• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Gaomin si



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.
    .mw-parser-output table.klasztor-eparchia td.naglowek{color:black!important;background:#C0C0C0!important}.mw-parser-output table.klasztor-zakon td.naglowek{color:black!important;background:#EEE8AA!important}.mw-parser-output table.klasztor-default td.naglowek{color:black!important;background:#F5F5DC!important}

    Gaomin si (chiń. 高旻寺; pinyin: Gāomínsì) – chiński klasztor buddyjski związany z tradycją chan w dzielnicy Hanjiang miasta Yangzhou w prowincji Jiangsu.

    Kangxi, chin. 康熙, Kāngxī; imię prywatne 玄燁, Xuányè (ur. 4 maja 1654, zm. 20 grudnia 1722) – cesarz Chin z dynastii Qing, panujący w latach 1661–1722.Dynastia Sui (chiń.: 隋朝; pinyin: Suí Cháo; 581-618) opanowała Chiny po okresie Dynastii Południowych i Północnych, kończąc trwający od upadku dynastii Han okres rozbicia. Dynastię Sui założył cesarz Wen. Jej stolicą był Chang’an.

    Historia klasztoru[ | edytuj kod]

    Klasztor został wybudowany w odległości 7 km na południe od śródmieścia Yangzhou, na zachodnim brzegu Starego Kanału (fragment Wielkiego Kanału), na południe od jego skrzyżowania z Kanałem Yizheng-Yangzhou. Gaomin powstał w czasie panowania dynastii Sui (581-618).

    Jinshan si (chiń. 金山寺, pinyin Jīnshānsì; pol. Klasztor Złotej Góry. Znany także jako 江天(禅)寺 pinyin Jiāngtiān(chán)sì; pol. Klasztor (chan) pomiędzy rzeką a niebem) – ważny, wręcz modelowy klasztor chiński, zaliczany do wielkich klasztorów publicznych i związany ze szkołą chan. Baoguang si (chiń. 宝光寺; pinyin: Bǎogūangsì; pol. Klasztor Drogocennego Światła) – chiński klasztor buddyjski związany ze szkołą chan.

    Apogeum jego rozwoju, to okres dynastii Qing, w czasie której był dwukrotnie odnawiany i powiększany.

    W 1651 r. wybudowano pagodę Tianzhong wraz ze świątynią tuż obok. Cesarz Kangxi (pan. 1661-1722) podczas jednego z pobytów w klasztorze nadał mu nazwę Gaomin. W 1703 r. wybudowano w zachodniej części klasztoru Tawanxinggong (chiń. 塔湾行宫, Pałac Wieży w Zatoce). Pałac ten zajmował dużo większą powierzchnię niż sam klasztor (5/4 całej powierzchni klasztornej). Od świątyni oddzielony był wysokimi murami. W XVII w. Gaomin, Jinshan, Geyuan w Chengdu i Baoguang w Xindu uważane były na największe klasztory chan.

    Geyuan si (Klasztor Dziedzińca Ge , chiń. upr. 阁院寺; chiń. trad. 閣院寺; pinyin: Géyùansì) – chiński klasztor buddyjski pochodzący z X wieku. Yangzhou (chin.: 扬州; pinyin: Yángzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Jiangsu, nad Wielkim Kanałem. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 541 986. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 4 473 924 mieszkańców. Ośrodek handlu i usług, szkolnictwa wyższego, turystyki oraz przemysłu elektronicznego, elektrotechnicznego, precyzyjnego, chemicznego, włókienniczego i odzieżowego; ponadto wyrób instrumentów muzycznych, rzemiosło artystyczne i słynne herbaciarnie.

    W erze kangxi (康熙, 1661-1722) w klasztorze było pięć budynków dla oddawania czci Buddzie i pawilonów (chiń. 碑御亭, beiyuting) zarówno po lewej jak i prawej stronie. Poza nimi znajdował się także budynek Złotego Buddy, a za nim stała pagoda Zhongtian. Wszystkie one zostały zniszczone w okresie er daoguang (1820-1850) i xianfeng (1850-1861). W czasie następnych dwu er tongzhi (1861-1875) i guangxu (1875-1908) budynki odbudowano oraz postawiono dwukondygnacyjny budynek Yushu

    Wielka proletariacka rewolucja kulturalna (chin. upr. 无产阶级文化大革命, chin. trad. 無產階級文化大革命, pinyin wúchǎn jiējí wénhuà dà gémìng); często skracane do 文化大革命 (wénhuà dà gémìng, wielka rewolucja kulturalna) lub po prostu 文革 (wéngé, kulturalna rewolucja) – wielki ruch społeczno-polityczny w Chinach zainicjowany w 1966 roku przez Mao Zedonga, jako próba wyeliminowania jego politycznych rywali i wprowadzenia w życie własnych koncepcji ideologicznych (maoizmu). Chociaż oficjalnie została zakończona przez Mao w 1969 roku, faktycznie trwała do chwili aresztowania tzw. bandy czworga w 1976 roku.Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.

    W dużych klasztorach publicznych w Jiangsi (takich jak Gaomin) długoterminowa władza należała do mnichów, których nazwiska znalazły się na zwojach Dharmy.

    Ponieważ Gaomin należał do wielkich ośrodków medytacyjnych, "tygodnie medytacyjne" należały do bardzo popularnych i powodowały, że do klasztoru przybywało wielu mnichów. Reguły w pawilonie medytacyjnym były surowe. Dla wielu ludzi z zewnątrz najbardziej surowe były nie długie okresy medytacyjne, ale prawie całkowite odosobnienie. Nawet jeśli z jakichś powodów mnich został zwolniony z medytacji, to nie mógł opuścić terenu klasztoru. Rezydenci mogli opuścić teren klasztoru tylko raz w roku - w dniu nowego roku. Odpowiednio ubrani wychodzili prawą stroną bramy, a powracali - lewą. Prywatne wycieczki były całkowicie zabronione. Kodeks reguł klasztoru przewidywał kary (włącznie z wyrzuceniem) dla wszystkich, nawet dla wędrownych mnichów, którzy dla własnych prywatnych celów udali się do Sancha he lun, na most na Jangcy, aby dokonać zakupów i podziwiać piękne widoki. Regulamin w budynku medytacji stał się tak surowy, że praktyka medytacji stała się mechaniczna i zbyt męcząca. Zdarzały się wypadki popadnięcia w obłęd, a również i wypadki śmierci. Było to niezgodne z duchem chanu i jego pierwotnymi ideami. Kodeks reguł klasztoru Gaomin stał się doskonałym przykładem feudalnego myślenia i zmonopolizowania władzy przez opatów.

    Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.Hongkong (oficj. Specjalny Region Administracyjny Hongkong; ang. Hong Kong, Hong Kong Special Administrative Region of the People’s Republic of China, chiń. 香港, kantoński jyutping: hoeng1 gong2, mandaryński pinyin: Xiānggǎng) – specjalny region administracyjny Chińskiej Republiki Ludowej (drugim regionem jest Makau), znajdujący się na wschodnim wybrzeżu Chin, nad Morzem Południowochińskim.

    W 1885 r. do klasztoru przybył Xuyun, który po wpadnięciu do rzeki był śmiertelnie chory. Z trudnością siadał do medytacji i osiągnął oświecenie.

    Gaomin był prawdopodobnie jednym klasztorem, który całkowicie odrzucił wszelkie praktyki związane ze Szkołą Czystej Krainy.

    Opat klasztoru Laiguo przeprowadził wielką rekonstrukcję klasztoru. Zrekonstruowano pagody, budynki, pawilony oraz Yanshou Tang. Po 1949 r. Gaomin był w rękach buddystów. W czasie "rewolucji kulturalnej" klasztor był okupowany przez czerwonogwardzistów. Pozostawili po sobie całkowicie zdemolowane budynki i klasztor był blisko całkowitego upadku.

    Zwój Dharmy (chiń. trad. 法卷; pinyin: fǎjuàn) – klasztorne wykazy następstwa pokoleń, które zastąpiły dawniejsze elementy świadczące o przekazie Dharmy w szkole chan.

    Po Trzecim Plenum Komitetu Centralnego KPCh w lipcu 1977 r. wprowadzono wolność religijną. W 1983 r. klasztor Gaomin został zaliczony do najważniejszych świątyń Chin i ponownie przekazany w buddyjskie ręce. W ciągu ostatnich lat klasztor odbudowuje i odnawia budynki. Dzięki finansowej pomocy z Hongkongu wybudowano nowe budynki medytacji, które otworzono w czasie ceremonii w 1989 r.

    Podstrony: 1 [2] [3]




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.665 sek.