• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Granat - broń

    Przeczytaj także...
    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>Granat ręczny zapalający — bojowy granat ręczny, wykorzystywany do rażenia siły żywej przeciwnika, niszczenia pojazdów, zapasów oraz umocnień, przez ich podpalenie. Granat składa się z cienkościennej skorupy wypełnionej materiałem zapalającym, najczęściej białym fosforem i zapalnika. Biały fosfor jest szczególnie groźny, bo powoduje trudno gojące się poparzenia. Innym materiałem zapalającym wykorzystywanym w granatach jest termit, którego zaletą jest bardzo wysoka temperatura palenia się (2500-3000)oraz niezależność od tlenu atmosferycznego.
    Granat błyskowy – rodzaj granatu, który służy do tymczasowej eliminacji przeciwnika przez jego oślepienie silnym błyskiem. Granaty błyskowe wypełnione są głównie substancjami spalającymi się w wysokiej temperaturze, takimi jak reaktywne metale zmieszane z utleniaczami. Bezpośrednie skierowanie wzroku na wybuchający w małej odległości granat może spowodować trwałe uszkodzenie wzroku.
    Klasycystyczna rzeźba przedstawiająca granat z XVIII wieku, Odwach w Poznaniu
    Najwcześniejsze znane przedstawienie granatu (X wiek)

    Granat (z łac.wł. lub hiszp. Granada) – rodzaj broni, pocisk rażący odłamkami i energią wybuchu albo zapalający.

    Najczęściej przez określenie to rozumie się granat ręczny, przeznaczony do miotania przez żołnierza w kierunku nieprzyjaciela, gdzie ma nastąpić wybuch. Dawne granaty ręczne, stosowane od XV wieku, były metalowymi naczyniami o cienkich ścianach, wypełnionymi prochem oraz kamieniami lub drobnymi kulkami. Były zawodne i niebezpieczne w użyciu, ale, celnie rzucone, mogły dokonać przerażającego spustoszenia. W połowie XVII wieku pojawiły się granaty działowe - pociski wybuchowe, wystrzeliwane z armat. W XVIII wieku granaty ręczne zaczęły wychodzić z użycia, a w II połowie XIX w. stosowano je już rzadko. Odrodzenie granatów ręcznych, szeroko używanych w wojnach nowoczesnych nastąpiło podczas wojny rosyjsko-japońskiej (1904-1905). Granaty mogą być także miotane za pomocą granatników, nie tylko ręcznie.

    Ręczny Granat Zaczepny wz. 89 (RGZ-89) – polski granat zaczepny produkowany przez Zakłady Metalowe Dezamet w Nowej Dębie.Odwach w Poznaniu – budynek odwachu na Starym Rynku w Poznaniu powstał w XVIII w. Pierwszy drewniany budynek zastąpiono nowym, zbudowanym w latach 1783-1787 według projektu warszawskiego architekta Jana Chrystiana Kamsetzera, w stylu klasycystycznym. Budowę sfinansował starosta generalny Wielkopolski – Kazimierz Raczyński. Służył jako siedziba dla straży miejskiej, a później policji.

    Podział:

  • granat artyleryjski
  • granat nasadkowy
  • granat ręczny
  • granat ćwiczebny
  • granaty bojowe:
  • granat nieodłamkowy
  • granat obronny np. F-1
  • granat zaczepny np. RG-42, RGZ-89,
  • granat przeciwpancerny np. RPG-43, RPG-6, RPG-40
  • granaty specjalne:
  • granat dymny
  • granat zapalający
  • granat błyskowy
  • granat hukowy
  • granat hukowo-błyskowy
  • granat IEM
  • Przypisy

    1. Państwowe Wydawnictwo, "Wiedza Powszechna" Warszawa 1979, Encyklopedia odkryć i wynalazków str.109

    Bibliografia[]

  • PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13506-9
  • Język hiszpański (hiszp. idioma español, castellano) – język należący do rodziny romańskiej języków indoeuropejskich. Współczesne standardy literackie (z Hiszpanii i Ameryki hiszpańskojęzycznej) wywodzą się ze średniowiecznego języka kastylijskiego. Jeszcze dziś język hiszpański bywa nazywany kastylijskim, dla odróżnienia go od innych języków używanych w Hiszpanii (zob. niżej).Armata była dawniej bronią miotająca pociski za pomocą prochu. Współcześnie terminem tym określa się działo o bliskim płaskiemu torze lotu pocisku, służące do ostrzeliwania celów będących na linii pola widzenia.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Granat hukowy, błyskowo-hukowy lub ogłuszający – granat ręczny, który nie zadaje poważniejszych obrażeń przeciwnikowi. Pierwsze egzemplarze tego typu granatów powstały w latach 60 XX wieku na zlecenie brytyjskich jednostek Special Air Service jako broń uniemożliwiająca przeciwnikowi walkę, ale nie raniąca go.
    Granatnik – indywidualna lub zespołowa broń strzelecka o kalibrze nieprzekraczającym zwykle 40 mm, przeznaczona do zwalczania celów powierzchniowych pociskami wybuchowymi (granatami) na dystansach do 400 metrów.
    Granat ręczny – pocisk wyrzucany ręcznie, siłą mięśni żołnierza, wypełniony materiałem wybuchowym, substancją dymotwórczą lub inną substancją. Granat ręczny wyposażony jest w zapalnik czasowy lub uderzeniowy.
    Pocisk artyleryjski - główny element naboju artyleryjskiego, którego podstawowym przeznaczeniem jest niszczenie siły żywej, sprzętu i umocnień nieprzyjaciela, zapalanie obiektów, oświetlanie lub zadymianie terenu, wskazywanie celów, rozrzucanie ulotek itp. Pocisk artyleryjski ma najczęściej postać skorupy wypełnionej materiałem wybuchowym, zapalającym lub inną zawartością w zależności od przeznaczenia (ulotki, mieszanina oświetlająca z proszku magnezowego, itp.) Współcześnie stosuje się także pociski przeciwpancerne podkalibrowe, które wykonane są z litego metalu, mogą jednak zawierać one niewielką ilość substancji pirotechnicznej do oznaczania toru lotu, tzw. smugacz.
    RPG-40 – radziecki, ręczny granat przeciwpancerny o działaniu burzącym. Przebijał pancerz o grubości do 75 mm. Jego zasięg rzutu wynosił 20-25 m. Posiadał zapalnik uderzeniowy. Stanowił uzbrojenie wszystkich oddziałów walczących na froncie wschodnim.
    Granat ćwiczebny to granat ręczny stosowany do pozoracji pola walki w celu ograniczenia kosztów i zwiększenia bezpieczeństwa żołnierzy. Stosowanie granatów ćwiczebnych ma na celu przyzwyczajenie żołnierzy do warunków panujących na polu walki. Granaty ćwiczebne są zbliżone wielkością, wagą i wyglądem do granatów bojowych.
    Granat ręczny obronny – odłamkowy granat ręczny przeznaczony do zwalczania nacierającej piechoty przeciwnika. Zbudowany jest z grubościennej skorupy wypełnionej materiałem wybuchowym i zapalnika (najczęściej pirotechnicznego zapalnika czasowego). Granat obronny razi głównie odłamkami pochodzącymi ze skorupy. Jego skuteczny zasięg może sięgać 200 m, co przekracza możliwy zasięg rzutu i stwarza zagrożenie dla rzucającego, dlatego rzuca się je wyłącznie z ukrycia.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.