• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Gitara basowa



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Funk – jest stylem muzycznym, powstałym w Ameryce w drugiej połowie lat sześćdziesiątych, kiedy to muzycy pochodzenia afroamerykańskiego połączyli muzykę soul, jazz, rhythm and blues, tworząc nowy, rytmiczny i energetyczny styl muzyczny wzbogacony o psychodeliczne brzmienie.Slapping (w Polsce nazywany klangiem lub "grą kciukiem") – technika gry na gitarze basowej opierająca się na dwóch sposobach wydobywania dźwięku:

    Gitara basowainstrument strunowy szarpany, najczęściej elektryczny, z progami na podstrunnicy (gryfie); stosuje się także gitary basowe bezprogowe (fretles, z ang. fretless). Gitara basowa — podobnie jak kontrabastransponuje o oktawę w dół.

    Tradycyjne gitary basowe mają cztery struny E1, A1, D, G, czyli wydają dźwięki odpowiednio: 41,2 Hz, 55 Hz, 73,4 Hz i 98 Hz. Łączna skala gitary basowej obejmuje dźwięki (w brzmieniu) od E1 do g, jest więc identyczna ze skalą kontrabasu 4-strunowego. Oprócz czterostrunowych, istnieją także modele pięciostrunowe (z dodatkową dolną struną H0 , sześciostrunowe (jak pięciostrunowy plus górna struna C3), ośmiostrunowe (gdzie dla każdej struny, takiej jak w gitarze czterostrunowej jest dodana druga strojona o oktawę wyżej) oraz dwunastostrunowe, spokrewnione z Chapman stickami. Firma Modulus wyprodukowała w latach 80 XX w. osiemnastostrunową gitarę basową (jej szyjka ma 6 cali szerokości).

    Przedwzmacniacz (ang. preamplifier, w slangu audio: preamp) – wzmacniacz, którego zadaniem jest wstępne wzmocnienie sygnału elektrycznego, zanim zostanie on skierowany do dalszej obróbki lub wzmocnienia np. przez wzmacniacz mocy.Rickenbacker, właściwie Rickenbacker International Corporation (RIC) – pierwszy na świecie producent gitar elektrycznych z siedzibą w Santa Ana w Kalifornii istniejący do dnia dzisiejszego. Korporacja rozwinięta z przedsiębiorstwa założonego w celu tworzenia i produkcji instrumentów całkowicie opartych na podzespołach elektronicznych, oraz produkującego wzmacniacze elektroakustyczne. Przedsiębiorstwo założyli w 1931 roku Adolph Rickenbacker i George Beauchamp. "Rickenbacker Electro Instruments" wyprodukowała pierwsze nowoczesne gitary elektryczne. Historia RIC sięga 76 lat w interesie muzycznym. Gitarę tej firmy posiadał m.in John Lennon, George Harrison, a także Per Gessle z duetu Roxette (vide teledysk: Joyride, Dangerous, It must have been love). Gitarą basową Rickenbackera posługiwał się chociażby Cliff Burton czy Paul McCartney, do dziś używa ich Lemmy Kilmister.

    Muzyk grający na gitarze basowej to basista. Gitara basowa zazwyczaj należy do sekcji rytmicznej zespołu muzycznego w muzyce rozrywkowej, jednak obecnie jest często wykorzystywana jako instrument solowy.

    Historia[ | edytuj kod]

    Elektryczna gitara basowa EB-3 firmy Gibson z 1967 roku

    Pierwsze prototypy elektrycznego instrumentu basowego narodziły się w Seattle w 1935 roku, gdy wynalazca Paul Tutmarc opatentował „Skrzypce Basowe Model 736”, wyposażony w progi mieszczący się w walizce strunowy instrument szarpany. Wyprodukowano około 100 egzemplarzy. Jego syn udoskonalił tę konstrukcję, ale nie osiągnęła ona wielkiego sukcesu.

    Chapman Stick – elektryczny instrument muzyczny, strunowy, gryfowy. Wywodzi się od gitary i gitary basowej, pokrewny jest z Warr guitar. Charakteryzuje się znacznie większą skalą niż gitara elektryczna lub basowa.Struna – źródło dźwięku (wibrator) w chordofonach (instrumentach strunowych). Struny mogą być wykonane z metalu, włókien naturalnych (m.in. jedwab), tworzywa sztucznego (przeważnie nylon), lub odpowiednio spreparowanych jelit zwierzęcych (instrumenty smyczkowe).

    Pierwsza elektryczna gitara basowa powstała dzięki inicjatywie amerykańskiego twórcy gitar elektrycznych, Leo Fendera, który wyszedł naprzeciwko zapotrzebowaniu na szarpany instrument niskotonowy, który zastąpić miał nieporęczne i zbyt ciche kontrabasy zagłuszane przez wzmacniane już podówczas gitary. On to właśnie zbudował pierwszy elektryczny instrument basowy, który otrzymał typowo gitarowy kształt oraz kwartowy strój, identyczny ze strojem kontrabasu. Był to Fender Precision Bass (zwany także „Tele Bassem”, ze względu na podobieństwo gryfu do „fendera telecastera”, lub „51' precision bassem”, ze względu na rok wprowadzenia modelu na rynek). Wyposażony był w pojedynczy, jednocewkowy przetwornik. Później, Fender opracował dwa najbardziej rozpowszechnione i po wielokroć kopiowane modele gitar basowych: standardowy precision bass z przetwornikiem split coil (z charakterystyczną, rozdwojoną w celu niwelowania szumu konstrukcją) oraz jazz bass, z dwoma jednocewkowymi przetwornikami. Z czasem wiele innych firm produkujących instrumenty zaczęło produkować swoje modele gitar basowych, co doprowadziło do powstania szeregu udanych i często kopiowanych wzorów, np. EB-0, EB-3 i Thunderbird firmy Gibson, model 500/1 firmy Hofner, model 4001 firmy Rickenbacker, czy StingRay firmy MusicMan. Niektóre gitary zostały zaopatrzone w pusty w środku korpus z otworami rezonansowymi w kształcie stylizowanej litery f (jak w kontrabasach). Wśród projektów pojawiły się też konstrukcje niecodzienne, na przykład strojone za pomocą kluczy zainstalowanych na podstawie korpusu, wykonane z nietypowych materiałów czy stylizowane na różne, często niezwiązane z muzyką przedmioty. Wraz z rozwojem techniki, zmieniała się także elektronika: stosowano humbuckery, przetworniki piezoelektryczne i optyczne oraz aktywne preampy wbudowane w instrumenty. W latach siedemdziesiątych zaczęto produkować także w pełni funkcjonalne akustyczne gitary basowe najpierw wykorzystywane w muzyce country, a potem szerzej także w różnych wykonaniach unplugged.

    Fender Precision Bass (znany także jako P-Bass lub precel) jest najprostszym i zarazem najstarszym typem elektrycznej gitary basowej, opatentowanej na początku lat 50. przez Leo Fendera. Instrument ten został zaprojektowany z myślą o kontrabasistach, których problemem było zbyt słabe nagłośnienie kontrabasu oraz jego duża masa. P-Bass szybko znalazł swoje miejsce wśród sprzętu muzycznego, po który sięgały grupy artystów grających rock and rolla, wówczas debiutującego na scenie.Basista – popularnie muzyk, instrumentalista, który gra na instrumencie basowym, takim jak gitara basowa, kontrabas, basetla, rzadziej dętym (np. tuba, suzafon). Czasem terminem tym określa się wokalistę śpiewającego basem, choć w tym przypadku prawidłowym nazewnictwem jest właśnie bas. W znaczeniu popkulturowym basista to najczęściej członek zespołu muzycznego. Wraz z perkusistą i instrumentalistą, który realizuje wypełnienie harmoniczne (np. pianistą lub gitarzystą niebasowym) tworzy sekcję rytmiczną.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Tapping (ang. pukanie) – technika gry na instrumentach strunowych, rozpowszechniona głównie w grze na gitarze elektrycznej.
    Zespół muzyczny, grupa muzyczna – grupa wykonawców muzycznych wspólnie wykonujących muzykę z wykorzystaniem głosów (zespół wokalny), instrumentów muzycznych (zespół instrumentalny) lub jednocześnie głosów i instrumentów (zespół wokalno-instrumentalny).
    Slang także język specjalny, argot, gwara środowiskowa – swoista odmiana potocznego języka ogólnonarodowego oparta na odrębności środowiskowej. Odróżnia się tym od dialektu i gwary, wyodrębnionych terytorialnie. W przeciwieństwie do gwar i dialektów, różni się od języka ogólnego leksyką, frazeologią i zmianami znaczeń słownictwa ogólnego, nie gramatyką.
    Chordofony, strunowe instrumenty muzyczne − grupa instrumentów muzycznych w systematyce instrumentologicznej opracowanej przez Curta Sachsa oraz Ericha M. von Hornbostela, w których wibratorem (źródłem dźwięku) jest drgająca struna.
    Potencjometr (rezystor nastawny) – występujący w postaci pojedynczego elementu, regulowany dzielnik napięcia. Potencjometr posiada trzy wyprowadzenia, odpowiadające wyprowadzeniom dzielnika napięcia. Dwa z nich połączone są ścieżką o stałym oporze. Trzeci połączony jest ze ślizgaczem, którego położenie na ścieżce można regulować. Ścieżkę oporową wykonuje się z węgla, cermetu, tworzyw sztucznych lub zwojów drutu oporowego.
    Kombi – polski zespół muzyczny założony w 1976 roku przez Sławomira Łosowskiego (ur. 1951), grającego na elektrycznych i elektronicznych instrumentach klawiszowych. W 1969 roku Łosowski założył zespół Akcenty, który grał do 1976 roku. Od 1976 aż do rozwiązania w 1992 roku grupa występowała pod nazwą Kombi a jej człon tworzyli Sławomir Łosowski, Grzegorz Skawiński i Waldemar Tkaczyk.
    Przetwornik, pickup, przystawka – przetwornik elektroakustyczny montowany w instrumentach elektrycznych (takich jak: gitara elektryczna, skrzypce elektryczne, organy Hammonda), służący do wychwytywania mechanicznych wibracji strun lub innych wibratorów i konwertowania ich do postaci sygnałów elektrycznych, które następnie mogą być poddane dalszej obróbce i wzmocnieniu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.039 sek.