• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Goetheanum



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Architektura organiczna - kierunek w modernistycznej architekturze opierający się na założeniu, że architektura powinna być kształtowana w analogii do natury. Cechuje się płynnym i plastycznym kształtowaniem formy, wzorowanej czasem na organizmach żywych.Praga (czes. i słow. Praha, niem. Prag) – stolica i największe miasto Czech, położone w środkowej części kraju, nad Wełtawą. Jest miastem wydzielonym na prawach kraju, będąc jednocześnie stolicą kraju środkowoczeskiego.

    Goetheanum – monumentalna budowla w Dornach, w odległości 10 km na południe od Bazylei w Szwajcarii, zaprojektowana przez Rudolfa Steinera, będąca własnością i siedzibą Towarzystwa Antropozoficznego. Budynek i należące do niego tereny parkowe wraz z ich zabudowaniami (częściowo projektu R. Steinera) mieszczą ponadto Freie Hochschule für Geisteswissenschaft (Wyższą Wolną Szkołę Nauk Duchowych), sale teatralne i wystawowe, bibliotekę i archiwum. Obecny budynek, Goetheanum II, spoczywa na fundamentach wcześniejszego Goetheanum I, które spłonęło w 1923 r. Styl, w jakim zaprojektowano oba budynki, badacze przeważnie zaliczają ją do architektury organicznej, ale bywa też, że wraz z innymi projektami R. Steinera przypisywany jest do ekspresjonizmu lub eklektycznego wczesnego modernizmu.

    Eurytmia (gr. - dosł. "dobre poruszanie się") − to opracowana przez Rudolfa Steinera w roku 1911, inspirowana antropozofią sztuka poruszania się przy muzyce i odpowiednich tekstach (przypomina formą taniec). Stanowi przedmiot w szkołach waldorfskich. Istnieje eurytmia artystyczna, wykonywana scenicznie, eurytmia pedagogiczna jako przedmiot nauczania w szkołach waldorfskich, eurytmia lecznicza i terapeutyczna. Studia Eurytmii trwają 4 lata. Eurytmię leczniczą można studiować po zakończeniu 4 letnich studiów.Bazylea (niem. Basel, fr. Bâle, wł. /retorom. Basilea, łac. Basilia) – miasto szwajcarskie u styku granic trzech państw: Szwajcarii, Niemiec i Francji, nad rzeką Ren, u ujścia rzek Birs i Wiese. Miasto Bazylea tworzy razem z gminami Riehen i Bettingen kanton Bazylea-Miasto. Miasto dzieli się na Małą Bazyleę (Kleinbasel) na prawym i Wielką Bazyleę (Grossbasel) ze Wzgórzem Katedralnym na lewym brzegu Renu. Do miasta wcielono dawną osadę rybacką Kleinhüningen.

    Nazwa[ | edytuj kod]

    Nazwa obecnego budynku nawiązuje do filozofii niemieckiego poety Johanna Wolfganga Goethego, której Rudolf Steiner był wielki miłośnikiem i kontynuatorem niektórych jej wątków, ale ma ona i inne początki. Pierwotnie siedziba i teatr Towarzystwa Antropozoficznego miały się znajdować w Monachium, w budynku o nazwie Johannesbau, ale ta nie odnosiła się bezpośrednio do poety ale do postaci Johannesa Thomasiusa, protagonisty dramatów Steinera. Te jego cztery utwory sceniczne (wystawione w Monachium w latach 1910-13), tzw. Mysteriendramen (misteria), zainspirowane były baśniami Goethego. Pierwsza siedziba Towarzystwa Antropozoficznego w Dornach miała przejąć nazwę niezrealizowanego ze względu na brak zgody władz miejskich budynku w Monachium, lecz od 1918 r. Steiner przedkładał nad nią nową i jednoznaczną nazwę – Goetheanum jako hołd składany filozofii Goethego, na której w znacznej mierze osadza się filozofia antropozoficzna. Sam Steiner tak to wyraził: "Ja sam nie inaczej to [nadanie tej nazwy] rozumiałem, jak swoisty akt wdzięczności wobec tego, co można uzyskać z [nauk] Goethego, jako wyraz hołdu dla niedoścignionej [w swym bogactwie] osobowości Goethego" (Ich habe das nie anders aufgefaßt als eine Art von Dankbarkeit gegenüber dem, was man aus Goethe gewinnen kann, als einen Akt der Huldigung gegenüber der alles überragenden Persönlichkeit Goethes).

    Plafon – sufit lub podniebienna część sklepienia ozdobiona sztukaterią, płaskorzeźbą, freskiem lub malowidłem olejnym na zamocowanym odpowiednio przy suficie płótnie. Bywa otoczony dekoracyjnym obramieniem, które jest wykonane z materiału o innej fakturze i pokryte inną techniką niż właściwa kompozycja.Secesja [fr. sécession < łac. seccesio ‘odejście’] – styl w sztuce europejskiej ostatniego dziesięciolecia XIX wieku i pierwszego XX wieku, zaliczany w ramy modernizmu. Istotą secesji było dążenie do stylowej jedności sztuki dzięki łączeniu działań w różnych jej dziedzinach, a w szczególności rzemiosła artystycznego, architektury wnętrz, rzeźby i grafiki. Charakterystycznymi cechami stylu secesyjnego są: płynne, faliste linie, ornamentacja abstrakcyjna bądź roślinna, inspiracje sztuką japońską, swobodne układy kompozycyjne, asymetria, płaszczyznowość i linearyzm oraz subtelna pastelowa kolorystyka.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.
    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
    Dornach – gmina w dystrykcie Dorneck, w kantonie Solura w Szwajcarii. Wieś była miejscem decydującej bitwy pod Dornach w 1499 roku, która zakończyła tzw. wojnę szwabską.
    Prospekt organowy – frontowa elewacja zewnętrznej obudowy organów, którą stanowi przednia wyeksponowana część szafy organowej. Jej główny element dekoracyjny stanowią wbudowane piszczałki prospektowe, najczęściej wykonane z metalu. Właściwy instrument znajduje się za prospektem, we wnętrzu szafy organowej. Prospekty organowe cechują się bardzo bogatym i różnorodnym zdobnictwem. W dekoracji występują elementy detalu architektonicznego oraz często rzeźby figuralne, niekiedy reprezentujące różnorodny program ikonograficzny, zdobione snycerką i polichromią. W najbardziej wyrafinowanych rozwiązaniach figury i inne zdobnicze elementy podczas gry poruszają się, tworząc muzyczno-wizualne ruchome spektakle.
    Witraż – ozdobne wypełnienie okna, wykonane z kawałków kolorowego szkła wprawianych w ołowiane ramki osadzone między żelazne sztaby. Ramki stanowią kontur rysunku, kreskowanie na szkle lub malowanie na nim przeźroczystymi farbami podkreśla charakterystyczne elementy (głowę, oczy, ręce, fałdowanie szat, cieniowanie figur itp.). Witraże stosowano głównie w budownictwie sakralnym. Technika witrażu znana była w starożytności jednak została rozpowszechniona od wczesnego średniowiecza, a rozwinęła się w sztuce gotyckiej. Renesans witrażownictwa nastąpił na przełomie wieków XIX i XX w sztuce secesji.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.059 sek.