• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Gimnazjum nr 2 im. Królowej Zofii w Sanoku



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Danuta Antonina Przystasz (ur. 13 czerwca 1920 w Niewistce, pow. Brzozów) – członek Ruchu Miecz i Pług, współorganizatorka i komendantka autonomicznej organizacji kobiecej Związek Kobiet Czynu, ps. "Skiba"Witold Fusek (ur. 20 października 1885 r. w Bieczu, zm. 6 grudnia 1941 r. w Auschwitz)  – polski farmaceuta, regionalista, działacz narodowy i instruktor harcerski.

    Gimnazjum nr 2 im. Królowej Zofii w Sanoku – szkoła w Sanoku. Jedna z najstarszych placówek oświatowych w województwie podkarpackim.

    Tradycje szkoły średniej istniejącej w latach 1880-1973 kontynuuje I Liceum Ogólnokształcące im. Komisji Edukacji Narodowej w Sanoku.

    Budynek szkoły został wpisany do gminnej ewidencji zabytków Sanoka.

    Ludwik Jus (ur. 2 kwietnia 1884, zm. ?) – polski filolog klasyczny, profesor gimnazjalny, pracownik oświatowy, wizytator szkół, porucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego.Wojna polsko-ukraińska (ukr. Польсько-українська війна) – konflikt zbrojny o przynależność państwową Galicji Wschodniej, zamieszkanej przez Polaków i Ukraińców.

    Spis treści

  • 1 Historia
  • 2 Kalendarium
  • 3 Tablice i obiekty pamiątkowe
  • 4 Dyrektorzy
  • 5 Nauczyciele i kadra
  • 6 Absolwenci i uczniowie
  • 7 Odznaczenia i wyróżnienia
  • 8 Ciekawostki
  • 9 Uwagi
  • 10 Przypisy
  • 11 Bibliografia
  • 12 Linki zewnętrzne
  • Historia[]

    Widok budynku szkoły od ulicy Adama Mickiewicza
    Wejście główne do szkoły
    Tablice pamiątkowe obok wejścia głównego
    Tablica poświęcona trzem wychowankom-literatom (2014)
    Gimnazjaliści sypiący Kopiec Adama Mickiewicza w Sanoku na początku XX wieku
    Uczestnicy zjazdu jubileuszowego 50-lecia szkoły

    Do utworzenia gimnazjum przyczynił się znacznie Florian Ziemiałkowski (piastujący wówczas funkcję ministra dla Galicji w rządzie austriackim). Ponadto istotne były działania Komisji Oświatowej przy Radzie Miejskiej, której przewodniczącym był ks. Franciszek Salezy Czaszyński, proboszcz Parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku. Budynek gimnazjum stanął na działce należącej do Ichla Herziga przy ulicy Zielonej (decyzję o zakupie placu podjęli radni miejscy w 1874.). Przetarg na budowę gmachu wygrał sanocki przedsiębiorca Eisig Herzig, który zaproponował kwotę 45.368,00 zł. Władze austro-węgierskie na podstawie reskryptu z 27 lipca 1880 roku (L 112079) zezwoliły na otwarcie gimnazjum typu klasycznego w Sanoku (jednocześnie kosztami budowy i utrzymania obarczono gminę miejską), decyzję podpisał minister Paul Gautsch von Frankenthurn. Gimnazjum powstało jako Państwowe Gimnazjum Męskie im. Królowej Zofii (niem. „Königin Sophia” Gymnasium und Lyzeum Staatlisches in Sanok) za kadencji burmistrza Cyryla de Jaksa Ładyżyńskiego. Miało charakter mieszczańsko-chłopski. Pierwsze klasa szkolna rozpoczęła naukę 1 września 1880. W pierwszym roku szkolnym 1880/1881 do I klasy gimnazjalnej zapisało się 63 uczniów (wcześniej, celem zapisów do szkoły swoje biuro udostępnił c. k. starosta powiatu sanockiego Leon Studziński). Początkowo gimnazjum mieściło się w domu burmistrza przy ulicy Cerkiewnej, potem za siedzibę służył budynek p. Kahanowej także przy tej ulicy. 20 października 1883 zostało przeniesione do obecnego gmachu przy ulicy Jana III Sobieskiego. Stało się to po uroczystym nadaniu nowej nazwy ulicy Jana III Sobieskiego (dotąd była to ulica Zielona). Na wniosek inż. Wilhelma Szomka w 1883 roku Rada Miejska dokonała w ten sposób uczczenia rocznicy 200-lecia odsieczy wiedeńskiej z 1683 roku. W 1888 roku pierwszą maturę w dziejach szkoły zdało 63 uczniów (ogólna liczba uczniów wynosiła wówczas 295). W 1889 do szkoły uczęszczało 335 uczniów. Rozwój zakładu był prowadzony także dzięki dwóm pierwszym dyrektorom gimnazjum, którymi byli Mieczysław Jamrógiewicz (1880-1888) i Karol Petelenz (od sierpnia 1888 do sierpnia 1890), obaj zostali przeniesieni odpowiednio do Gimnazjum św. Anny w Krakowie i w Stryju. Gmina Sanok utrzymywała szkołę do 1904, gdy przekazała go na rzecz państwa. Po spadku liczby uczniów w I poł. lat 90. (247 w 1894 za kierownictwa Tomasza Tokarskiego). Dalszy rozwój gimnazjum za kierownictwa Włodzimierza Bańkowskiego, dotychczasowego profesora gimnazjum w Brodach (1895-1912), gdy wzrastająca liczba uczniów w latach 1899-1906 osiągnęła rekordowy pułap 800 (oraz 43 nauczycieli w 1906), w tym od 1906 do 1914 ok. 90% uczniów stanowili mieszkańcy zamiejscowi. Wobec braków pomieszczeń, zostały najęte dodatkowe pomieszczenia w dwóch lokalizacjach: budynku należących do Władysława Beksińskiego (istniejąca naprzeciw szkoły kamienica przy ul. Jana III Sobieskiego 8 i 10 – sześć sal) i budynku Karola Gerardisa (położona nieopodal kamienica przy ul. Kazimierza Wielkiego 6 – dwie sale). W 1895 powstało Towarzystwo Pomocy Naukowej założone przez Leona Studzińskiego i niosące pomoc biednym ubogim uczniom. W dniach 9-10 lipca 1898 zorganizowano spotkanie na jubileusz 10-lecia matury pierwszego rocznika gimnazjum (wśród nich był Aleksander Stangenhaus). W 1898 powstał komitetu budowy w Bursy Jubileuszowej (Gimnazjalną) im. Cesarza Franciszka Józefa, a w tym czasie Narodnyj Dim otworzył bursę dla uczniów narodowości ruskiej. W gimnazjum funkcjonował chór, który prowadził nauczyciel śpiewu Władysław Sygnarski (śpiewali w nim m.in. Józef Ekkert, Bronisław Filipczak) oraz orkiestra dęta. Celem rozwoju działały: biblioteka (w 1914 liczyła 3000 dzieł), od 1905 koło samokształceniowe i czytelnia, a ponadto młodzież szkolna korzystała z obiektów sportowych sanockiego gniazda Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. W 1908 maturę zdała pierwsza w historii uczennica i od tej pory dziewczęta pojawiały wśród absolwentów gimnazjum. W latach 1898-1912 młodzież gimnazjum, głównie skupiona w szkolnej Czytelni, wskutek inicjatywy prof. Józefa Tomasika, uczestniczyła w pracach sypania kopca Adama Mickiewicza na terenie pobliskiego parku miejskiego.

    Kazimierz Stanisław Świtalski (ur. 4 marca 1886 w Sanoku, zm. 28 grudnia 1962 w Warszawie) – polski polityk, legionista, współpracownik Józefa Piłsudskiego, po 1926 w tzw. grupie pułkowników, w latach 1928–1929 minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego, w 1929 premier II Rzeczypospolitej, senator w 1935. W okresie 1930–1935 marszałek Sejmu, w latach 1939–1945 w niewoli niemieckiej, później w okresie 1948–1956 więziony przez władze PRL.Marian Tadeusz Strzelbicki (ur. 3 stycznia 1908 w Kamionce Strumiłowej, zm. wiosna 1940 w Katyniu) – inżynier, podporucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

    Po wybuchu I wojny światowej budynek szkoły służył wojsku: wpierw dla celów armii austriackiej, następnie po inwazji i zajęciu miasta przez wojska rosyjskie nauka szkolna w roku 1914/1915 została przerwana, zaś po wyzwoleniu miasta w maju 1915 austriacka administracja wojskowa utworzyła w gmachu szpital dla zakaźnie chorych. Od 1915 nauka szkolna była szczątkowo wznowiona i prowadzona w uprzednio najmowanych budynkach W. Beksińskiego i K. Gerardisa. Od września 1912 szkołą kierował Adam Pytel do 1917. Według szacunków z 1980, podczas walk w I wojnie światowej poległo 17 wychowanków szkoły.

    Stanisław Haduch (ur. 1916, zm. 26 listopada 1986) – lekarz chirurg, specjalista medycyny lotniczej, komendant Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej, profesor nadzwyczajny, pułkownik Wojsk Lotniczych Ludowego Wojska Polskiego.Zdzisław Adamczyk (ur. 15 września 1886 w Bursztynie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik dyplomowany artylerii i oficer Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, burmistrz Zakopanego, działacz piłkarski, ofiara zbrodni katyńskiej.

    Młodzież gimnazjalna zaangażowała się w ruch niepodległościowy, w 1911 została stworzona VII Polska Drużyna Strzelecka w Sanoku (mimo oficjalnego zakazu przynależności dla uczniów gimnazjum), ponadto na gruncie Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie” powstała Drużyna Skautowa im. hetmana Stanisława Żółkiewskiego – Ex ossibus ultor. U schyłku wojny sanoccy gimnazjaliści wstąpili do 3 Batalionu Strzelców Sanockich uczestniczącego przy rozbrajaniu wojsk austriackich, a następnie uczestniczącym w wojna polsko-ukraińskiej.

    Formalina – wodny nasycony (ok. 35–40%) roztwór aldehydu mrówkowego (inaczej formaldehydu lub metanalu). Ciecz bezbarwna o drażniącym ostrym zapachu i takim smaku. Jako środek wygodniejszy w użyciu zastępuje sam formaldehyd, który w warunkach normalnych jest gazem. Dobrze miesza się z etanolem, który nieraz służy do jej stabilizowania, gdyż z formaliny może wytrącać się polimer (trioksan lub polioksymetylen).Jan Pyrcak (ur. 12 września 1945 w Trepczy) – funkcjonariusz Służby Więziennej, generał SW, dyrektor generalny tej formacji (2002–2005).

    Po wojnie rozwój szkoły uległ zatrzymaniu. Stagnacja wynikała ze skutków konfliktu zbrojnego, zniszczeń infrastruktury i pomocy naukowych oraz braku środku do ich odbudowy. W tym czasie dyrektorem był Stanisław Basiński (1917-1925). W okresie II Rzeczypospolitej profil szkoły uległ zmianie z klasycznego istniejącego w państwie Austro-Węgier na profil humanistyczny, w związku z czym w 1922 placówka przyjęła nazwę „Państwowe Gimnazjum Męskie im. Królowej Zofii w Sanoku”. Kolejnym kierownikiem został Stanisław Borowiczka (1925-1927), za urzędowania którego sytuacja uległa poprawie, zakupiono nowy sprzęt szkolny, kompletowano materiały dydaktyczne, a liczba uczniów przekroczyła 500: w roku szkolnym 1926/1927 było 150 żeńskich prywatystek (tzw. hospitantki – dziewczęta w szkole męskiej nie miały wpisywanych nieobecności, nie były odpytywane na lekcjach, zaś dwukrotnie w roku szkolnym zdawały egzaminy ze wszystkich przedmiotów; początkowo dziewczęta uczyły się osobno na popołudniowych kursach i były uprawnione do zdawania matury, w 1929 założono Prywatne Gimnazjum Żeńskie). W roku szkolnym 1926/1927 stanowisko kierownika pełnił nadal S. Borowiczka, a mianowany dyrektorem zakładu Stanisław Cebula w tym czasie był kierownikiem II Gimnazjum w Stanisławowie, po czym był dyrektorem sanockiego gimnazjum od 1927 do 1930. W kolejnych latach gimnazjum sukcesywnie rozwijało się dążąc do odbudowania stanu z lat przedwojennej świetności, działał w tym kierunku szczególnie Andrzej Grasela, dyrektor od 1931 do 1939. W 1933 roku w wyniku reformy szkolnictwa utworzono czteroklasowe gimnazjum ogólnokształcące typu jednolitego z tzw. małą maturą i egzaminem wstępnym do dwuletniego liceum, którego ukończenie uprawniało do rozpoczęcie studiów. Na początku 1922 wizytę w gimnazjum złożył minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego Antoni Ponikowski. W latach 20. II RP jedyną kobietą w gronie nauczycielskim gimnazjum była Eugenia Finsterbusch, wykładająca przyrodoznawstwo. Po 1918 swoje zbiory wzbogacała biblioteka szkolna, którą po wojennej zawierusze uporządkował polonista Władysław Dajewski, po czym w 1928 stanowiła największy księgozbiór w powiecie sanockim. Na przełomie lat 20./30. w gimnazjum działały: Koło Młodzieży L. O. P. P., Przysposobienie Wojskowe, drużyna harcerska, Sodalicja Mariańska, koło abstynentów. W latach 1919-1939 świadectwo dojrzałości uzyskało w gimnazjum 1309 absolwentów, w tym wielu wybitnych Polaków w przyszłości (wojskowych, artystów, naukowców), jednocześnie od 1936 do 1939 wśród absolwentek nie było dziewcząt. 12 czerwca 1938 roku odbył się I Zjazd Absolwentów z okazji 50-lecia pierwszej matury w gimnazjum. Przewodniczącym komitetu organizacyjnego był Franciszek Słuszkiewicz, a wśród organizatorów byli m. in. Maksymilian Słuszkiewicz, Edmund Słuszkiewicz, Jan Pohorski. Wśród gości na uroczystościach byli starosta powiatu sanockiego Wojciech Bucior, dowódca 2 Pułku Strzelców Podhalańskich płk Zygmunt Cšadek i przedstawiciel Kuratorium Okręgu Szkolnego Lwowskiego, Juliusz Zaleski, absolwent szkoły. Przed 1939 ukazywały się roczne sprawozdania szkoły, zarówno z okresu zaboru austriackiego jaki i II Rzeczpospolitej, w których poza zawartością kronikarską gimnazjum ukazywały się artykuły dydaktyczno-naukowe pedagogów (dwóch z nich wydało je jako osobne publikacje: Antoni Borzemski i Józef Sulisz). W okresie II RP patronem gimnazjum był św. Stanisław Kostka.

    Stanisław Ryniak (ur. 21 listopada 1915 w Sanoku, zm. luty 2004 we Wrocławiu) – inżynier architekt, pierwszy polski więzień niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu.Adam Antoni Bratro (ur. 20 listopada 1900 w Sanoku, zm. 11 sierpnia 1920 pod Pułtuskiem) – harcerz, podporucznik piechoty Wojska Polskiego.

    Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej i wkroczeniu Niemców do Sanoka budynek szkoły został zajęty przez okupantów. W budynku mieścił się niemiecki szpital polowy. Według szacunków z 1980, podczas walk w II wojnie światowej poległo 128 wychowanków szkoły, w niemieckich obozach koncentracyjnych straciło życie 59 (ówczesna lista strat nie obejmowała zapewne wszystkich ofiar, w tym zbrodni katyńskiej, ujawnianych w późniejszych latach czy sowieckich łagrów). Podczas walk w Sanoku w 1944 w ramach frontu wschodniego obecna ulica Jana III Sobieskiego (w okresie okupacji niemieckiej przemianowana na Kasernenstrasse) była terenem zmagań zbrojnych; od strony położonej naprzeciw kamienica pod numerem 12 atakowali żołnierze radzieccy, w budynku gimnazjum bronili się Niemcy, którzy spalili położony od strony północnej budynek poczty. Po wyzwoleniu Sanoka 9 sierpnia 1944 w budynku stacjonowały wojska sowieckie. Obiekt posiadał uszkodzenia z działań wojennych (w ścianach było m.in. kilkanaście 1,5-metrowych otworów po pociskach artyleryjskich). Pedagodzy starający się o odbudowę gimnazjum we wrześniu 1944 otrzymali ok. 700 zgłoszeń młodzieży chętnej do nauki oraz ok. 50 nauczycieli chętnych do pracy; w tym czasie w wyniku starań wojsko sowieckie przekazało kadrze nauczycielskiej parter budynku, zaś Rosjanie nadal stacjonowali na pierwszej i drugiej kondygnacji. Powstały w tym czasie Komitet Odbudowy Gimnazjum (należeli do niego Jan Świerzowicz, Zofia Skołozdro, Jadwiga Zaleska i Roman Ślączka) skierował do Józefa Stalina telegram z prośbą o opuszczenie gmachu szkoły przez wojska Armii Czerwonej, zaś interwencja zakończyła się oddaniem budynku. Jesienią 1944 dyrektorem został wybrany demokratycznie przez grono pedagogiczne najstarszy wiekiem Jan Świerzowicz (pełnił funkcję przez rok), a jego zastępcą Zofia Skołozdro.

    Medal Komisji Edukacji Narodowej (w skrócie: Medal KEN) – polskie odznaczenie resortowe nadawane za szczególne zasługi dla oświaty i wychowania przez Ministra Edukacji Narodowej.Antoni Ponikowski (ur. 29 maja 1878 w Siedlcach, zm. 27 grudnia 1949 w Warszawie) – polski specjalista w zakresie geodezji stosowanej, polityk, premier.

    Ostatni przedwojenny egzamin maturalny odbył się wiosną 1939, Podczas okupacji niemieckiej 1939-1945 działalność polskiego gimnazjum zostało zlikwidowane przez władze okupacyjne. W tym czasie zostało organizowane tajne nauczanie, w tym także przez nauczycieli gimnazjalnych; w jego ramach egzamin dojrzałości oraz małą maturę uzyskało kilkadziesiąt osób. We wrześniu 1944 przeprowadzono egzaminy sprawdzające, a od października 1944 rozpoczęto ponownie naukę w gimnazjum. Pierwsza powojenna matura odbyła się w 1945. Do 31 stycznia 1946 funkcjonowało Koedukacyjne Gimnazjum i Liceum im. Królowej Zofii, powstałe z połączenia dawnego gimnazjum męskiego przy ul. Jana III Sobieskiego i dawnego gimnazjum żeńskiego przy ulicy Adama Mickiewicza. Od 1946 roku uczniowie uczęszczali do 11-letnich szkół: żeńskiej stopnia podstawowego i licealnego przy ul. Mickiewicza 9 (obecnie II LO w Sanoku), oraz męskiej stopnia podstawowego i licealnego przy ul. Jana III Sobieskiego (oficjalnie I Państwowa Szkoła Męska Stopnia Podstawowego i Licealnego). W 1953 roku nazwę zmieniono na Szkoła Podstawowa i Liceum Ogólnokształcące Męskie. W latach 1947-1951 dokonano remontu budynku szkoły.

    Kalman Segal (ur. 17 grudnia 1917 r. w Sanoku, zm. 18 maja 1980 r. w Jerozolimie) – pisarz, poeta, dziennikarz radiowy, pisał w jęz. polskim i jidysz.Jan Kilarski (ur. 21 lutego 1882 w Komarnie, zm. 7 stycznia 1951 w Gdańsku) - polski matematyk i fizyk, pedagog, krajoznawca, redaktor Gazety Lwowskiej, profesor Politechniki Gdańskiej, historyk Gdańska.

    W dniach 21-22 czerwca 1958 roku odbył się drugi zjazd absolwentów pod nazwą „Jubileuszowy Zjazd Koleżeński b. Wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej Matury” (wzięło w nich udział ok. 13 500 osób). Jego inicjatorem i współorganizatorem był absolwent szkoły z 1921 i ówczesny nauczyciel, Józef Stachowicz. Przewodniczącym komitetu zjazdu był od czerwca 1957 był inny wychowanek Tadeusz Wojtowicz. Najstarszym żyjącym wówczas absolwentem szkoły, był ks. Józef Siekierzyński, który zdał maturę w trzecim roczniku gimnazjum (1890). Z tej okazji ukazała się publikacja Księga pamiątkowa Gimnazjum Męskiego w Sanoku 1888-1958 (wyd. 3 tys. egzemplarzy, zawierała m. in. artykuły wspomnieniowe, których autorami byli absolwenci szkoły: Józef Stachowicz, Maria Kril, Stefania Skwarczyńska, Karol Zaleski, Marian Pankowski, Jan Świerzowicz, Adam Fastnacht, Edmund Słuszkiewicz, Jan Ciałowicz, Stanisław Rymar, Walerian Bętkowski, Adam Vetulani; ponadto władze cenzorskie odrzuciły do publikacji artykuł o poecie legionowym i wychowanku szkoły Józefie Mączce. Podczas zjazdu została ustanowiona tablica pamiątkowa honorująca ofiary wojen związane ze szkołą i został ufundowany sztandar szkoły, który zastąpił poprzedni, pochodzący z 1938, następnie zniszczony przez okupanta niemieckiego. W 1960 ukazała się relacja podsumowująca zjazd, pt. Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958 (redaktorzy: Józef Stachowicz, Jan Świerzowicz, Zofia Bandurka, Jan Bezucha, Andrzej Tarnawski, Józef Penar; wyd. 2 tys. egzemplarzy). Podczas zjazdu przemawiali m.in. ks. Zdzisław Peszkowski i prof. Włodzimierz Mozołowski, który wypowiedział się o Sanoku i gimnazjalistach:

    Jan Grzegorz Krawiec (ur. 15 marca 1909 w Bukowsku, zm. wiosna 1940 w Charkowie) – podporucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.Władysław Wiktor Kucharski (ur. 23 grudnia 1875 w Sanoku, zm. 1942) – polski historyk, pedagog, dyrektor szkół, działacz społeczny.

    W 1965 roku w ramach reformy utworzono Szkołę Podstawową nr 4 i I LO przy ul. Jana III Sobieskiego (oraz równolegle Szkołę Podstawową nr 5 i II LO przy ul. Mickiewicza). W 1. poł. lat 60. liceum utraciło „męski” charakter, jako że egzamin dojrzałości zaczęły zdawać w nim także dziewczęta.

    W roku szkolnym 1971/1972 odbył się remont budynku, a jednocześnie zaistniała potrzeba wybudowania nowej siedziby liceum. Wobec narastających trudności lokalowych (budynek mieścił dwie szkoły oraz Liceum Medyczne), ministerstwo podjęło decyzję o budowie nowej siedziby dla liceum. W efekcie I LO zostało uniezależnione i 3 września 1973 przeniesione do nowego budynku przy ul. Zagrody jako I Liceum Ogólnokształcące im. Komisji Edukacji Narodowej w Sanoku, które kontynuuje tradycje przedwojennego gimnazjum i liceum. SP 5 została przyłączona do SP 4.

    Zygmunt Michał Vetulani (ur. 1894 w Sanoku, zm. 1942 w Rio de Janeiro) – polski dyplomata, ekonomista, konsul generalny RP w Królewcu, Bagdadzie, Wiedniu, Stambule, Bukareszcie i Rio de Janeiro.Tadeusz Srogi (ur. 10 stycznia 1919 w Sanoku, zm. 14 listopada 2009) – polski więzień obozów niemieckich podczas II wojny światowej, pracownik „PaFaWagu”.

    W latach 1944-1980 I LO ukończyło 2198 absolwentów. W 1980 roku odbyły się obchody jubileuszu 100-lecia powstania szkoły (gospodarzem był budynek I LO), podczas których miał miejsce trzeci zjazd absolwentów pod nazwą „Zjazd Koleżeński profesorów i wychowanków z okazji 100-lecia Gimnazjum oraz I Liceum Ogólnokształcącego w Sanoku”. Z tej okazji została wydana publikacja pt. Księga pamiątkowa (obchodów 100-lecia Gimnazjum oraz I Liceum Ogólnokształcącego w Sanoku) oraz został wybity medal pamiątkowy. Centralne uroczystości w postaci zjazdu koleżeńskiego absolwentów na 100-lecie gimnazjum odbyły się w dniach 30 maja-1 czerwca 1980 roku. Łącznie w obchodach uczestniczyło 2 tys. absolwentów, a wśród nich m.in. najstarsi absolwenci z roku szkolnego 1908/1909: 91-letni Antoni Bargiel i Marian Kernig. Patronat nad zjazdem objęła Sanocka Fabryka Autobusów. Podczas uroczystości odbył się apel poległych ku czci wychowanków-ofiar wojen i zbrodni wojennych.

    Bronisław Bolesław Polityński (ur. 3 października 1884, zm. ?) – major piechoty Wojska Polskiego, urzędnik, starosta.Kazimierz Franciszek Vetulani (ur. 1889 roku w Sanoku, zamordowany 4 lipca 1941 roku we Lwowie) − polski inżynier, teoretyk budownictwa, profesor.

    28 maja 1983 roku szkole nadano nowego patrona gen. Karola Świerczewskiego. 14 grudnia 1990 ponownie przywrócono jako patrona Królową Zofię. 1 grudnia 1999 roku powstało Gimnazjum nr 2. W dniach 1-3 lipca 2005 roku miał miejsce czwarty zjazd absolwentów z okazji 125-lecia powstania szkoły. Przewodniczącym Komitetu Organizacyjnego był Waldemar Szybiak, a w Komitecie Honorowym zasiedli m.in. prof. Zbigniew Jara, Marian Pankowski, Zdzisław Peszkowski i Jan Skoczyński. Uroczystą mszę św, koncelebrowali księża-absolwenci gimnazjum, pod przewodnictwem jednego z nich, ks. Zdzisława Peszkowskiego. W zjeździe wzięło udział ok. 1500 absolwentów.

    Josyp Hukewycz, ukr. Іосип Гукевич, pol. Józef Hukiewicz (ur. 1891 lub 1892, zm. 1939) – nauczyciel z tytułem doktora.Julian Sokołowski (ur. 23 stycznia 1932 r. w Nadolanach, zm. 26 listopada 2004 r. w Krakowie) - geolog naftowy, profesor zwyczajny w Instytucie Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN w Krakowie oraz na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Łódzkiego w Łodzi.

    Na przełomie 2013/2014 rozpoczęto starania celem budowy sali gimnastycznej przy szkole, która została uroczyście otwarta 1 września 2016.

    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Cyryl Jaksa Ładyżyński, także Cyryl de Jaksa Ładyżyński (ur. 13 stycznia 1830 w Berezce, zm. 6 listopada 1897 w Sanoku) – oficer wojskowy, burmistrz Sanoka.
    Stanisław Węcławik (ur. 23 października 1927 w Skierbieszowie, zm. 1994) – docent doktor inżynier, geolog, wykładowca akademicki.
    Józef Morawski (ur. 5 albo 6 lutego 1893 w Odrzychowej, zm. 13 grudnia 1969 w Krakowie) – polski ziemianin, rolnik, działacz społeczny, poseł na Sejm IV kadencji (1935-1938) w II Rzeczypospolitej.
    Krystyna Cecylia Chowaniec (ur. 22 listopada 1953 w Czarnej) – polska historyk, nauczycielka, wizytator szkolna, harcmistrzyni, instruktorka harcerska, działaczka harcerska, oświatowa i społeczna.
    Kazimierz Antoni Piech (ur. 11 stycznia 1893 w Sanoku, zm. 15 kwietnia 1944 w Krakowie) – botanik, profesor anatomii i cytologii roślin Uniwersytetu Jagiellońskiego. Uczestnik trzech wojen w latach 1914-1920, więzień obozu Sachsenhausen 1939-1940.
    Mieczysław Granatowski ps. „Gram” (ur. 13 lub 15 listopada 1909, zm. 29 czerwca 1988) – podporucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego, podczas II wojny światowej żołnierz SZP/ZWZ/AK, oficer Obwodu „OP-23” ZWZ/AK Sanok i szef komendy placówki nr II AK Zarszyn od stycznia 1941 do maja 1943.
    Katarzyna Bachleda-Curuś, z domu Wójcicka, (ur. 1 stycznia 1980 w Sanoku) – polska łyżwiarka szybka, brązowa medalistka igrzysk w Vancouver, trzykrotna olimpijka.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.26 sek.