• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Geografia Nikaragui



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Encyklopedia PWN – encyklopedia internetowa, oferowana – bezpłatnie i bez konieczności uprzedniej rejestracji – przez Wydawnictwo Naukowe PWN. Encyklopedia zawiera około 122 tysiące haseł i 5 tysięcy ilustracji.Cayos Miskitos – archipelag o powierzchni 27 km² położony na Morzu Karaibskim niedaleko północno-wschodniego wybrzeża Nikaragui, część Wybrzeża Karaibskiego Północnego.
    Mapa fizyczna Nikaragui

    Nikaragua jest państwem leżącym w Ameryce Środkowej, nad Oceanem Spokojnym na zachodzie i Morzem Karaibskim na wschodzie. Obecna Nikaragua została odkryta przez Krzysztofa Kolumba w 1502 roku. Kraj ten cechuje się tropikalnym klimatem i urozmaiconym krajobrazem.

    Powierzchnia, skrajne punkty i granice[ | edytuj kod]

    Powierzchnia – 129 494 km²

    Era mezozoiczna, mezozoik – era która rozpoczęła się od wielkiego wymierania pod koniec permu, a skończyła zagładą wielkich gadów, pod koniec kredy (patrz tabelka), znanego jako wymieranie kredowe. Era mezozoiczna trwała dwa razy krócej niż paleozoiczna, bo tylko 170 milionów lat. Dzieli się ją na trzy okresy: trias, jurę i kredę.Zatoka – część zbiornika wodnego (oceanu, morza, jeziora) wcinająca się w ląd, ograniczona często od wód otwartych przylądkami lub małymi wyspami, przy czym rozmiary i kształt tego akwenu nie mają większego znaczenia.

    Skrajne punkty: północny 15°10'N, południowy 11°15'N, zachodni 89°15'W, wschodni 85°00'N. Rozciągłość południkowa wynosi 470 km, a równoleżnikowa 460 km.

    Nikaragua graniczy z następującymi państwami:

  • Honduras – 922 km
  • Kostaryka – 309 km
  • Linia brzegowa – 910 km.

    Mapa satelitarna z zaznaczonym przebiegiem rzek

    Ukształtowanie poziome[ | edytuj kod]

    Nikaragua cechuje się odmiennością jeśli chodzi o stopień urozmaicenia wybrzeża wschodniego i zachodniego. Zachodnie, pacyficzne wybrzeże jest słabo rozwinięte, ma postać wyrównaną, przez co charakteryzuje się dużą regularnością. Jedynie w północnej części leży głęboko wdzierająca się w ląd zatoka Fonseca, której część należy do Nikaragui. Wschodnia część linii brzegowej jest inna. Nad Morzem Karaibskim licznie występują zatoki o zwężonych połączeniach z morzem do których należą: Laguna Gorda, Laguna Huauonta i Laguna Perłowa. Cechą wschodniego wybrzeża są także mierzeje, cyple i szerokie zatoki. Największą szeroką zatoką jest San Juan del Norte. Zachodnie wybrzeże jest niskie i ma postać lagunową, gdzie w wielu miejscach ciągną się plaże. Wschodnie wybrzeże także jest niskie, ale tam oprócz wybrzeża lagunowego, ciągną się odcinki namorzynowe, w wielu miejscach zabagnione. Wschodnie wybrzeże nosi nazwę Wybrzeża Moskitów.

    Nikaragua (Nicaragua, Republika Nikaragui – República de Nicaragua) – państwo w Ameryce Środkowej, położone między Hondurasem na północy, a Kostaryką na południu. Na zachodzie na długości 320 km oblewają ją wody Oceanu Spokojnego, a na wschodzie na długości 480 km – wody Morza Karaibskiego.Zatoka Fonseca (hiszp. Golfo de Fonseca) – zatoka Oceanu Spokojnego, w Ameryce Środkowej. Nad zatoką leżą: Salwador, Honduras i Nikaragua.

    Do Nikaragui należy kilka grup wysepek leżących na Morzu Karaibskim, są to m.in. Cayos Miskitos, które tworzą archipelag, leżący kilkanaście kilometrów od brzegu. Drugą grupą wysepek jest Isla del Maíz Grande.

    Góry w Nikaragui


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




    Warto wiedzieć że... beta

    Czwartorzęd (Q) – najmłodszy okres ery kenozoicznej, który zaczął się 2,588 mln lat temu z końcem neogenu i trwa do dziś. Dzieli się na:
    Kostaryka (Costa Rica, Republika Kostaryki – República de Costa Rica) – państwo w Ameryce Środkowej nad Morzem Karaibskim i Oceanem Spokojnym. Graniczy od północy z Nikaraguą na odcinku 309 km i od południa z Panamą – 330 km. Łączna długość wybrzeża karaibskiego i pacyficznego wynosi 1290 km.
    Kordyliery – rozległy obszar o charakterze wyżynno-górskim w zachodniej części Ameryki Północnej. Rozciągłość południkowa łańcucha to około 8 000 km, od Cieśniny Beringa na północy po Kanał Panamski na południu. Szerokość dochodzi do 1 700 km. Najwyższym szczytem jest McKinley (6194 m n.p.m.). Te góry fałdowe mają duży wpływ na klimat, florę i faunę, gospodarkę i rozmieszczenie ludności w Ameryce Północnej, ponieważ hamują masy wilgotnego powietrza napływające z zachodu, co prowadzi do obniżenia rocznej sumy opadów w centralnej części Ameryki. Powstały w orogenezie alpejskiej.
    Jaszczurki (Lacertilia, dawniej Sauria) – grupa gadów łuskonośnych obejmująca czworonożne lub beznogie zwierzęta lądowe o wydłużonym ciele, oczach posiadających powieki, mocnych szczękach i diapsydalnej czaszce. Występują na wszystkich kontynentach poza Antarktydą oraz na wielu wyspach oceanicznych. Są najliczniejszą grupą gadów obejmującą ponad 4000 gatunków.
    Cordillera Isabelia - pasmo górskie położone w Ameryce Środkowej rozciągające się na terenie środkowej Nikaragui do granicy z Hondurasem. Cordillera Isabelia jest zarazem najwyższym pasmem górskim Nikaragui, ze szczytem Mogotón, osiągającym wysokość 2438 m n.p.m. Wiele obszarów gór Cordillera Isabelia jest intensywnie zalesiona wraz z głębokimi dolinami pomiędzy nimi.
    Bagno – obszar o utrzymującym się nadmiernym nawilgoceniu, porośnięty przez roślinność przystosowaną do specyficznych warunków związanych z dużym nawilgoceniem. Bagna bardzo często tworzą się w zagłębieniach terenu we wszystkich strefach klimatycznych świata. Największe przestrzenie zajmują jednak na obszarach pokrytych wieczną zmarzliną (Syberia, północna Kanada) i w strefie równikowej. Poza tym tworzą się w dolinach i deltach dużych rzek, na pojezierzach, na płaskich obszarach bezodpływowych, w nieckach krasowych, w odciętych zatokach morskich i nad brzegami mórz i oceanów. W bagnach w wyniku procesów utleniania związków organicznych tworzy się torf.
    Epifit (gr. epi – na, phyton – roślina), porośle, aerofit – roślina rosnąca na innej roślinie, ale zwykle nie prowadząca pasożytniczego trybu życia. Korzysta z innego gatunku jako podpory, a odżywia się najczęściej samodzielnie. W ekosystemach lądowych wyrasta często w miejscach, gdzie gromadzi się martwa materia organiczna (np. w kącie gałęzi/pędu) lub osiedla się na pędach innych roślin, a składniki odżywcze i wodę pobiera z powietrza i niesionych przez nie pyłów, opadów i detrytusu gromadzącego się w kątach pędów. Nieliczne epifity wykształcają ssawki i wyzyskują w różnym zakresie swego żywiciela (np. jemiołowate i loganiowate). Epifityzm jest szczególnie częsty wśród gatunków organizmów wodnych, które jako peryfiton porastają organy makrofitów.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.828 sek.