• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Gniazdowanie kooperatywne

    Przeczytaj także...
    Chwostka szafirowa (Malurus cyaneus) – gatunek małego ptaka z rodziny chwostkowatych (Maluridae). Występuje w południowo-wschodniej części Australii oraz na Tasmanii.Kagu (Rhynochetos jubatus) – gatunek ptaka zamieszkującego Nową Kaledonię, będącego jedynym przedstawicielem rodziny kagu (Rhynochetidae) z rzędu słonecznicowych (Eurypygiformes). Uważany jest za bardzo stary gatunek, najbliżej spokrewniony z występującą w międzyzwrotnikowej strefie Ameryk słonecznicą, z którą został sklasyfikowany w odrębny rząd.
    Skałowron (Corcorax melanoramphos) – gatunek średniego ptaka z rodziny skałowronów (Corcoracidae). Jest endemitem południowo-wschodniej Australii. Nie jest zagrożony. Jego zasięg występowania jest szacowany na około 1,980,000 km. Jedyny przedstawiciel rodzaju Corcorax. Wyrózniono dwa podgatunki C. melanoramphos:
    function mfTempOpenSection(id){var block=document.getElementById("mf-section-"+id);block.className+=" open-block";block.previousSibling.className+=" open-block";}
    Chwostka szafirowa (Malurus cyaneus) jest dobrym przykładem gniazdowania kooperatywnego
    Czarno-białe zdjęcie przedstawiające młode kukabury chichotliwej

    Gniazdowanie kooperatywne – jest to takie gniazdowanie u ptaków, podczas którego osobniki inne niż rodzice pomagają opiekować się pisklętami. Co najmniej 300 gatunków ptaków odchowuje młode w ten sposób. Badania wykazały, że jest ono najbardziej rozpowszechnione wśród wróblowych.

    Ptaki (Aves) – gromada stałocieplnych zwierząt z podtypu kręgowców. Jest najbardziej zróżnicowaną spośród gromad kręgowców lądowych – istnieje około 10 tys. gatunków ptaków, które zamieszkują ekosystemy na całym świecie. Ich wielkość waha się od 5 cm u koliberka hawańskiego do 2,7 m u strusia.Kukabura chichotliwa, kukabura (Dacelo novaeguineae) – gatunek średniego ptaka z rodziny zimorodkowatych (Alcedinidae), zamieszkujący wschodnią i południowo-wschodnią Australię. Introdukowany na Tasmanii i w południowo-zachodniej Australii.

    Istnieją dwie formy gniazdowania kooperatywnego:

  • Młode ptaki nielęgowe pomagają chronić i karmić potomstwo. Dobrym przykładem są kukabury chichotliwe (Dacelo novaeguineae) – młode z poprzedniego lęgu pomagają rodzicom opiekować się swym rodzeństwem. Młode kagu (Rhynochetos jubatus) pozostają na terytorium rodziców nawet do sześciu lat pomagając karmić kolejne pisklęta zanim same założą własne gniazdo. U skałowronów (Corcorax melanorhamphos) młode pomagają nawet w budowie gniazda.
  • Obowiązki związane z opieką młodych są podzielone na kilku rodziców. Badania wykazały, że takie młode dostają więcej owadów na godzinę. Przykładem jest chwostka szafirowa (Malurus cyaneus), która może tworzyć małe grupy 3 do 5 osobników gdzie obok pary posiadającej potomstwo na niewielkim terytorium przebywają wspomagające je w karmieniu młodych i ochronie terytorium.
  • Nie wiadomo, dlaczego gniazdowanie kooperatywne wyewoluowało u jednych gatunków ptaków, a u drugich nie. Nawet w obrębie danej rodziny ptaków może ono występować u jednych gatunków, a u innych nie, podczas gdy podobne zachowania mogą pojawiać się u niespokrewnionych bliżej z danym gatunkiem ptaków.

    Wróblowe (Passeriformes) – rząd ptaków z podgromady ptaków nowoczesnych Neornithes. Największy rząd ptaków, obejmujący około 5400 gatunków, czyli ponad połowę wszystkich występujących dziś gatunków ptaków. Nazwa rzędu wywodzi się od nazwy wróbla zwyczajnego (zwanego domowym) Passer domesticus. Wielu autorów uważa, że wróblowe wyewoluowały około 75 mln lat temu w środowisku leśnym na południowym kontynencie Gondwanie. Inni badacze, np. Gerald Mayr, uznają jednak za bardziej prawdopodobne, że wróblowe powstały już po wymieraniu kredowym, co miałoby być bardziej zgodne z danymi paleontologicznymi i paleobiogeograficznymi. Przystosowały się do życia w większości siedlisk lądowych na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy. Wśród innych ptaków wyróżniają się charakterystyczną budową podniebienia, krtani oraz stóp.

    Bibliografia[]

  • Jenni Bruce, Caren McGhee, Luba Vangelova, Richard Voght: "Encyklopedia zwierząt świata: tom 3: Ptaki" (dodatek do gazety wyborczej) tłumaczenie: Przemysław Chylarecki ISBN 978-83-7552-605-9
  • Przypisy

    1. David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.), Phil Benstead i inni: Encyklopedia Ptaki. Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa, 2009 ISBN 978-83-01-15733-3.
    (window.RLQ=window.RLQ||).push(function(){mw.log.warn("Gadget \"edit-summary-warning\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"wikibugs\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"ReferenceTooltips\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"main-page\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");});



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.014 sek.