koncertami, dyskusjami i spektaklami nadawany jest serwis informacyjny PBS Newshour.

    Następnym filmem Pecka była ekranizacja powieści Archibalda Josepha Cronina z 1941, Klucze królestwa (reż. John Stahl), opowiadająca historię szkockiego księdza Francisa Chisholma, który przybywa do ogarniętych wojną domową Chin. Do głównej roli męskiej przesłuchano ponad 40 aktorów. Producent Darryl F. Zanuck zdecydował się powierzyć pierwszoplanową rolę Peckowi po zobaczeniu go w Dniach chwały. Aktor podpisał ze studiem 20th Century Fox kontrakt opiewający na zarobki rzędu 750 dolarów na tydzień. Tygodnik „Life” wyraził pozytywną opinię o samym filmie, jak i grze Pecka, pisząc, że „odtwarza on sagę zniechęcenia i wiary ojca Chisholma z piękną szczerością i powściągliwością”. Za kreację księdza Chisholma został nominowany do nagrody Akademii Filmowej w kategorii dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Uzyskawszy szerszy rozgłos, Billy Wilder rozważał zaangażowanie go, m.in. obok Alana Ladda, Jamesa Cagneya i Spencera Tracy’ego, do głównej roli agenta ubezpieczeniowego Waltera Neffa (Fred MacMurray) w kryminale noir Podwójne ubezpieczenie (1944).

    Ujęcie − najmniejsza dynamiczna jednostka budulca filmowego zawarta między dwoma najbliższymi cięciami montażowymi; odcinek taśmy filmowej z obrazem filmowanym trwający od startu kamery do momentu jej zatrzymania.Fred Zinnemann (ur. 29 kwietnia 1907 w Wiedniu, zm. 14 marca 1997 w Londynie) - amerykański reżyser filmowy pochodzenia austriackiego.

    Kariera w Hollywood[ | edytuj kod]

    Greer Garson i Gregory Peck w filmie Dolina decyzji (1945)

    Po zebraniu pochlebnych recenzji za występy teatralne Peck został zaproszony przez Louisa B. Mayera, producenta i współzałożyciela Metro-Goldwyn-Mayer, do biura w Culver Studios, gdzie zaproponowano mu siedmioletni kontrakt, na mocy którego miał zagrać w czterech filmach i otrzymać 750 dolarów za pierwszy, 45 tys. dolarów za drugi, 55 tys. dolarów za trzeci oraz 65 tys. dolarów za czwarty. Aktor odmówił, obawiając się długości trwania umowy. Za sprawą Susan Hayward Mayer, Selznick i Zanuck ponownie przystąpili do negocjacji. Ich wynikiem była zgoda na podpisanie umowy, na mocy której Peck mógł wystąpić w czterech filmach różnych wytwórni. Dzięki temu stał się pierwszym aktorem, który kontraktem zagwarantował sobie możliwość grania w filmach bez konieczności wiązania się na stałe lub dłuższy okres czasu z konkretnym studiem. Trend ten kontynuowany był w późniejszych latach m.in. przez Burta Lancastera, Charltona Hestona i Kirka Douglasa. W ramach podziękowań Peck wspomógł finansowo wystawianą na Broadwayu sztukę Hayward A Bell for Adano, która spotkała się z przychylnym przyjęciem.

    William Millar (ur. 4 lipca 1931 w Glengormley, zm. 2 czerwca 1977 w Northridge) − irlandzki aktor. Laureat Złotego Globa.Film szpiegowski – określenie gatunku dzieł filmowych, których fabuła osnuta jest wokół tematyki szeroko pojętego szpiegostwa. Podgatunek filmowego kryminału.

    Pierwszą produkcją dla MGM, w której wystąpił wraz z laureatką nagrody Akademii Filmowej Greer Garson, był melodramat Dolina decyzji (reż. Tay Garnett), zrealizowany na podstawie powieści Marci Davenport. Fabuła filmu koncentrowała się na irlandzkiej emigrantce Mary Rafferty (Garson), dziewczynie pochodzącej z ubogiej robotniczej rodziny, która mimo sprzeciwu swojego ojca (Lionel Barrymore), podejmuje pracę pokojówki u rodziny Scottów, właścicieli huty. Początkowo do głównej roli męskiej przymierzany był John Hodiak, jednak jego kandydatura została odrzucona. Pozytywny odbiór filmu zrodził pomysł adaptacji radiowej z udziałem Pecka, transmitowanej w dniu 14 stycznia 1946 w audycji Lux Radio Theatre w CBS Radio. Kreacja Paula Scotta przyniosła aktorowi nagrodę Gold Medal Award, przyznawaną przez magazyn „Photoplay”. Bosley Crowther z „The New York Timesa” zaznaczył, że „Gregory Peck jest łagodnie imponujący jako najlepszy z chłopców Scottów”. W ocenie tygodnika „Variety”, aktor miał „osobowość i zdolność do kierowania i utrzymywania uwagi w każdej scenie”.

    Komunizm (od łac. communis – wspólny, powszechny) – system społeczno-ekonomiczny, w którym nie istnieje własność prywatna środków produkcji, a całość wytworzonych dóbr jest w posiadaniu wspólnoty, której członkowie są równi.Alida Valli (właściwie Alida Maria Laura von Altenburger; ur. 31 maja 1921 w Puli, obecnie Chorwacja, zm. 22 kwietnia 2006 w Rzymie) - włoska aktorka.

    Urzeczona[ | edytuj kod]

    Gregory Peck i Ingrid Bergman na fotosie z filmu Urzeczona (1945)

    Producent David O. Selznick, który we wczesnych latach wyśmiał aktora na castingu do jednej z produkcji twierdząc, że ten „nie jest kandydatem na amanta, bo boi się własnego cienia”, zaoferował Peckowi rolę cierpiącego na psychozę, powiązaną z amnezją, doktora Anthony’ego Edwardesa u Alfreda Hitchcocka w psychologicznym dreszczowcu noir Urzeczona, pomimo że początkowo do głównych ról rozpatrywani byli Joseph Cotten i Paul Lukas. Aktor, nauczony korzystania z metody Stanisławskiego, w trakcie realizacji uskarżał się na brak jakichkolwiek wskazówek gry od angielskiego reżysera. W wyniku frustracji i niezrozumienia metodologii pracy Hitchcocka, często popełniał błędy, przez co konieczne było nagrywanie dubli. Mimo tego podkreślał, że reżyser wykazywał się łaskawością i życzliwością. Peckowi w głównej roli żeńskiej partnerowała Ingrid Bergman, z którą aktor wdał się w krótkotrwały romans. W rozmowie z Bradem Darrachem dla magazynu „People” z 1987 przyznał: „Ja byłem młody, ona była młoda. Przez wiele tygodni pracy nad filmem byliśmy niemal nierozłączni. Naprawdę ją kochałem i myślę, że na tym powinienem zakończyć”.

    Nowe Delhi (hindi नई दिल्ली, ang. New Delhi) – miasto, które jest obecną stolicą Indii. Znajduje się ono w Delhi – jednostce administracyjnej mającej status narodowego terytorium stołecznego (national capital territory). Nowe Delhi, choć pod względem administracyjnym jest osobnym miastem, nie stanowi wydzielonego organizmu miejskiego, lecz łączy się z sąsiednimi dzielnicami Delhi, stanowiąc jakby kolejną dzielnicę tego miasta.Psychoza (gr. psyche – dusza i osis – szaleństwo) – zaburzenie psychiczne definiowane w psychiatrii jako stan umysłu, w którym doznaje się silnych zakłóceń w percepcji (postrzeganiu) rzeczywistości. Osoby, które doznają stanu psychozy, doświadczają zaburzeń świadomości, spostrzegania, a ich sposób myślenia ulega zwykle całkowitej dezorganizacji. Osoba znajdująca się w stanie psychozy ma przekonanie o realności swoich przeżyć i wydaje się jej, że funkcjonuje normalnie. Istotą psychozy jest brak krytycyzmu wobec własnych, nieprawidłowych spostrzeżeń i osądów, przy czym należy tu rozróżnić psychozy z prawidłowo zachowaną świadomością, od psychoz z towarzyszącymi zaburzeniami świadomości.

    Film okazał się sukcesem komercyjnym, przynosząc siedem milionów dolarów zysku w box offisie, stając się najbardziej dochodową produkcją w dotychczasowym dorobku Hitchcocka. Bosley Crowther napisał: „Występ Pecka jest powściągliwy i wyrafinowany, właściwy w stosunku do znakomitej roli panny Bergman”. „Variety” przyznał, że aktor „radzi sobie ze scenami suspensowymi z wielką umiejętnością i ma jedną z najlepszych ról na ekranie”. Peck wyrażał zadowolenie z filmu, lecz utrzymywał krytyczną ocenę własnego występu.

    Melodramat (gr.) – gatunek literacki lub filmowy o sensacyjnej fabule, zwykle miłosnej, nasyconej patetyczno-sentymentalnymi efektami i kończącej się z reguły pomyślnie dla bohaterów szlachetnych, a źle dla tzw. "czarnych charakterów". Początki melodramatu sięgają XVIII wieku, kiedy był to utwór dramatyczny opatrzony muzyką. Schemat miłości w melodramacie: miłość + przeszkoda nie do pokonania = cierpienie. Melodramat zatem to film o miłości trudnej lub niemożliwej do zrealizowania.Abraham Lincoln (ur. 12 lutego 1809 w hrabstwie Hardin, Kentucky, zm. 15 kwietnia 1865 w Waszyngtonie) – szesnasty prezydent Stanów Zjednoczonych.
    Gregory Peck i Jane Wyman na fotosie z filmu Roczniak (1946)

    W 1946 Peck zagrał wraz z Jane Wyman w filmie familijnym studia MGM Roczniak (reż. Clarence Brown), wcielając się w rolę Ezry „Penny’ego” Baxtera, dobrodusznego byłego żołnierza, uczestnika wojny secesyjnej, otaczającego ciepłem i czułością swoją żonę i syna (Claude Jarman Jr.). Realizacja nie należała do najłatwiejszych; jedno z ujęć ukończono dopiero za 72 razem. Kreacja Baxtera przyniosła mu pierwszą nagrodę Złotego Globu w kategorii dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym oraz drugą z rzędu nominację do nagrody Akademii Filmowej. „Saturday Review” zwracał uwagę na „zachwycającą grę Gregory’ego Pecka i Claude’a Jarmana Jr.”.

    Bosley Crowther (wym. [ˈbɑzli ˈkraʊðər], właśc. Francis Bosley Crowther Jr.; ur. 13 lipca 1905 w Lutherville, zm. 7 marca 1981 w Mount Kisco) – amerykański autor, dziennikarz i krytyk filmowy. Przez 40 lat pracował w redakcji „The New York Timesa”. Trzykrotnie wybierany był na funkcję prezesa Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych (NYFCC). W 1954 został laureatem nagrody w dziedzinie krytyki filmowej przyznanej przez Amerykańską Gildię Reżyserów Filmowych (DGA). Gene Hackman; właściwie Eugene Allen Hackman (ur. 30 stycznia 1930 w San Bernardino w stanie Kalifornia) – amerykański aktor filmowy i pisarz. Laureat 2 Oscarów; za pierwszoplanową rolę w filmie Francuski łącznik (1971; reż. William Friedkin) oraz drugoplanową w filmie Bez przebaczenia (1992; reż. Clint Eastwood). Ponadto był 3 razy nominowany do tej nagrody; za pierwszoplanową rolę w filmie Mississippi w ogniu (1988; reż. Alan Parker) oraz drugoplanowe role w filmach: Bonnie i Clyde (1967; reż. Arthur Penn) i Nigdy nie śpiewałem dla mojego ojca (1970; reż. Gilbert Cates).

    W tym samym roku wystąpił u boku Jennifer Jones, Josepha Cottena, Lillian Gish i Lionela Barrymore’a w westernie Pojedynek w słońcu (reż. King Vidor). Wcielił się w rolę czarnego charakteru – okrutnego i zmysłowego rewolwerowca Lewtona „Lewta” McCanlesa, która została określona przez krytyków jako przełomowa w dorobku aktora. Pomimo negatywnych recenzji, film przyniósł zyski rzędu dwudziestu milionów dolarów, przy budżecie wynoszącym sześć milionów, stając się największym przebojem kasowym pierwszych lat powojennych w Ameryce. Sukces nie przełożył się na powtórkę wyniku Przeminęło z wiatrem (1939, reż. Victor Fleming), na co liczył pełniący funkcję producenta Selznick. 18 lutego 1947 magazyn branżowy „Look” uznał Pecka za najwybitniejszego aktora 1946 roku.

    Filadelfia (ang. Philadelphia wymowa: /ˌfɪləˈdɛlfiə/) – miasto na północno-wschodnim wybrzeżu USA, w stanie Pensylwania, u ujścia rzeki Delaware do Atlantyku. Największe pod względem liczby ludności miasto w Pensylwanii i szóste w kraju.Samuel "Sam" Wood (ur. 10 lipca 1883 w Filadelfii, zm. 22 września 1949 w Los Angeles) – amerykański reżyser i producent filmowy. W swej karierze był 3 razy nominowany do Oscara w kategorii Najlepszy reżyser; nagrody jednak nigdy nie otrzymał. Nominacje zdobył za filmy: Żegnaj Chips (1939), Kitty Foyle (1940) oraz Kings Row (1942).

    Dżentelmeńska umowa[ | edytuj kod]

    Dorothy McGuire, Peck i Sam Jaffe w filmie Dżentelmeńska umowa (1947)
    Peck, Joan Bennett i Robert Preston w filmie The Macomber Affair (1947)

    W 1947 Peck zdecydował się na przyjęcie głównej roli nowojorskiego dziennikarza Philipa Schuylera Greena w dramacie społecznym Dżentelmeńska umowa (reż. Elia Kazan), mimo sprzeciwu Morrisa, który uważał, że aktor „narazi swoją karierę”. Film Kazana, będący adaptacją książki pióra Laury Z. Hobson, poruszał temat antysemityzmu w korporacyjnej Ameryce. Aktorowi partnerowali Dorothy McGuire i John Garfield. W trakcie realizacji często dochodziło do różnic pomiędzy Peckiem a reżyserem, dotyczących wizji charakteru głównego bohatera. Kazan opowiadał się za bardziej cholerycznym temperamentem, w którym dziennikarz otwarcie wyrażałby swoje emocje. W jednej ze scen chciał, aby aktor w wyniku frustracji uderzył w ścianę, jednak Peck odmówił, tłumacząc, że to nie jego styl gry. Obraz Kazana zdobył statuetkę Akademii Filmowej dla najlepszego filmu, przyniósł Peckowi trzecią nominację w kategorii dla najlepszego aktora pierwszoplanowego oraz zebrał pochlebne recenzje w prasie. Hobe Morrison na łamach tygodnika „Variety” napisał: „Gregory Peck daje bez wątpienia najlepszy występ w swojej dotychczasowej karierze. Jest spokojny, niemal szlachetny, coraz bardziej intensywny i zdecydowany, z zachowaniem właściwej sugestii wewnętrznej witalności i turbulencji”.

    Powstanie wielkanocne (irl. Éirí Amach na Cásca, ang. Easter Rising) – powstanie, które wybuchło w stolicy Irlandii, Dublinie, 24 kwietnia 1916 roku.Filip, książę Edynburga, Filip Mountbatten (ur. jako książę Filip z Grecji i Danii 10 czerwca 1921) – mąż królowej brytyjskiej Elżbiety II. Jest on najdłużej panującym małżonkiem władcy w historii imperium brytyjskiego, a także najstarszym współmałżonkiem kiedykolwiek panującego monarchy brytyjskiego.

    Kolejną produkcją był oparty o opowiadanie Krótkie szczęśliwe życie Franciszka Macombera Ernesta Hemingwaya dramat przygodowy The Macomber Affair (reż. Zoltan Korda), gdzie partnerowali mu Joan Bennett i Robert Preston. Aktor przyjął rolę z uwagi na wspomniane opowiadanie, które lubił i uważał za ciekawą historię. Zasugerował producentowi Caseyovi Robinsonowi zatrudnienie Kordy, który zrealizował na przełomie lat 30. i 40. pełne sekwencji akcji i egzotycznych miejsc obrazy Kala Nag (1937), Cztery pióra (1939) i Księga dżungli (1942). „Variety” napisał: „Peck wygłasza przejrzyste naszkicowanie białego myśliwego, rolę w dziwnych odmianach jego zwykłej pracy”.

    Harry Belafonte, właśc. Harold George Belafonte (ur. 1 marca 1927 w Harlemie) – amerykański piosenkarz i aktor filmowy, odznaczony w 1994 roku Narodowym Medalem Sztuki.Steve McQueen (ur. 24 marca 1930 w Beech Grove, zm. 7 listopada 1980 w Ciudad Juárez) – amerykański aktor filmowy i telewizyjny; nominowany do Oscara.
    Gregory Peck i Ann Todd na fotosie z filmu Akt oskarżenia (1947)
    Gregory Peck w scenie z westernu Droga do Yellow Sky (1948)

    Trzecim filmem aktora zrealizowanym w 1947 był kryminalny dramat sądowy Akt oskarżenia w reżyserii Hitchcocka. Opowiadał on historię młodego adwokata (Peck), podejmującego się obrony pani Paradine (Alida Valli) oskarżonej o zamordowanie swojego męża, wierząc w jej niewinność. W filmie wystąpili także Ann Todd, Charles Laughton oraz debiutujący na ekranie Louis Jourdan. Obraz Hitchcocka nie odniósł sukcesu kasowego, zyskując w prasie mieszane oceny; krytycy zarzucali mu m.in. „marność statycznego przedstawienia”. Bosley Crowther napisał, że Peck w roli młodego, londyńskiego adwokata, jest „imponująco namiętny”. Tygodnik „Time” zaznaczył, że „mimo niezmiernie ciężkiej pracy w zostaniu Anglikiem, [Peck] pozostaje zdumiewająco klarowany i utalentowany aktor mógł, pomimo niedoskonałości scenariusza, wydobyć z tego adwokata przekonujący charakter”. „Variety” podkreślił, że „artystyczna postura stawia go na dobrej pozycji wśród niezwykle trudnej konkurencji”. Mimo przychylnych opinii, aktor nie był zadowolony z filmu. Rola Anthony’ego Keane’a przyniosła mu główną nagrodę na Paryskim Festiwalu Filmowym. Został uznany przez magazyn „Look” za najlepszego aktora oraz znalazł się w pierwszej dziesiątce najbardziej dochodowych gwiazd filmowych.

    Alistair MacLean (ur. 21 kwietnia 1922 w Glasgow, zm. 2 lutego 1987 w Monachium) – pisarz szkocki, autor wielu popularnych powieści o tematyce sensacyjnej, kryminalnej i wojennej. Znany także pod pseudonimem Ian Stuart.American Cancer Society (ACS) – ogólnokrajowa, amerykańska organizacja non-profit zajmująca się przeciwdziałaniem chorobom nowotworowym.

    W 1947, przy finansowym wsparciu Davida O. Selznicka, Peck utworzył wraz z Dorothy McGuire i Melem Ferrerem profesjonalny teatr La Jolla Playhouse z siedzibą w audytorium La Jolla High School, której był absolwentem. Przez pierwszych pięć lat funkcjonowania, udzielał się głównie jako producent.

    W 1948 aktor zagrał w westernie Droga do Yellow Sky (reż. William A. Wellman), gdzie na planie partnerowali mu Anne Baxter i Richard Widmark. Według Gary’ego Fishgalla film Wellmana był „skrzyżowaniem staromodnej strzelanki i moralnej opowieści à la Skarb Sierra Madre [1948]”. W trakcie realizacji jednej ze scen Peck spadł z konia, czego skutkiem było złamanie kostki w trzech miejscach.

    Chłopcy z Brazylii – amerykański film fabularny z 1978 roku w reżyserii Franklina J. Schaffnera na podstawie powieści Iry Levina pod tym samym tytułem.Michael Joseph „Mike” Farrell Jr. (ur. 6 lutego 1939 w Saint Paul) – amerykański aktor i producent filmowy i telewizyjny. Wystąpił w sitcomie M*A*S*H (1975-83) jako kapitan B.J. Hunnicutt i serialu Powrót do Providence (Providence, 1999-2002) jako doktor James Hansen. W serialu Gotowe na wszystko (2007-2008) zagrał rolę Miltona Langa, teścia jednej z głównych bohaterek.

    Z jasnego nieba[ | edytuj kod]

    Kreacja generała brygady amerykańskich bombardierów Franka Savage’a w dramacie wojennym Z jasnego nieba (reż. Henry King), przyniosła Peckowi nagrodę Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych oraz czwartą nominację do nagrody Akademii Filmowej. Do głównej roli generała brygady początkowo rozpatrywany był m.in. Clark Gable, który służył w United States Army Air Forces w trakcie II wojny światowej. John Wayne odrzucił propozycję zagrania Savage’a. Peck w pierwszej chwili również odrzucił scenariusz, twierdząc, że jest zbyt podobny do Decyzji na komendę (1948, reż. Sam Wood). Aktor zmienił zdanie, będąc pod wrażeniem pracy reżyserskiej Kinga, uznając swoją empatię dla tematyki filmu oraz ze względu na atrakcyjność obsady. Współpraca Pecka z reżyserem zaowocowała w przyszłości pięcioma zrealizowanymi wspólnie filmami, tworząc jeden z bardziej cenionych i wpływowych duetów dla rozwoju gatunku westernowego.

    Manhattan – najmniejsza, a zarazem najgęściej zaludniona dzielnica (ang. borough) Nowego Jorku, położona na wyspie o tej samej nazwie. Ponadto hrabstwo (ang. county) w stanie Nowy Jork, w którego skład poza samą wyspą Manhattan wchodzi kilka mniejszych wysepek: Roosevelt Island, Randall’s Island, Wards Island, Governors Island, Liberty Island, Ellis Island, Mill Rock oraz U Thant Island. Do hrabstwa należy również Marble Hill, jedyna część położona bezpośrednio na stałym lądzie.New York Daily News - piąta pod względem rozpowszechnienia gazeta codzienna w Stanach Zjednoczonych, z dziennym nakładem 632.595 egzemplarzy. Powstała w 1919 roku i była pierwszą amerykańską gazetą drukowaną w formie tabloidu. Jej właścicielem jest Mortimer Zuckerman. Daily News zdobyła dziesięć nagród Pulitzera.

    Lata 50.[ | edytuj kod]

    Jim Ringo[ | edytuj kod]

    Gregory Peck i Helen Westcott w filmie Jim Ringo (1950)
    Terence Morgan i Gregory Peck w filmie Kapitan Hornblower (1951)

    Dobre wyniki finansowe Kluczy królestwa, Drogi do Yellow Sky i Z jasnego nieba spowodowały, że aktor zdecydował się na przedłużenie kontraktu z Foxem na kolejne trzy produkcje. Nowa umowa zakładała wzrost wynagrodzenia Pecka za jeden film z 45 tys. do 100 tys. dolarów, co, zdaniem Fishgalla, było wartością bardziej zgodną z pozycją aktora w box offisie. Formalnie kontrakt zaczął obowiązywać 21 września 1950.

    Michael Joseph Jackson (ur. 29 sierpnia 1958 w Gary w stanie Indiana, zm. 25 czerwca 2009 w Los Angeles) – amerykański muzyk, artysta estradowy, tancerz, kompozytor, autor tekstów i filantrop, którego kariera i życie osobiste stały się ważną częścią kultury masowej ostatnich czterech dekad. Znany jako jeden z najlepszych wykonawców muzyki pop i jeden z najpopularniejszych muzyków w historii, nazywany „Królem Popu”.Mary Badham (ur. 7 października 1952 w Birmingham w stanie Alabama) - amerykańska aktorka dziecięca, w 1963 roku nominowana, za rolę w filmie Roberta Mulligana Zabić drozda, do Oscara w kategorii Najlepsza aktorka drugoplanowa.

    23 czerwca 1950 w Roxy Theatre premierę miał Jim Ringo (reż. Henry King), określany przez krytyków mianem „pierwszego westernu psychologicznego”, który zapoczątkował nową epokę bardziej złożonych postaci i moralnej niejednoznaczności. Film Kinga przedstawiał historię rewolwerowca Jimmy’ego Ringo (Peck), który u schyłku świetności powraca do rodzinnego miasta w celu zaznania stabilizacji. Pragnie spotkać się z dawno niewidzianym synem i jego matką (Helen Westcott), licząc, że uda mu się odzyskać jej względy. Film w momencie wejścia na ekrany kin nie odniósł sukcesu kasowego, przynosząc zyski rzędu niespełna dwóch milionów dolarów i plasując się na dalszym miejscu w box offisie, to jednak po latach zyskał miano klasyka w swoim gatunku, a Fishgall uważał go za jeden z najlepszych westernów w historii. Bosley Crowther wyrażał pochlebną opinię, pisząc: „dzięki dobrej grze Pecka, zrozumiałe jest pojęcie smutku i izolacji mężczyzny o ponurym imieniu”. Sam aktor kreację Jimmy’ego Ringo cenił najbardziej w swoim dorobku. Role w westernach Pojedynek w słońcu, Droga do Yellow Sky i Jim Ringo sprawiły, że Pecka określano mianem „kowbojskiej gwiazdy roku”.

    Jamie Lee Curtis, Baronowa Haden-Guest (ur. 22 listopada 1958 w Los Angeles w USA) – amerykańska aktorka filmowa, także autorka książek dla dzieci.José Ferrer (właśc. José Vicente Ferrer de Otero y Cintrón; ur. 8 stycznia 1912 w Santurce, zm. 26 stycznia 1992 w Coral Gables) – pochodzący z Portoryko amerykański aktor i reżyser.

    W 1951 Peck zagrał główną rolę w filmie przygodowym Kapitan Hornblower (reż. Raoul Walsh), wcielając się w tytułową rolę fikcyjnego oficera Royal Navy z okresu wojen napoleońskich, Horatio Hornblowera. Partnerowała mu Virginia Mayo, choć osobistym wyborem aktora była Margaret Leighton. Premiera odbyła się 13 września. Zdaniem jednego z krytyków „The New York Timesa”, w stosunku do oryginału literackiego C.S. Forestera, postać Hornblowera w wykonaniu Pecka charakteryzowała się większym romantyzmem.

    Hollywood – dzielnica miasta Los Angeles w Stanach Zjednoczonych i najważniejszy ośrodek amerykańskiej kinematografii. Słowo Hollywood jest używane jako skrótowa, popularna nazwa dla amerykańskiego przemysłu filmowo-telewizyjnego.Ingrid Bergman (ur. 29 sierpnia 1915 w Sztokholmie, zm. 29 sierpnia 1982 w Londynie) – aktorka szwedzka, zarówno filmowa jak i teatralna.
    Gregory Peck i Susan Hayward w filmie Dawid i Betszeba (1951)
    Gregory Peck i Barbara Payton w filmie Only the Valiant (1951)

    Pozytywna współpraca z Walshem zaowocowała występem w dramacie przygodowym Ma w ramionach cały świat, będącym ekranizacją powieści Rexa Beacha z 1946. Na planie partnerowali mu Ann Blyth oraz Anthony Quinn. Peck określał wspólną grę z Quinnem mianem „przyjaznej rywalizacji”. Po premierze film zebrał mieszane recenzje, zaś sam aktor porównywał go do „chłopięcej opowieści przygodowej, zrobionej z dużą troską, ilością zabawy i poczucia humoru”.

    Stephanie Zimbalist (ur. 8 października 1956 roku w Nowym Jorku, w stanie Nowy Jork) - amerykańska aktorka i scenarzystka telewizyjna, teatralna i filmowa.Republika bananowa – pejoratywne określenie słabego, politycznie niestabilnego państwa zaliczanego do krajów Trzeciego Świata, rzadziej innych, gospodarczo zależnego od eksportu jednego surowca i rządzonego w niedemokratyczny sposób, zazwyczaj przez dyktatora lub reżim wojskowy.

    Do westernu powrócił przy okazji realizacji dla studia Warner Bros. Only the Valiant (reż. Gordon Douglas) z Barbarą Payton i Wardem Bondem w obsadzie, zbierając przychylne recenzje. „The New York Times” napisał, że „dzięki swej posturze i zdolnościom aktorskim, Peck jest w stanie nasycić syntetyczny charakter ze stopniem przekonania, dzięki czemu widz nie jest przytłoczony banalnością fabuły”. Według źródeł aktor miał mieć na planie romans z Payton; N.E. Benson z magazynu „Confidential” pisał, że aktorka zapraszała Pecka do swojego domu oraz często spotykali się w przyczepie aktorki. Aktor uważał Only the Valiant za najgorszy film w swoim dorobku, zaznaczając jednocześnie, że był on „krokiem wstecz” po występie w Jimym Ringo rok wcześniej. Niezadowolony był także z kostiumu jaki musiał nosić na planie, twierdząc, że jest zbyt podobny do tego, w którym występował Rod Cameron. Również w 1951 zagrał u boku Susan Hayward w historyczno-religijnym Dawid i Betszeba w reżyserii Kinga, do którego został wybrany przez Darryla F. Zanucka z uwagi na „biblijne rysy twarzy”. Kreacja króla Dawida przyniosła Peckowi niemiecką nagrodę Bambi dla najlepszego aktora zagranicznego. „The New Yorker” pozytywnie oceniał kreację Pecka: „Jego David jest silny, zaniepokojony i całkiem wiarygodny, człowiek o głębokich uczuciach i równie głębokim zwątpieniu”. Również „Newsweek” chwalił pierwszoplanowe role: „Zarówno Peck, jak i panna Hayward wnoszą znaczną godność i przekonanie do swoich ról”.

    John Marcellus Huston (ur. 5 sierpnia 1906 w Nevada, zm. 28 sierpnia 1987 w Middletown) – amerykański reżyser, scenarzysta i aktor. Laureat Oscara. Syn Waltera i ojciec Anjeliki.Katharine Houghton Hepburn (ur. 12 maja 1907 w Hartford, zm. 29 czerwca 2003 w Old Saybrook) – aktorka amerykańska, laureatka czterech Oscarów i dwunastu nominacji w kategorii najlepszej aktorki pierwszoplanowej.

    W 1952 wystąpił wraz z Avą Gardner i Susan Hayward w ekranizacji powieści Ernesta Hemingwaya z 1936 Śniegi Kilimandżaro, zrealizowanej w technicolorze (reż. Henry King). Peck wcielił się w rolę pisarza Harry’ego Streeta, który zostaje ranny w czasie afrykańskiego safari. Film premierę miał 18 września 1952 w Nowym Jorku, zbierając mieszane recenzje prasowe. Bosley Crowther opisał go jako „urodziwy i ogólnie pochłaniający”. Peck przyznał, że najbardziej godnym uwagi był występ Gardner. „Robiła rzeczy w Śniegach Kilimandżaro, których nie mogła zaprezentować trzy lata wcześniej w Wielkim grzeszniku”. Film zajął czwarte miejsce w amerykańskim box offisie. Chcąc uniknąć utożsamiania z jednym gatunkiem, aktor odrzucił oferowaną przez Carla Foremana rolę szeryfa Williama „Willa” Kane’a w westernie W samo południe (1952, reż. Fred Zinnemann), uznając, że jest ona zbyt podobna do tej, którą wykreował wcześniej w Jimie Ringo. W późniejszym czasie przyznawał, że był to największy błąd w jego karierze.

    Chińska wojna domowa (1927-1950) – wojna domowa między chińskimi komunistami i narodowcami z Kuomintangu, która trwała od kwietnia 1927 do maja 1950 roku.Polly Bergen, wlaśc. Nellie Paulina Burgin (ur. 14 lipca 1930 w Knoxville, zm. 20 września 2014 w Southbury) – amerykańska aktorka.

    Rzymskie wakacje[ | edytuj kod]

    Audrey Hepburn i Gregory Peck w filmie Rzymskie wakacje (1953)

    W 1953 wystąpił u boku debiutującej Brytyjki Audrey Hepburn w komedii romantycznej Rzymskie wakacje (reż. William Wyler). Pierwszym wyborem reżysera do roli dziennikarza Joe Bradleya był Cary Grant. Aktor odmówił, twierdząc, że jest za stary. Peck został obsadzony w roli Bradleya, choć z początku nie był przekonany do scenariusza, uważając, że rola księżniczki jest znacznie bardziej wyeksponowana. Zmienił zdanie po odbytej rozmowie z Wylerem, który przyznał: „nie sądziłem, że jesteś typem aktora, który mierzy wielkość ról”. Filmowanie było znacznie utrudnione z uwagi na panujący ówcześnie we Włoszech niepokój polityczny, wysokie temperatury, wilgoć i lokalną społeczność, która będąc początkowo negatywnie nastawiona do realizacji filmu, pojawiała się wszędzie wraz z ekipą w liczbie 10 tys., pomimo interwencji miejscowej policji.

    Jimmy L. Smits (ur. 9 lipca 1955 w Nowym Jorku) – amerykański aktor i producent filmowy i telewizyjny pochodzenia portorykańskiego, laureat nagrody Złotego Globu (1996). Ma 191 cm wzrostu. Oscary honorowe przyznawane są za całokształt osiągnięć dla wybitnych twórców kina światowego, za wkład w rozwój technologii filmowej oraz za propagowanie sztuki filmowej.

    W scenie przy Ustach Prawdy, aktor w uzgodnieniu z reżyserem zainscenizował gag, w którym po włożeniu ręki do ust rzeźby, schował ją w rękaw marynarki, udając jej „odgryzienie”. Reakcja przerażenia Hepburn była prawdziwa. Aktorka wspominała, że było to jedyne ujęcie, do którego nie nagrywano dubli. Do historii filmu przeszła scena, w której główni bohaterowie jeżdżą po ulicach Rzymu skuterem marki Piaggio Vespa. Peck był pod dużym wrażeniem gry Hepburn. „Wspaniała. Niesamowita dziewczyna, naprawdę. Ona może zrobić wszystko bez jakiegokolwiek wysiłku”. Umowa aktora zapewniała mu znacznie większe zyski niż Hepburn oraz umieszczenie jego nazwiska jako głównego w czołówce. W połowie zdjęć zatelefonował do agenta George’a Chasina sugerując, by nazwisko Hepburn pojawiło się wraz z jego, co było niecodziennym gestem w Hollywood. Jak przyznawał: „Jestem pewien, że ona za tę rolę dostanie Oscara. Jej nazwisko musi być nad tytułem razem z moim. To nie żaden akt dobroci z mojej strony – jeśli zrobimy inaczej, postąpimy po prostu głupio”.

    The Hollywood Reporter - amerykańskie czasopismo poświęcone życiu i karierze gwiazd Hollywood. Ukazuje się od 1930 roku.Deborah Kerr (ur. 30 września 1921; zm. 16 października 2007) – brytyjska aktorka. Jej prawdziwe nazwisko to: Deborah Jane Kerr-Trimmer. Była dwukrotnie zamężna. Pierwszy raz z Anthonym Bartleyem (ślub 28 listopada 1945 r. – rozwód w 1959 r.), z którym miała dwie córki: Melanie Jane (ur. 27 grudnia 1947 r.) i Francescę Ann. Kolejne małżeństwo zawarła z Peterem Viertelem (23 lipca 1960 r.)

    Film Wylera zebrał pochlebne recenzje, a ówczesny senator John F. Kennedy przyznawał, że to jego ulubiony film. Peck został nominowany do nagrody Brytyjskiej Akademii Filmowej w kategorii dla najlepszego aktora zagranicznego. A.H. Weiler na łamach „The New York Timesa” zaznaczył, że „Gregory Peck jest rosłym i męskim towarzyszem i kochankiem, którego oczy przypominają jego powściągliwe oblicze”, z kolei Hollis Alpert z „Saturday Review” określił jego kreację jako „płynną i fachową”. W trakcie przyjęcia wystawionego w Londynie, poznał on swojego przyjaciela Mela Ferrera z Hepburn. Rok później para pobrała się.

    Komediodramat, film tragikomiczny – utwór filmowy, który łączy w swej konstrukcji elementy komizmu, liryzmu i tragizmu, tworząc z nich zarazem komediową i dramatyczną wizję świata wywołującą zarówno śmiech, jak i współczucie widza.Legendy Hollywoodu (ang. Legends of Hollywood)– limitowana seria znaczków pocztowych wydawanych przez United States Postal Service, na których co rok prezentowany jest wizerunek osoby zasłużonej dla amerykańskiego przemysłu filmowego. Są one wydawane w postaci arkuszy po 20 znaczków każdy ze zdjęciem i krótkim biogramem eksponowanego artysty na marginesie.
    Gregory Peck jako kapitan Ahab w filmie Moby Dick (1956)
    Jennifer Jones i Peck w filmie Człowiek w szarym garniturze (1956)

    W następnych latach – na mocy umowy opiewającej na kwotę 350 tys. dolarów za film – aktor zagrał w dwóch produkcjach brytyjskiej wytwórni Rank Organisation – komediodramacie Milioner bez grosza (reż. Ronald Neame) i wojennym dramacie przygodowym Purpurowa ziemia (reż. Robert Parrish), wcielając się w Billa Forrestera, dowódcę szwadronu Royal Canadian Air Force. William Zinsser z „New York Herald Tribune” wyraził krytyczną opinię na temat ostatniego z filmów, podkreślając „powolne tempo i ślęczącą historię”.

    Dyan Cannon, właśc. Samille Diane Friesen (ur. 4 stycznia 1937 w Tacomie) – amerykańska aktorka, reżyser, scenarzystka, montażystka i producentka filmowa. Była trzykrotnie nominowana do Oscara.W samo południe (tytuł oryginalny High Noon) – film z 1952 r. w reżyserii Freda Zinnemanna, z Garym Cooperem i Grace Kelly w rolach głównych. Film nagrodzony 4 Oscarami, Oscary zdobył za najlepszą pierwszoplanową rolę męską, montaż, muzykę i piosenkę. Nominowany był także w trzech innych kategoriach: najlepszy film, reżyser i scenariusz. Przez niektórych koneserów kina uważany jest za najlepszy western wszech czasów.

    W Milionerze bez grosza, zekranizowanym według opowiadania Marka Twaina z 1893, Peck był jedyną zagraniczną gwiazdą w obsadzie produkcji, a zdjęcia realizowano m.in. na wyspie Cejlon. Wystąpił także w osadzonym w czasach zimnej wojny filmie szpiegowskim Ciemne sprawki, będącym debiutem reżyserskim Nunnally’ego Johnsona. Peck lubił rolę w ostatnim z filmów, z uwagi na „twardszy, ostrzejszy, obdarzony większym humorem i agresją rodzaj charakteru bohatera”. Wyrażał także pochlebną opinię na temat pracy reżyserskiej Johnsona, zastrzegając jednocześnie, że nie był on filmowcem pokroju Henry’ego Kinga czy Williama Wylera.

    Rochester – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Nowy Jork, nad jeziorem Ontario i rzeką Genesee pomiędzy Buffalo i Syracuse. Miasto ma 219 773 mieszkańców, obszar metropolitalny 1,04 mln mieszkańców (dane z 2000 roku).Anne Baxter (ur. 7 maja 1923 w Michigan City w stanie Indiana, zm. 12 grudnia 1985 w Nowym Jorku) − amerykańska aktorka sceniczna, filmowa i telewizyjna, laureatka Oscara za rolę drugoplanową w filmie Ostrze brzytwy.

    Moby Dick[ | edytuj kod]

    W 1956, po odnowieniu kontraktu z 20th Century Fox, Peck zagrał w dwóch filmach – wraz z Jennifer Jones i Fredrickiem Marchem w dramacie psychologicznym Człowiek w szarym garniturze (reż. Nunnally Johnson), z którego odbiorem wiązał duże nadzieje oraz przygodowym Moby Dick (reż. John Huston), będącym filmową adaptacją powieści Hermana Melville’a z 1851. W drugim z nich wcielił się w kapitana Ahaba, grając tym samym postać zgoła odmienną od dotychczasowego wizerunku – kapitan Ahab, nie zważając na zagrożenie życia załogi statku, był ogarnięty żądzą zemsty na białym wielorybie, który odgryzł mu nogę. W trakcie realizacji ekipa napotykała na wiele trudności. Niesatysfakcjonujące warunki pracy miały bezpośredni wpływ na relacje Pecka z reżyserem. Aktor przyznawał, że „Huston nie był tak świetnym reżyserem aktorów” i nie pomagał w odnalezieniu wydajności danego artysty. W obsadzie znaleźli się także Harry Andrews, James Robertson Justice, Leo Genn i Richard Basehart. Film spotkał się z umiarkowanym przyjęciem, plasując się na dziewiątym miejscu w amerykańskim box offisie. Bosley Crowther określił go mianem „jednego z wielkich naszych czasów”, natomiast William Zinsser napisał, że „Moby Dick może być najlepszym filmem jaki zrobiono w tym kraju”.

    John Wayne, właśc. Marion Mitchell Morrison (ur. 26 maja 1907 w Winterset, zm. 11 czerwca 1979 w Los Angeles) – amerykański aktor, reżyser i producent filmowy, który zdobył popularność głównie dzięki rolom w westernach, jedna z największych legend Hollywood. Symbol amerykańskiego indywidualizmu i patriotyzmu. Odznaczony Złotym Medalem Kongresu i Prezydenckim Medalem Wolności.Jack Valenti (ur. 5 września 1921 w Houston, zm. 26 kwietnia 2007 w Waszyngtonie) – amerykański przewodniczący i dyrektor generalny Motion Picture Association of America.

    Melville Productions (1956–1962)[ | edytuj kod]

    Gregory Peck i Lauren Bacall w filmie Żona modna (1957)
    Joan Collins i Gregory Peck w westernie Bravados (1958)

    Wraz ze współscenarzystą filmu Z jasnego nieba Sy Bartlettem, Peck utworzył w 1956 firmę Melville Productions, która weszła we współpracę ze studiem United Artists. Pierwszym planowanym projektem miała być ekranizacja sztuki Affair of Honor wystawianej na Broadwayu, której tematyka skupiała się na rewolucji amerykańskiej. Spektakl spotkał się z negatywnym przyjęciem, wskutek czego zrezygnowano z produkcji. Kolejnym projektem Pecka i Williama Wylera była chęć ekranizacji Thieves Market, adaptacji powieści Thieves Like Us z 1937, autorstwa Edwarda Andersona, na podstawie której w 1949 zrealizowano kryminał noir Oni żyją w nocy (reż. Nicholas Ray). Z uwagi na niezadowolenie ze scenariusza, projekt również został porzucony.

    Jersey City – miasto w USA, w stanie New Jersey (siedziba hrabstwa Hudson), na półwyspie między ujściami rzek Hudson i Hackensack do Oceanu Atlantyckiego. Według spisu ludności z roku 2010, w Jersey City mieszka 247 597 mieszkańców.Irini Papas (gr. Ειρήνη Παππάς), właśc. Irini Leleku (gr. Ειρήνη Λελέκου, ur. 3 września 1926 w Chiliomodi w Koryntii) – grecka aktorka.

    18 stycznia 1957 Peck wziął udział w pogrzebie Humphreya Bogarta, z którym łączyły go przyjacielskie stosunki. Odwiedzał chorego aktora w domu na parę dni przed jego śmiercią. W tym samym roku zagrał wraz z Lauren Bacall w komedii romantycznej Żona modna (reż. Vincente Minnelli), ciepło wyrażając się o możliwości współpracy: „Betty Bacall jest jedną z moich ulubionych osób”. Film zebrał mieszane recenzje. „The New York Times” opisał go jako „pseudo-wyrafinowany romans”, chwaląc jednocześnie scenariusz: „niektóre wymiany werbalne pomiędzy Bacall i Peckiem mają ładną, małą plamkę dowcipu”. William Zinsser przyznał, że jest on „dwugodzinnym testem wytrzymałości”. Rok później Peck wystąpił w westernie Bravados w reżyserii Henry’ego Kinga, gdzie partnerowała mu Joan Collins. Fabuła filmu opowiadała historię samotnego jeźdźca Jima Douglassa, poszukującego czterech sprawców (Albert Salmi, Henry Silva, Lee Van Cleef, Stephen Boyd) mordu na swej żonie. Historycy podkreślali, że mimo wad, film cechował się bezwzględnością i różnorodnością.

    35. ceremonia rozdania Oscarów odbyła się 8 kwietnia 1963 roku w Santa Monica Civic Auditorium w Santa Monica. Gospodarzem ceremonii wręczania statuetek był Frank Sinatra.Joseph Cheshire Cotten Jr. (ur. 15 maja 1905 w Petersburgu, w stanie Wirginia, zm. 6 lutego 1994 w Los Angeles) – amerykański aktor filmowy, radiowy, teatralny i telewizyjny. Za rolę Ebena Adamsa w filmie Portret Jennie (1949) został uhonorowany Pucharem Volpiego dla najlepszego aktora na 10. MFF w Wenecji.

    Biały Kanion[ | edytuj kod]

    Carroll Baker i Gregory Peck w westernie Biały Kanion (1958)
    Peck na fotosie promującym film Ostatni brzeg (1959)

    W 1958 Peck zwrócił uwagę na krótkie opowiadania Ambush at Blanco Canyon autorstwa Donalda Hamiltona, zamieszczane na łamach „The Saturday Evening Post”. Później ukazały się one w rozszerzonym wydaniu jako The Big Country. Zarówno aktor, jak i Wyler wyrazili chęć ich realizacji. Peck utworzył odrębną firmę od Melville – Anthony Productions – której nazwę zaczerpnął od imienia swojego najmłodszego syna. Uzyskał możliwość wpływu na casting, zatwierdzenie scenariusza oraz z uwagi na doświadczenie w hodowli bydła, wybór koni i wynajem inwentarzu.

    Quo Vadis – film historyczny produkcji amerykańskiej z 1951 roku w reżyserii Mervyna LeRoya. Film powstał na podstawie powieści Henryka Sienkiewicza Quo vadis.Vanity Fair – amerykańskie czasopismo poświęcone kulturze, polityce, życiu gwiazd i modzie, wydawane przez Condé Nast Publications. Nazwę pisma tłumaczy się jako "targowisko próżności".

    Fabuła filmu Biały Kanion przedstawiała losy Jamesa McKaya, żeglarza ze wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych, przybywającego na Dziki Zachód do swojej narzeczonej Patricii Terrill (Carroll Baker). Krytycy podkreślali, że była to najbardziej heroiczna rola aktora od czasów Kapitana Hornblowera. Według Fishgalla w stosunku do Bravadosu, gdzie bohater kreowany przez Pecka był małomównym, żądnym zemsty farmerem, to w Białym Kanionie reprezentował odmienny wizerunek żeglarza miłującego pokój. Baker w swojej autobiografii Baby Doll pochlebnie wyrażała się na temat współpracy z Peckiem. „Byłam zachwycona z możliwości pracy z Wylerem i miałam też duży podziw dla jego filmów, jednak to Peck przykuwał najwięcej mojej uwagi. Nie mogłam oderwać od niego wzroku. Był tak wysoki, przystojny, nienagannie ubrany, tak uroczy, zabawny, po prostu idealny dżentelmen – zawróciłby w głowie niejednej dziewczynie”. Zdjęcia trwały blisko pięć miesięcy. Scenariusz był wielokrotnie poprawiany przez różnych autorów, m.in. Roberta Wylera, brata reżysera. Peck na planie współpracował przy niektórych ujęciach z autorem opowiadania Donaldem Hamiltonem. Biały Kanion został przychylnie przyjęty w amerykańskich i brytyjskich kinach.

    Edythe Marrenner (ur. 30 czerwca 1917 w Brooklynie, zm. 14 marca 1975 w Hollywood) − amerykańska aktorka, nagrodzona Oscarem za rolę w filmie Chcę żyć!.Mark Twain, właściwie Samuel Langhorne Clemens (ur. 30 listopada 1835 w osadzie Florida, Monroe, stan Missouri, zm. 21 kwietnia 1910 w Redding, stan Connecticut) – amerykański pisarz pochodzenia szkockiego, satyryk, humorysta, wolnomularz. Do jego najbardziej znanych powieści należą Przygody Tomka Sawyera (1876), oraz Przygody Hucka (1884). Pisarz William Faulkner nazwał Twaina "ojcem amerykańskiej literatury".

    Rok później Peck wystąpił w trzech produkcjach: dramacie wojennym Wzgórze Pork Chop (reż. Lewis Milestone), wcielając się w rolę pułkownika Josepha G. Clemonsa, biograficznym dramacie Ukochany niewierny (reż. Henry King), kreując postać pisarza Francisa Scotta Fitzgeralda u boku Deborah Kerr oraz w dramacie postapokaliptycznym Ostatni brzeg (reż. Stanley Kramer), zekranizowanym w oparciu o powieść Nevila Shute’a. Aktor przyjął rolę w ostatnim z filmów, głównie z powodu uświadomienia negatywnych skutków używania broni jądrowej, której był przeciwnikiem. Partnerowali mu Anthony Perkins, Ava Gardner i Fred Astaire. Pod koniec roku odrzucił ofertę gry w musicalu Pokochajmy się (1960, reż. George Cukor), ponieważ przeczytawszy scenariusz uznał, że męska rola jest znacznie pomniejszona w stosunku do kobiecej, kreowanej przez Marilyn Monroe.

    IMDb.com (The Internet Movie Database) – największa na świecie internetowa baza danych na temat filmów i ludzi z nim związanych. Zawiera informacje o aktorach, reżyserach, scenarzystach, producentach, montażystach, operatorach, muzykach itd. Informacje nie ograniczają się do kinematografii amerykańskiej.James Maitland "Jimmy" Stewart (ur. 20 maja 1908 w Indianie, zm. 2 lipca 1997 w Beverly Hills) – amerykański aktor filmowy i teatralny. Weteran II wojny światowej i wojny w Wietnamie, który czynną służbę wojskową w US Air Force zakończył w randze generała brygady (ang. Brigadier General).

    Lata 60.[ | edytuj kod]

    Działa Navarony[ | edytuj kod]

    Gregory Peck i David Niven w filmie Działa Navarony (1961)

    W 1961 Peck został zaangażowany do głównej roli w filmie wojennym Działa Navarony w reżyserii J. Lee Thompsona, wcielając się w kapitana Keitha Mallory’ego, głównodowodzącego grupą komandosów, których celem było zniszczenie potężnych dział strzegących przejścia przez cieśninę między greckimi wyspami Navarona i Maidos. W filmie wystąpili również Anthony Quinn, Anthony Quayle, David Niven, James Darren, Stanley Baker, Gia Scala i Irini Papas. Thompson przyznawał, że pomiędzy Peckiem, Quinnem i Nivenem toczyła się „przyjacielska rywalizacja”. Aktorzy często grali w szachy w przerwach między ujęciami. Scenariusz napisał Carl Foreman na podstawie powieści Alistaira MacLeana, opublikowanej w 1957. Zdjęcia realizowano na greckiej wyspie Rodos, maltańskiej Gozo oraz Tino na Morzu Liguryjskim. Peck nie był w stanie opanować płynnej mowy w języku niemieckim, przez co niektóre kwestie głosowe zostały podłożone przez Roberta Riettiego. W trakcie realizacji wysyłał Foremanowi notatki, sugerujące zmiany w kwestiach, które nadawały jego postaci większej wagi.

    Grand National – wyścig konny typu National Hunt odbywający się co roku na Aintree Racecourse w okolicy Liverpoolu. Odbyły się po raz pierwszy w 1839, na odległości 6 907 metrów. Konie miały do przeskoczenia 30 przeszkód w trakcie dwóch okrążeń. To najbardziej prestiżowy wyścig tego typu w Europie, z pulą nagród o wysokości jednego miliona funtów w 2017. Wydarzenie ma widoczny wpływ na kulturę brytyjską. Wyścig jest popularny wśród wielu osób, które zwykle nie interesują się tego typu sportem ani nie zakładają się w trakcie innych wyścigów. Jacques Tourneur (ur. 12 listopada 1904 w Paryżu, zm. 19 grudnia 1977 w Bergerac) – amerykańsko-francuski reżyser filmowy i telewizyjny, twórca horrorów, m.in. Ludzie-koty, Noc demona.

    Premiera filmu odbyła się 21 kwietnia w londyńskim Odeon Leicester Square na West Endzie z udziałem królowej Elżbiety II i księcia Filipa. Działa Navarony okazały się najbardziej dochodowym filmem roku w amerykańskim box offisie z wynikiem ponad ośmiu milionów dolarów oraz w dotychczasowym dorobku aktora (Peck otrzymał gażę w wysokości 750 tys. dolarów i prowizję od przychodów brutto). Film Thompsona zdobył dwa Złote Globy – dla najlepszego dramatu oraz za najlepszą muzykę autorstwa Dimitriego Tiomkina – i nominowany był w sześciu kategoriach do nagrody Akademii Filmowej, zdobywając statuetkę za najlepsze efekty specjalne. Peck został wyróżniony nominacją do nagrody Laurela. Działa Navarony uzyskały na ogół entuzjastyczne recenzje prasowe; „The New York Times” zaznaczył, że „Peck jest chudym, lakonicznym himalaistą, który akceptuje swoje zadanie z wielkim niepokojem i staje się zdecydowanym liderem”. Także „Variety” zwrócił uwagę na lakonizm głównego bohatera oraz autorytatywność w byciu oficerem, gdy przychodzi mu przejąć kontrolę.

    Charytatywność – zbiór organizacji i działań mających na celu niesienie pomocy tym, którzy jej potrzebują, w sposób bezinteresowny, dobroczynny, filantropijny.Burt Lancaster; właściwie Burton Stephen Lancaster (ur. 2 listopada 1913 w Nowym Jorku, zm. 20 października 1994 w Los Angeles) – amerykański aktor filmowy. Laureat Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego za rolę w filmie Elmer Gantry (1960; reż. Richard Brooks).

    Przylądek strachu[ | edytuj kod]

    Peck, Martin i Mitchum w filmie Przylądek strachu (1962)

    W 1962 aktor zagrał w psychologicznym dreszczowcu noir Przylądek strachu J. Lee Thompsona, zekranizowanym na podstawie powieści Johna D. MacDonalda z 1957, kreując rolę Sama Bowdena, prawnika starającego się ochronić swoją żonę Peggy (Polly Bergen) i nastoletnią córkę Nancy (Lori Martin) przed psychopatycznym przestępcą Maxem Cady (Robert Mitchum). Początkowo to Peck otrzymał ofertę zagrania mordercy, jednak aktor odmówił, tłumacząc, że nie chce grać czarnego charakteru. Premiera odbyła się 18 kwietnia w Nowym Jorku. Mimo przychylnych recenzji, film okazał się porażką finansową, co przyczyniło się do rozwiązania wytwórni Pecka – Melville Productions. Przylądek strachu, przy budżecie wynoszącym ponad dwa i pół miliona dolarów, zarobił w kinach niespełna dwa miliony, co uplasowało go na dalszej pozycji w zestawieniu amerykańskiego box office’u. Arthur Knight z „Saturday Review” wyraził pochlebną opinię na temat gry Mitchuma, podkreślając jednocześnie „równie godną pochwały” kreację Pecka, natomiast „New-York Mirror” przyznał, że „Peck i Mitchum jako symbole dobra i zła, są całkowicie zachwycający”.

    Czołówka – początkowa sekwencja filmu, prezentująca logotypy producenckie i napisy wstępne (tytuł obrazu, nazwiska najważniejszych twórców: reżysera, scenarzysty, operatora, głównych aktorów, producenta), lub piosenkę otwierającą film (najczęściej animowany). Natomiast końcowa sekwencja z napisami zwana jest „tyłówką”.William Friedkin (ur. 29 sierpnia 1935 w Chicago) – amerykański reżyser, scenarzysta i producent filmowy. Laureat Oscara.

    W rodzinnej sadze Jak zdobywano Dziki Zachód (reż. George Marshall, Henry Hathaway, John Ford) ukazującej dzieje powstania Dzikiego Zachodu, Peck wcielił się w rolę profesjonalnego hazardzisty Cleve’a Van Valena w segmencie napadu na wagon przez Czejenów. Razem z nim wystąpili Debbie Reynolds, John Larch, Robert Preston i Thelma Ritter. W obsadzie filmu składającego się z powiązanych ze sobą segmentów, znaleźli się m.in.: Carroll Baker, Henry Fonda, James Stewart John Wayne i Lee J. Cobb. Jak zdobywano Dziki Zachód uzyskał przychód rzędu pięćdziesięciu milionów dolarów, zdobywając pierwsze miejsce w amerykańskim box offisie.

    John Malcolm Fraser (ur. 21 maja 1930 w Toraku, zm. 20 marca 2015) – australijski polityk, premier Australii w latach 1975–1983 .Rola epizodyczna – drugoplanowa rola aktorska z co najmniej jednym zdaniem dialogu. W telewizji mianem tym określa się rolę, w której aktor wypowiada mniej niż 6 zdań. Aktorzy epizodyczni wymieniani są w napisach końcowych danej produkcji, w przeciwieństwie do statystów, którzy nie wypowiadają żadnych kwestii i ich nazwiska nie widnieją w napisach końcowych. Wyjątkiem jest pojawienie się w filmie znanego aktora lub innej znanej osobistości. Jej nazwisko odnotowywane jest w obsadzie, aby przydać filmowi splendoru.

    Zabić drozda[ | edytuj kod]

    Peck jako Atticus Finch w filmowej ekranizacji Zabić drozda (1962)

    25 grudnia 1962 na ekrany kin wszedł dramat obyczajowy Zabić drozda w reżyserii Roberta Mulligana, będący filmową adaptacją nagrodzonej Pulitzerem powieści Harper Lee o tym samym tytule. Pecka zaangażowano do głównej roli Atticusa Fincha, prawnika z niewielkiego miasteczka Maycomb w stanie Alabama, samotnie wychowującego dwójkę dzieci, który zostaje obrońcą czarnoskórego mężczyzny (Brock Peters), niesłusznie oskarżonego o zgwałcenie białej kobiety. Film Mulligana eksponował jeden z dwóch głównych wątków powieści; opowiadał o trudnych początkach walki z rasizmem na Głębokim Południu. Reżyser pochlebnie wyrażał się o zaangażowaniu Pecka do głównej roli. „Kiedy dowiedziałem się, że Gregory Peck zagra Atticusa Fincha w filmowej produkcji Zabić drozda, oczywiście byłem zachwycony; był dobrym aktorem, który zrealizował wielkie filmy”. Mary Badham, która zagrała ekranową córkę Pecka, zaprzyjaźniła się z aktorem i utrzymywała z nim kontakt aż do jego śmierci w 2003.

    Korpus kadetów – szkoła dla dzieci i młodzieży, współcześnie zwykle na poziomie szkoły średniej, mająca w programie nauczania różnego typu szkolenie wojskowe, prócz kształcenia ogólnego. Pierwsze oddziały kadetów gaskońskich utworzono we Francji za czasów Ludwika XIII, służyli w nich młodsi synowie (franc. cadet) szlachty. Kadetem był prawdziwy Portos.Helen Westcott właśc. Myrthas Helen Hickman (ur. 1 listopada 1928, zm. 13 marca 1998) – amerykańska aktorka filmowa i sceniczna.

    Film spodobał się nie tylko krytykom, ale i widzom. Peck po raz piąty został nominowany do nagrody Akademii Filmowej, rywalizując tym razem z takimi aktorami, jak Burt Lancaster, Jack Lemmon, Marcello Mastroianni i Peter O’Toole. Rola Atticusa Fincha ostatecznie przyniosła mu pierwszego Oscara, którego odebrał z rąk Sophii Loren. Aktor zdobył również nagrodę Złotego Globu za najlepszy występ w filmie dramatycznym oraz włoską statuetkę Davida di Donatello dla najlepszego aktora zagranicznego. Krytycy uznali, że kreacja Fincha w wykonaniu Pecka, była najlepszą rolą w dorobku aktora. „New York Journal-American” wyraził pochlebną opinię: „Tylko prawdziwa gwiazda pewna swoich własnych zdolności, podejmie się występu w obrazie, który «kradną» dzieci. Taka gwiazda jak Gregory Peck, który w Zabić drozda prezentuje inteligentny pokaz warty nagrody Akademii Filmowej”. Bosley Crowther pisał: „Gregory Peck przechodzi przez dłuższy melodramat, podejmując się obrony czarnoskórego w sądzie, dając przy tym silną i dorosłą lekcję sprawiedliwości i ludzkości w pracy”. „Variety” zwracał uwagę, że „dla Pecka jest to szczególna rola, wymagająca od niego ukrywania swojej naturalnej atrakcyjności fizycznej, poprzez cywilizowany umiar i rezygnację, racjonalny kompromis z ogniskami społecznego oburzenia i humanitarnego zatroskania, które płoną wewnątrz postaci”.

    Richard Crenna (ur. 30 listopada 1926 w Los Angeles, zm. 17 stycznia 2003 w Los Angeles) – amerykański aktor filmowy i telewizyjny.Miniserial (z angielskiego miniseries, mini-series) – rodzaj serialu telewizyjnego o niewielkiej liczbie odcinków. Obejmuje zwykle konkretną fabułę, z wyraźnie zaplanowanym początkiem, przebiegiem i końcem, której nie dałoby się opowiedzieć w ciągu około dwugodzinnego filmu. Miniseriale są często ekranizacjami powieści, choć zdarza się (zwłaszcza w Polsce), że są dziełami całkowicie wymyślonymi przez swoich twórców (np. Palce lizać). Zdarza się, że pełnią funkcje pilota do dłuższego serialu, np. Batlestar Galactica.

    W 1963 Peck zagrał z Tonym Curtisem w komediodramacie Kapitan Newman (reż. David Miller), wcielając się w psychoterapeutę Josiaha J. Newmana. Rola ta przyniosła mu trzecią nominację do nagrody Złotego Globu dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym. Rok później Peck wystąpił w dramacie wojennym A oto koń siny (reż. Fred Zinnemann) u boku Anthony’ego Quinna i Omara Sharifa, będącego luźno opartą interpretacją biografii Francisco Sabaté, uczestnika hiszpańskiej wojny domowej. Jeden z recenzentów przyznał na łamach „Daily News”, że „Peck i Quinn oraz inni członkowie obsady pełnią swoje role z pełnym przekonaniem”.

    Nagroda Pulitzera (ang. The Pulitzer Prize) – coroczna amerykańska nagroda przyznawana za wybitne dokonania w dziedzinie dziennikarstwa, literatury i muzyki.Szatan (hebr. שטן satan – oskarżyciel; arab.الشيطان Szejtan – przeciwnik, złe moce) – w chrześcijaństwie, judaizmie i islamie jest to jeden z aniołów, który zbuntował się przeciwko Bogu i pociągnął do buntu inne anioły, główny sprawca zła na świecie. Niekiedy bywa utożsamiany z Lucyferem. Najczęściej uważany jest za najwyższego rangą demona, przywódcę wszystkich złych duchów. Inne imiona Szatana to: Mastema, Gadriel, Satanael, Samaël, Samiel, Siegel, Satan, anioł Edomu. W tradycji rabinicznej nosi on przydomek "szpetny".

    Mający premierę 26 maja 1965 dreszczowiec Miraż (reż. Edward Dmytryk) zebrał przychylne opinie; Kathleen Carroll z „Daily News” napisała, że fabuła jest „interesującą zagadką, która istnieje w umyśle człowieka”. Na ekranie wystąpili także Diane Baker i Walter Matthau, którego Peck zasugerował do roli detektywa Teda Caselle’a po tym, gdy zobaczył go w jednym ze spektakli. Jak przyznawał: „Myślę, że mój główny wkład do filmu polegał na tym, że zatrudniłem Waltera Matthau i praktycznie wylansowałem go na dużym ekranie”. W 1966 aktor zagrał w dreszczowcu przygodowo-szpiegowskim Arabeska (reż. Stanley Donen) u boku Sophii Loren, który otrzymał entuzjastyczne recenzje.

    Przewodniczący organizacji filmowych[ | edytuj kod]

    Omar Sharif i Gregory Peck w westernie Złoto MacKenny (1969)

    29 września 1965 prezydent Lyndon B. Johnson mianował Pecka członkiem National Arts Council, organu nadzorującego rządowe finansowanie sztuki. Rok później wybrano go do rady dyrektorów stacji telewizyjnej KCET, mającej swoją siedzibę w Los Angeles. 2 stycznia 1967 wszedł w skład rady opieki fundacji charytatywnej Motion Picture & Television Fund, której w 1971 został przewodniczącym. Od czerwca 1967 Peck przewodniczył Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej, piastując to stanowisko przez trzy lata. Przez dwa lata przewodniczył radzie powierniczej American Film Institute (1967–1969), której był współzałożycielem, oraz pełnił rolę naczelnego przewodniczącego fundacji charytatywnej American Cancer Society (1966). Był także członkiem organizacji non-profit National Council on the Arts (1964–1966).

    W 1969 Peck wystąpił w trzech filmach, ponownie nawiązując współpracę z Thompsonem. 10 maja do kin wszedł western Złoto MacKenny, gdzie aktor wcielił się w rolę szeryfa porwanego przez bandytów, który zna drogę do skarbu Apaczów. Początkowo Peck odrzucił główną rolę, podobnie jak Steve McQueen. W obsadzie znaleźli się także Omar Sharif i Telly Savalas. Vincent Canby z „The New York Timesa” napisał, że jest to przykład „wspaniałego absurdu”. Ostatnim projektem Pecka i Thompsona był szpiegowski Najniebezpieczniejszy człowiek świata, opowiadający historię amerykańskiego naukowca Johna Hathawaya. Okazał się on porażką pod względem finansowym i w oczach krytyków, którzy zarzucali mu „niewystarczającą liczbę zwrotów akcji”, absurdalność i nudę. Obraz Uwięzieni w kosmosie (reż. John Sturges), utrzymany w gatunku dramatu science fiction, z Davidem Janssenem, Gene’em Hackmanem, Jamesem Franciscusem oraz Richardem Crenną w obsadzie, został nagrodzony statuetką Akademii Filmowej w kategorii za najlepsze efekty specjalne. Jedynie ostatnia z produkcji zebrała przychylne recenzje prasowe.

    Lata 70. i 80.[ | edytuj kod]

    Patrick Troughton i Gregory Peck w filmie Omen (1976)

    Początek lat 70. był spadkiem zainteresowania twórczością aktora. Mając świadomość swojej pozycji w box offisie, Peck zgodził się na niższe stawki. Filmy Na krawędzi (1970, reż. John Frankenheimer), gdzie wykreował rolę dwuznacznie moralnego szeryfa Henry’ego Tawesa oraz westerny Odstrzał (1971, reż. Henry Hathaway) i Billy dwa kapelusze (1974, reż. Ted Kotcheff), nie zyskały uznania krytyków, co przełożyło się także na słabe wyniki finansowe. Niepowodzenie dwóch ostatnich produkcji zmusiło aktora do podsumowania swojego dorobku i rezygnacji z występowania w westernach. W 1972 zainwestował 300 tys. dolarów i został głównym producentem dramatu wojennego Trial of the Catonsville Nine (reż. Gordon Davidson), będącego adaptacją sztuki napisanej typem wiersza wolnego przez jezuitę Daniela Berrigana. Obraz w reżyserii Davidsona w otwarty sposób krytykował rządy prezydenta Richarda Nixona i amerykańską interwencję zbrojną w Wietnamie. Wyświetlany był w nielicznych kinach studyjnych, gdyż duże wytwórnie odmówiły pokazów.

    Omen[ | edytuj kod]

    Gregory Peck jako Douglas MacArthur w filmie biograficznym Generał MacArthur (1977)

    Zmiana statusu nastąpiła w 1976, kiedy aktor przyjął rolę w horrorze Richarda Donnera Omen. Według producenta Harveya Bernharda Peck od początku był głównym kandydatem do roli. Po przeczytaniu scenariusza, aktor, mimo małej gaży (250 tys. dolarów), zgodził się na występ w filmie, uważając, że „jest to bardziej dreszczowiec psychologiczny niż horror”. Peckowi zagwarantowano dziesięć procent od dochodu. Partnerowali mu na planie Harvey Spencer Stephens i Lee Remick. Film opowiadał o dzieciństwie Damiena Thorna, który zostaje „adoptowany” przez zamożnego dyplomatę Roberta Thorna (Peck). Rodzina nie jest świadoma faktu, że chłopiec jest potomkiem Szatana, biblijnym Antychrystem. Zainteresowanie filmem przed premierą było bardzo duże. Gdy Omen zadebiutował 24 czerwca w 516 kinach na terenie 316 miast, zarobił ponad cztery miliony dolarów w ciągu pierwszych trzech dni wyświetleń, ustanawiając rekord otwarcia w ponad czterdziestoletniej działalności 20th Century Fox. Łączny przychód filmu sięgnął osiemdziesięciu sześciu milionów dolarów, plasując go na piątym miejscu w amerykańskim box offisie. Omen uzyskał w większości entuzjastyczne recenzje, a Richard Schickel porównywał go do Szczęk (1975, reż. Steven Spielberg), argumentując, że jest to „energiczny, wysoce profesjonalny dreszczowiec, w którym nieprawdopodobna opowieść staje się wiarygodna dzięki całkowitemu przekonaniu, z jakim jest opowiadana”.

    W 1977 Peck zagrał w biograficznym dramacie wojennym Generał MacArthur (reż. Joseph Sargent), kreując tytułową postać Douglasa MacArthura. Aktor przyjął rolę pomimo niezbyt dużego zadowolenia ze scenariusza. Przygotowując się do niej, studiował fotografie w archiwach narodowych i bibliotekach oraz oglądał filmy z udziałem generała w akcji. Za swoją kreację Peck otrzymał pochlebne recenzje. Vincent Canby przyznał, że „Gregory Peck jest wyjątkowo dobry. Nie tylko wygląda i brzmi jak generał, ale także sprawia, że postać jest niesłychanie pociągająca, nawet gdy jest najbardziej kontrowersyjna”. Film zarobił ponad szesnaście milionów dolarów. Peck po raz czwarty został nominowany do Złotego Globu w kategorii dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym.

    Chłopcy z Brazylii[ | edytuj kod]

    Gregory Peck i James Mason w filmie Chłopcy z Brazylii (1978)

    W 1978 zagrał w dreszczowcu science-fiction Chłopcy z Brazylii w reżyserii Franklina J. Schaffnera u boku Laurence’a Oliviera. Obraz został zrealizowany na podstawie powieści Iry Levina z 1976. Peck po raz trzeci w karierze wykreował rolę czarnego charakteru, wcielając się w Josefa Mengele, niemieckiego zbrodniarza wojennego i lekarza. Aktor przyjął rolę ze względu na Oliviera, z którym bardzo chciał pracować. W obsadzie znaleźli się również Denholm Elliott, James Mason, Lilli Palmer i Uta Hagen. Film, tak jak i pierwowzór literacki, przedstawiał fikcyjne wydarzenia budowane wokół prawdziwej postaci Josefa Mengele. Do swej roli Peck został specjalnie ucharakteryzowany. Scena, w której główni bohaterowie – Lieberman (Olivier) i Mengele (Peck) – kłócą się, była nagrywana przez 3–4 dni. Powodem był gorszy stan zdrowia Oliviera w owym czasie. Peck przyznał później, że był to absurdalny pomysł by realizować scenę walki z aktorami, którzy byli już w zaawansowanym wieku. Obraz Schaffnera (mający premierę 5 października) zakończył rok z przychodem rzędu siedmiu i pół miliona dolarów. Peck po raz piąty został nominowany do Złotego Globu w kategorii dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym. Prasa pochlebnie wyrażała się na temat roli aktora. Magazyn „Films in Review” napisał: „Peck jest objawieniem. Składa się na to wygląd będący skrzyżowaniem dyktatora Republiki bananowej z gryzoniem”. Sam aktor odczuwał zadowolenie ze swojej filmowej kreacji, podkreślając, że rola czarnego charakteru pozwoliła mu na „rozciągnięcie swojego wachlarza”.

    W 1980 Peck wystąpił w filmie wojennym Wilki morskie (reż. Andrew V. McLaglen), zekranizowanym według brytyjskiej powieści Boarding Party Jamesa Leasora. Wcielił się w rolę pułkownika Lewisa Pugha. Na ekranie partnerowali mu David Niven (z którym Peck zagrał w Działach Navarony w 1961) i Roger Moore, ówczesny odtwórca roli Jamesa Bonda. Zdjęcia realizowane były na zachodnim wybrzeżu półwyspu Indyjskiego Goa i Nowym Delhi. Budżet filmu wyniósł jedenaście i pół miliona dolarów. Premiera odbyła się 5 czerwca 1981. Wilki morskie były finansową klapą w amerykańskim box offisie.

    Schyłek kariery[ | edytuj kod]

    Gregory Peck jako Abraham Lincoln w miniserialu W imię honoru (1982)
    Olga Karlatos i Gregory Peck na fotosie promocyjnym z telewizyjnego filmu Purpura i czerń (1983)
    Gregory Peck w 1998

    U schyłku kariery Peck wziął udział w miniserialu W imię honoru (1982, reż. Andrew V. McLaglen), zrealizowanym dla stacji CBS, wcielając się w prezydenta Abrahama Lincolna. Rok później zagrał rolę irlandzkiego księdza Hugh O’Flaherty’ego w telewizyjnym dramacie wojennym Purpura i czerń (reż. Jerry London), powstałym w koprodukcji amerykańsko-brytyjsko-włoskiej. Film opowiadał o losach duchownego, który w trakcie II wojny światowej ocalił blisko 4 tys. żołnierzy i Żydów w Watykanie. Zdaniem Fishgalla Peck był „najbardziej efektywny w tej ujmującej roli”. Na ekranie partnerował mu Christopher Plummer w kreacji Herberta Kapplera.

    W 1987 wystąpił wraz z Jamie Lee Curtis w dramacie sportowym Grace i Chuck (reż. Mike Newell) opowiadającym historię młodego gracza baseballu Chucka (Joshua Zuehlke), który zawiesza swoją karierę do czasu rozbrojenia broni nuklearnej. Jak przyznawał Peck, historia wydała mu się intrygująca, dzięki czemu dał się ponownie „zwabić” przed kamery. 9 marca 1989 otrzymał od American Film Institute nagrodę AFI Life Achievement Award. Statuetkę wręczyła wieloletnia przyjaciółka Audrey Hepburn. W tym samym roku zagrał z Jane Fondą w romantyczno-przygodowym Starym Gringo (reż. Luis Puenzo), którego fabuła koncentrowała się na nauczycielce Harriet Winslow, przybywającej do ogarniętego rewolucją Meksyku, aby nauczać dzieci bogatego właściciela ziemskiego. Przy budżecie wynoszącym dwadzieścia pięć milionów dolarów, film zarobił w kinach dwa miliony.

    Gregory Peck na 53. MFF w Cannes (2000), gdzie prezentowano dokument Rozmowy z Gregorym Peckiem (1999)

    W 1991 wystąpił w komediodramacie Cudze pieniądze (reż. Norman Jewison) wraz z Dannym DeVito, który był ostatnim „kasowym” filmem w dorobku aktora, przynosząc zyski rzędu dwudziestu pięciu milionów dolarów. Także w 1991 po raz ostatni pojawił się na dużym ekranie, kreując epizodyczną rolę prawnika Lee Hellera w remake’u Przylądka strachu z 1962 w reżyserii Martina Scorsese. W głównych rolach wystąpili Nick Nolte (Sam Bowden) i Robert De Niro (Max Cady). W filmie zagrali również Martin Balsam i Robert Mitchum, którzy brali udział w oryginalnej wersji. Początkowo Peck nie był zainteresowany rolą o małym znaczeniu, lecz jak przyznawał, upór Scorsese i de Niro spowodował, iż zmienił decyzję.

    W 1993 wystąpił wraz z Lauren Bacall w telewizyjnej produkcji Portret (reż. Arthur Penn), zekranizowanej według off-broadwayowskiej sztuki Painting Churches autorstwa Tiny Howe. Pięć lat później, Peck po raz ostatni pojawił się na ekranie, kreując postać ojca Mapple w miniserialu Moby Dick (reż. Franc Roddam). Rola ta przyniosła mu nagrodę Złotego Globu dla najlepszego aktora drugoplanowego w serialu, miniserialu lub filmie telewizyjnym. Caryn James z „The New York Timesa” napisała, że obecność Pecka była „ciepła i rzucała się w oczy”, a jego głos jest „wciąż nieporównywalnie bogaty”. Pomimo otrzymywania nowych propozycji, aktor zdecydował się na zakończenie trwającej ponad 60 lat kariery. „Ogólnie rzecz biorąc, role pisane dla kogoś w moim wieku są głównie rolami charakterystycznymi i nie są one zbyt interesujące. Dziadkowie, starzy wujowie. Nie chcę pożegnać się w ten sposób” – oceniał.

    W 1999 wziął udział w będącym częścią cyklu American Masters telewizji PBS filmie dokumentalnym Rozmowy z Gregorym Peckiem (reż. Barbara Kopple), stanowiącym podsumowanie dorobku artystycznego oraz opowieść o życiu rodzinnym. Film Kopple został wyłoniony podczas konkursu na 53. MFF w Cannes.

    Śmierć i pogrzeb[ | edytuj kod]

    Miejsce spoczynku aktora w mauzoleum Katedry Matki Bożej Anielskiej w Los Angeles (2005)

    Gregory Peck zmarł we śnie 12 czerwca 2003 w wieku 87 lat w swoim domu w Holmby Hills, dzielnicy Los Angeles, na oskrzelowe zapalenie płuc. Do końca przy jego boku była żona Veronique Peck. Jak przyznał rzecznik rodziny Monroe Friedman, aktor „nie czuł się dobrze”. Na uroczystości pogrzebowe w Katedrze Matki Bożej Anielskiej przybyło prawie trzy tysiące osób, wśród nich najbliższa rodzina, była małżonka Greta Kukkonen i artyści: Angie Dickinson, Anjelica Huston, Calista Flockhart, Dyan Cannon, Harrison Ford, Harry Belafonte, Jimmy Smits, Larry Gelbart, Lauren Bacall, Lionel Richie, Louis Jourdan, Louise Fletcher, Michael Jackson, Michael York, Mike Farrell, Norman Lear, Piper Laurie, Shari Belafonte, Shelley Fabares, Sidney Poitier, Stephanie Zimbalist oraz Tony Danza. Ceremonii przewodniczył Roger Mahony, który podczas mowy pochwalnej przyznał: „W sztuce jest współczucie, we współczuciu człowieczeństwo, a w człowieczeństwie wielkoduszność i miłość. Gregory Peck sięgnął najwyższych poziomów wszystkich tych cnót”.

    Przemówienie pożegnalne wygłosił Brock Peters, przypominając sytuację, w której Peck osobiście zaprosił go na plan zdjęciowy do filmu Zabić drozda. Wspomnieniom zmarłego aktora towarzyszyła specjalna projekcja wideo, podczas której wyświetlono fragmenty obrazów Klucze królestwa, Moby Dick, Zabić drozda i Generał MacArthur. Ówczesny przewodniczący Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej Frank Pierson przyznał, że Peck był „ostatnim z prawdziwych arystokratów starego Hollywood”. Przewodniczący Motion Picture Association of America Jack Valenti ocenił, że był on „wyniosłą postacią w branży filmowej. Zrobił serię produkcji, które oświetlały wspaniałą prawdziwość charakteru”. Steven Spielberg zaznaczył, że „dziedzictwo nie leży tylko w jego filmach, lecz także w godnym i moralnym sposobie pracy i życia”. Ciało aktora złożono w krypcie mauzoleum Katedry Matki Bożej Anielskiej. Uczestnikami skromnej prywatnej ceremonii pogrzebowej byli najbliżsi aktora.

    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.503 sek.