• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Gabinet cieni Platformy Obywatelskiej



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Jarosław Duda (ur. 29 kwietnia 1964 we Wrocławiu) – polski polityk i socjolog, samorządowiec, poseł na Sejm IV i V kadencji, senator VII i VIII kadencji, wiceminister pracy.Cezary Tomczyk (ur. 25 sierpnia 1984 w Gryficach) – polski polityk, działacz Stowarzyszenia "Młodzi Demokraci", poseł na Sejm VI i VII kadencji.
    Działalność Zespołu Rzeczników[ | edytuj kod]

    Prezentacja dokumentu programowego[ | edytuj kod]

    Dorobek gabinetu cieni został zaprezentowany przez jego szefa Jana Rokitę na konferencji prasowej, na której wystąpił 28 stycznia 2007 wspólnie z parlamentarzystami PO – posłem Pawłem Śpiewakiem i senatorem Jarosławem Gowinem, którzy reprezentowali liberalne i konserwatywne skrzydło klubu, co miało symbolizować linię ideową partii. W prezentacji projektu nie brał natomiast udziału poza Janem Rokitą żaden z rzeczników, ani nikt z kierownictwa partii. Przynajmniej dwoje z rzeczników nie było nawet poinformowanych o planowanej konferencji, na której dokument ten miał być ujawniony.

    Arkadiusz Marchewka (ur. 18 stycznia 1986 w Szczecinie) – polski polityk i samorządowiec, doktor nauk ekonomicznych, poseł na Sejm VIII i IX kadencji. Grzegorz Juliusz Schetyna (ur. 18 lutego 1963 w Opolu) – polski polityk i przedsiębiorca, z wykształcenia historyk. Poseł na Sejm III, IV, V, VI i VII kadencji. W latach 2007–2009 wiceprezes Rady Ministrów i minister spraw wewnętrznych i administracji w pierwszym rządzie Donalda Tuska, w latach 2009–2010 przewodniczący klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej, w latach 2010–2011 marszałek Sejmu VI kadencji, w 2010 tymczasowo wykonujący obowiązki Prezydenta RP.

    Dokument przedstawiony przez Jana Rokitę liczył 339 stron. Koncentrował się na ośmiu przedsięwzięciach:

  • naprawa procesu tworzenia prawa – gabinet proponował m.in. powrót do dwóch czytań projektów ustaw w parlamencie, standardowe wysłuchanie publiczne w toku prac rządowych nad projektami legislacyjnymi, powołanie Narodowego Centrum Legislacyjnego;
  • zmiany w systemie sądowniczym – gabinet proponował m.in. zniesienie immunitetu sędziowskiego (z pewnymi wyjątkami), zmianę składu Krajowej Rady Sądownictwa, publikowanie orzeczeń sądowych w internecie, jawność w dostępie do materiałów wymiaru sprawiedliwości oraz pozwalającej na ocenianie sędziów dokumentacji;
  • reforma prokuratury – gabinet postulował oddzielenie funkcji prokuratora generalnego od funkcji ministra sprawiedliwości oraz przeniesienie nadzoru nad prokuratorami do sądów;
  • przebudowa administracji publicznej – gabinet postulował powszechny wybór starostów, przeniesienie dużej części zadań samorządowych do samorządu wojewódzkiego oraz wprowadzenie do samorządu służby cywilnej, a także wprowadzenie finansowej odpowiedzialności urzędnika za złe decyzje;
  • przebudowa budżetu i finansów publicznych – gabinet proponował m.in. wprowadzenie nowej struktury budżetu, zastąpienie jednoletniego planowania budżetu pięcioletnią perspektywą, likwidację funduszy i agencji celowych, szybkie wprowadzenie euro, a także jednolitej stawki podatku dochodowego wraz z ulgami rodzinnymi w systemie podatkowym;
  • reforma systemu edukacji – gabinet proponował m.in. likwidację kuratoriów oświaty i przeniesienie większych kompetencji w ręce dyrektorów szkół, a także wprowadzenie bonu samorządowego jako systemu finansowania oświaty;
  • zmiany w funkcjonowaniu służb mundurowych – gabinet postulował m.in. oddanie lokalnych policji prewencyjnych pod nadzór samorządu terytorialnego oraz oddzielenie ich od kryminalnej i śledczej policji, a także stworzenie jednolitego dowództwa sił operacyjnych w wojsku, likwidację poboru oraz wprowadzenie zawodowych wojsk operacyjnych;
  • „naprawa polityki” – gabinet postulował m.in. zniesienie immunitetów poselskich i stworzenie kategorii wyższych funkcjonariuszy publicznych oraz zaostrzenie kar za nadużycie funkcji publicznych.
  • Inne działania[ | edytuj kod]

    Analiza działalności poszczególnych ministrów konstytucyjnych przez członków Zespołu Rzeczników owocowała także wnioskami o odwołanie niektórych szefów resortów, m.in. Krzysztofa Jurgiela, Romana Giertycha, Jerzego Polaczka, Anny Kalaty, Zbigniewa Ziobry czy Zyty Gilowskiej.

    Waldemar Jan Sługocki (ur. 9 września 1971 w Sulechowie) – polski politolog, urzędnik państwowy i samorządowy, w latach 2010–2011 wiceminister rozwoju regionalnego, poseł na Sejm VII kadencji.Maria Małgorzata Janyska (ur. 16 stycznia 1962 w Wyrzysku) – polska urzędniczka samorządowa, ekonomistka, posłanka na Sejm VII kadencji.

    Konsekwencje w okresie rządu Donalda Tuska[ | edytuj kod]

    Po wygranych przez Platformę Obywatelską wyborach parlamentarnych w 2007 w rządzie Donalda Tuska dwie osoby objęły kierownictwo resortów zgodne z ich wcześniejszym zakresem obowiązków w gabinecie cieni (Mirosław Drzewiecki i Ewa Kopacz). Kolejne dwie osoby otrzymały stanowiska ministerialne, jednak w innych resortach (Aleksander Grad i Bogdan Zdrojewski). Dalsze 5 osób objęło stanowiska sekretarzy stanu w ministerstwach odpowiadających ich zakresowi obowiązków w zespole (Stanisław Gawłowski, Tadeusz Jarmuziewicz, Sławomir Piechota, Adam Szejnfeld i Krystyna Szumilas), zaś Julia Pitera i Elżbieta Radziszewska objęły funkcje pełnomocników w randze sekretarza stanu w KPRM. 9 członków zespołu nie objęło jednak żadnej funkcji rządowej, a jego koordynator Jan Rokita zrezygnował z kandydowania do parlamentu i wycofał się z działalności politycznej.

    Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, KPRM, Kancelaria Premiera – aparat pomocniczy Prezesa Rady Ministrów. Powstała w wyniku reformy centrum administracji w 1997 przejmując część zadań Urzędu Rady Ministrów.Bronisław Maria Komorowski (ur. 4 czerwca 1952 w Obornikach Śląskich) – polski polityk, z wykształcenia historyk. Od 6 sierpnia 2010 prezydent Rzeczypospolitej Polskiej.

    Rząd podjął się realizacji niektórych postulatów zapisanych w dokumencie wypracowanym przez Zespół Rzeczników. Jedną z przyczyn braku realizacji niektórych postulatów gabinetu cieni, a także zmniejszenia liczby członków gabinetu, którzy weszli w skład rządu, było współtworzenie koalicyjnego rządu z Polskim Stronnictwem Ludowym.

    Ryszard Jan Wilczyński (ur. 23 października 1960 w Ostrowie Wielkopolskim) – polski polityk, samorządowiec, od 2007 wojewoda opolski.Gabriela Teresa Lenartowicz z domu Kosel (ur. 12 grudnia 1960 w Katowicach) – polska polityk i samorządowiec, w latach 2008–2014 prezes Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach, następnie członek zarządu województwa śląskiego, w 2015 wicewojewoda śląski, posłanka na Sejm VIII kadencji.


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Elżbieta Teresa Gapińska z domu Karowska (ur. 3 października 1960 w Płocku) – polska nauczycielka, pedagog, samorządowiec i polityk, posłanka na Sejm VII kadencji.
    Piotr Zientarski (ur. 16 kwietnia 1952 w Szczecinku) – polski polityk, prawnik, adwokat, senator VI, VII i VIII kadencji. Syn Andrzeja Zientarskiego.
    Wojciech Piotr Król (ur. 22 kwietnia 1985 w Jaworznie) – polski polityk i urzędnik samorządowy, poseł na Sejm VIII kadencji.
    Arkadiusz Czesław Rybicki, pseud. Aram (ur. 12 stycznia 1953 w Gdyni, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polski polityk, działacz społeczny i samorządowy, poseł na Sejm V i VI kadencji.
    Gabinet cieni "rząd oczekujący" – skład rządu formułowany przez partie opozycyjne, gotowy przejąć władzę w razie zwycięstwa wyborczego danej partii. Polega na tym, że każdy członek rządu ma odpowiadający mu "cień" w opozycji.
    Andrzej Witold Halicki (ur. 26 listopada 1961 w Warszawie) – polski polityk, ekonomista, przedsiębiorca, poseł na Sejm V, VI i VII kadencji.
    Borys Piotr Budka (ur. 11 marca 1978 w Czeladzi) – polski prawnik, ekonomista, samorządowiec i polityk, poseł na Sejm VII kadencji.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.876 sek.