• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Glaukos - syn Minosa

    Przeczytaj także...
    Minos (gr. Μίνως Mínōs, łac. Minos) – w mitologii greckiej król i prawodawca Krety, sędzia zmarłych w Hadesie, heros.Morwa (Morus L.) – rodzaj dużych krzewów lub niewielkich drzew liściastych z rodziny morwowatych (Moraceae), obejmujący około 10-16 gatunków żyjących w subtropikalnych do umiarkowanych regionach przede wszystkim Azji, a także Afryki i Ameryki Północnej. Występuje również w niektórych regionach Polski. Gatunkiem typowym jest Morus nigra L..
    Miód – słodki produkt spożywczy, w warunkach naturalnych wytwarzany głównie przez pszczoły właściwe (miód pszczeli) oraz nieliczne inne błonkówki, m.in. osy z podrodziny Polistinae (Brachygastra, Polistes i Polybia), poprzez przetwarzanie nektaru kwiatowego roślin miododajnych, a także niektórych wydzielin występujących na liściach drzew iglastych. Miód pszczeli różni się składem od miodu wytwarzanego przez inne owady. Osy pobierają nektar także z roślin trujących dla człowieka, dlatego wytwarzany przez nie miód nierzadko jest przyczyną ciężkich zatruć. Substytutem miodu naturalnego jest miód sztuczny.

    Glaukos (Γλαῦκος) – w mitologii greckiej syn Minosa i Pazyfae.

    Będąc dzieckiem, gonił za myszą, wpadł do kadzi z miodem i utonął. Minos odnalazł ciało syna dopiero z pomocą wyroczni, która powiedziała mu również, że życie chłopcu przywrócić może człowiek, który dokładnie zinterpretuje dziwny kolor sierści jednej z krów królewskiego stada. Krowa ta codziennie rano była siwa, w południe stawała się gniada, wieczorem zaś zmieniała barwę na czarną. Dopiero niejaki Polyidos orzekł, że zwierzę zmienia się tak jak dojrzewająca morwa. Minos zamknął wówczas wieszczka w komnacie z ciałem dziecka, polecając mu wskrzesić je. Gdy Polyidos spostrzegł pełzającego po podłodze węża, zabił go. Po jakimś czasie pojawił się drugi wąż, trzymający w paszczy magiczne ziele, którego dotknięciem przywrócił pierwszego gada do życia. Polyidos pochwycił ziele i natarł nim ciało Glaukosa, a ten natychmiast ożył.

    Kreta (gr. Κρήτη od słowa krateia – silna, łac. Creta, tur. Kirid, wen. Candia) – grecka wyspa położona na Morzu Śródziemnym. Jest ona największą grecką wyspą i piątą co do wielkości wyspą śródziemnomorską. Linia brzegowa ma długość ok. 1040 km. Największym miastem jest Heraklion (Iraklion).Pazyfae (także Pasifae, Pazifae, Pasyfae; gr. Πασιφάη Pasipháē, łac. Pasiphae) – w mitologii greckiej królowa Krety.

    Opowiadano także, że w jakiś czas po tym Polyidos zapragnął opuścić Kretę i powrócić w ojczyste strony. Minos nakazał mu jednak najpierw nauczyć Glaukosa sztuki wieszczenia, co ten uczynił. Gdy jednak wsiadł już na okręt powrotny, splunął w twarz ucznia, a ten natychmiast zapomniał całej przekazanej mu wiedzy.

    Węże (Serpentes) – podrząd gadów z rzędu łuskonośnych. Charakteryzują się wydłużonym, beznogim ciałem i aparatem szczękowym umożliwiającym niezwykle szerokie rozwarcie szczęk, a co za tym idzie połykanie ofiar w całości, brakiem błony bębenkowej i ucha środkowego. Liczba kręgów, które mają (podobnie jak u waranów) dodatkowe powierzchnie stawowe, może sięgać 400. Węże (jadowite i właściwe) mają tylko jedno (prawe) płuco (dusiciele mają dwa), wydłużoną wątrobę, nerki ułożone jedna za drugą. Mają dobrze rozwinięty narząd Jacobsona. Węże są grupą monofiletyczną. Rozmnażają się płciowo.Mitologia grecka – zbiór mitów przekazywanych przez starożytną grecką tradycję opowieści o bogach i herosach, wyjaśniających miejsce człowieka w świecie, oraz samo funkcjonowanie świata, jego stworzenie i historię. Z mitologii czerpano wiedzę na temat świata i rozwijano na tej podstawie normy etyczne wyznaczające miejsce człowieka w ustalonym porządku świata. Wiedza płynąca z mitów nie stanowiła jednak nigdy "prawdy objawionej" i otwarta była na dyskurs, polemikę i krytykę. Sama zaś starożytna religia grecka, chociaż nie sposób o niej mówić w oderwaniu od mitologii będącej jej elementarną częścią składową, opierała się w znacznym stopniu na ortopraksji (jedności praktyk religijnych), nie zaś ortodoksji (jedności poglądów).

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 113. ISBN 978-83-04-04673-3.
    2. Joël Schmidt: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Katowice: Wydawnictwo „Książnica”, 2001, s. 116-117. ISBN 83-7132-526-6.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.009 sek.