• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Gita

    Przeczytaj także...
    Purany (dewanagari पुराण, trl. purāṇa) – gatunek literacki świętych pism hinduizmu. Poruszają tematy takie jak: historia, religia, tradycja. Niektóre z nich zawierają opowieści z mitologii indyjskiej.Upaniszady (dewanagari उपनिषद्, trl. Upaniṣad, ang. Upanishads) – najpóźniejsze, bo pochodzące z VIII-III w. p.n.e., teksty, należące do wedyjskiego objawienia (śruti) o treści religijno-filozoficznej. Stanowią kontynuację filozofii spekulatywnej brahman, rozwinęły m.in. doktrynę brahmana, atmana, transmigracji (samsara), karmana. Znanych jest ponad 200 upaniszad. Nadal powstają nowe w czasach współczesnych.
    Kurmapurana (dewanagari कूर्म पुराण, trl. kūrmapurāṇa) – purana śiwaicka tradycji paśupatów. Kurmapurana zawiera tekst Iśwaragity.

    Gita – Pieśń – gatunek literacki w hinduizmie. Charakteryzuje się formą dialogu, którego przedmiotem rozważań jest wyzwolenie.

    Iśwaragita (trl. Iśvaragita , Pieśń Iśwary) – śiwaicka gita będąca częścią Kurmapurany, przedstawiająca dialog pomiędzy Śiwą a grupą ryszich.Asztawakragita (ang. Ashtavakra Gita , dewanagari अष्टावक्रगीता , Pieśń Asztawakry ) – napisany w sanskrycie poemat filozoficzny adwaitawedanty nieznanego autora.

    Gity nawiązują do doktryn przedstawionych w Upaniszadach. Ich tytuły tworzone są dwuczłonowo, początkowa część to imię bóstwa lub rysziego. W przeważającej większości stanowią fragment odpowiedniej Purany.

    Ganeśagita (dewanagari gaṇeśagītā, Pieśń Ganeśi) – tekst hinduistyczny, jedna z git, opiewająca postać i przymioty przedwedyjskiego boga o imieniu Ganeśa. Ganeśagita w całości włączona została do tekstu późniejszego dzieła o tytule Ganeśapurana.Mahabharata (skr. Mahābhārata, महाभारत) – jeden z dwóch głównych hinduistycznych poematów epickich (obok Ramajany), znajdujący się w kategorii smryti i należący do głównych dzieł literatury indyjskiej. W hinduizmie nazywany jest piątą Wedą. Utwór jest najdłuższym utworem literackim i eposem na świecie. Zawiera 100 000 ślok (200 tysięcy wersów), tak więc jest dziesięć razy dłuższy od Odysei i Iliady razem wziętych. Epos opowiada o historii starożytnych Indii. W jego skład wchodzi jedno z najważniejszych dzieł hinduizmu – Bhagawadgita.

    Przykłady[ | edytuj kod]

  • Agastjagita (z Warahapurany)
  • Anugita
  • Asztawakragita
  • Bhagawadgita (z Mahabharaty)
  • Brahmagita (z Skandapurany)
  • Gurugita (z Skandapurany)
  • Dewigita (z Dewibhagawatam)
  • Ganeśagita (z Ganeśapurany)
  • Iśwaragita (z Kurmapurany)
  • Jamagita (z Agnipurany)
  • Surjagita
  • Śiwagita (z Padmapurany)
  • Wjasagita (z Kurmapurany)
  • Uddhawagita
  • Ryszi (klasa istot wyraźnie odrębna od bogów (dewa), przodków (pitry), ludzi i zwierząt. Ich liczebność nie jest ściśle określona, niektóre źródła podają listę nawet 48 tysięcy imion ryszich. Wyższy stopień w mądrości określany jest tytułem maharszi. Natchniony wieszcz-kobieta to ryszika (sanskryt trl. ṛṣikā). Tytułem ryszi określa się też założycieli klasycznych indyjskich szkół filozoficznych (darśana).Uddhawagita ( trl. Uddhavagītā , Pieśń Uddhawy ) – wedantyczna gita wzorowana na Bhagawadgicie, zawierająca dialog pomiędzy Kryszną i ryszim Uddhawą na temat jogi i bhakti.




    Warto wiedzieć że... beta

    Warahapurana ( dewanagari वराहपुराण , trl. vārāhapurāna ) – hinduistyczny tekst religijny, dwunasta z osiemnastu wielkich puran ( Mahapurana ). Przynależy do nauk wisznuizmu. zawiera opis misji awatara Warahy.
    Bhagawadgita (sanskryt भगवद्गीता Bhagavadgītā, Pieśń Pana) – gita (pieśń) w formie dialogu skomponowana prawdopodobnie pomiędzy III a II wiekiem p.n.e., stanowiąca niewielką część epickiego poematu Mahabharaty (ok. 700 strof Bhiszma-Parwa, rozdziały 23-40). Jedna ze świętych ksiąg hinduizmu.
    Gurugita ( dewanagari गुरु गीता , trl. gurugītā, Pieśń do guru ) – hymn hinduistyczny, stanowiący część Sanatkumarasanhity w drugiej sekcji Skandapurany. Zawiera 352 strof w sanskrycie, obejmujących dialog Maheśwary i Parwati . Treść objaśnia zasadę guru, jako stan najwyższego bóstwa i formę łaski , z czego wynika iż guru nie musi koniecznie manifestować się uczniowi w ludzkiej postaci.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.008 sek.