• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Góry Czerskiego

    Przeczytaj także...
    Era mezozoiczna, mezozoik – era która rozpoczęła się od wielkiego wymierania pod koniec permu, a skończyła zagładą wielkich gadów, pod koniec kredy (patrz tabelka), znanego jako wymieranie kredowe. Era mezozoiczna trwała dwa razy krócej niż paleozoiczna, bo tylko 170 milionów lat. Dzieli się ją na trzy okresy: trias, jurę i kredę.Pobieda – szczyt górski w azjatyckiej części Rosji (Jakucja), najwyższy szczyt Gór Czerskiego; wysokość 3003 m n.p.m. Leży w pasmie Ułachan-Czystaj, na stokach znajdują się lodowce.
    Góra Czerskiego (ros. гора Черскoго, gora Czerskogo) – szczyt górski w azjatyckiej części Rosji, najwyższy w Górach Bajkalskich; wysokość 2588 m n.p.m.

    Góry Czerskiego – góry fałdowe, położone w azjatyckiej części Rosji na wschód od Leny w górnym biegu Indygirki i Kołymy w Syberii Wschodniej.

    Długość wynosi 1500 km, szerokość wynosi 150-200 km. Średnia wysokość: 1500-2500 m n.p.m. Najwyższym szczytem jest Pobieda o wysokości 3003 m n.p.m. (według innych danych 3147 m n.p.m.).

    Góry Czerskiego zostały wypiętrzone w mezozoiku przez orogenezę pacyficzną. Zbudowane są z różnorodnych skał osadowych intrudowanych granitami. Góry składają się z szeregu pasm i masywów. W środkowej części rozcięte południkową doliną Indygirki, na południowym wschodzie góry te cechują się polodowcową rzeźbą alpejską, natomiast na północnym zachodzie mają charakter rozczłonkowanego płaskowyżu. Liczne ślady dawnego zlodowacenia. Lodowce zajmują powierzchnię ok. 160 km². Stoki powyżej 700 m n.p.m. pokryte kamienistą tundrą, niżej porośnięte rzadką tajgą. Występują tu kruszce złota. Zaludnienie poniżej 1 mieszkańca na km². Nazwane na cześć Polaka Jana Czerskiego, geologa i geografa, zesłańca z 1863 roku.

    Jan Czerski (ur. 15 maja 1845 w majątku Swołna, w guberni witebskiej, zm. 7 lipca (25 czerwca starego stylu) 1892 nad rzeką Kołymą) – polski geolog, paleontolog, przyrodnik i badacz Syberii.Tajga, borealne lasy iglaste – lasy iglaste występujące w północnej części Azji (Syberia, Sachalin, Kamczatka, Hokkaido) oraz Ameryki Północnej (Alaska i Kanada), Europy (Półwysep Skandynawski, Karelia, północno-wschodnia część Niziny Wschodnioeuropejskiej), w obrębie klimatu umiarkowanego chłodnego na półkuli północnej.

    Bibliografia[]

  • Nowa Encyklopedia Podręczna PWN. red. nacz. Bartłomiej Kaczorowski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 177. ISBN 978-83-01-14725-9 , 83-01-14725-3.
  • Zobacz też[]

  • Góra Czerskiego - najwyższy szczyt Gór Bajkalskich



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Intruzja (z łac. intrusus = wepchnięty) – ciało skalne powstałe z zastygłej w głębi skorupy ziemskiej magmy, która wdarła się pomiędzy starsze utwory skalne. Magma unosi się w płytsze rejony skorupy ziemskiej w postaci diapiru, wciskając się pomiędzy skały otoczenia. Diapiry docierające w bezpośrednie sąsiedztwo powierzchni ziemi dają początek zjawiskom wulkanicznym, jednak większość takich ciał skalnych, na skutek powolnego schładzania, zastyga pomiędzy 5. a 30. kilometrem pod powierzchnią, tworząc ciała skalne określane jako plutony. Ich forma, wielkość i stosunek do skał otoczenia pozwala wyróżnić następujące typy intruzji:
    Orogeneza (ruchy orogeniczne, górotwórczość, ruchy górotwórcze, fałdowanie) – powstawanie gór z przyczyn tektonicznych.
    Skały osadowe (sedymentacyjne) – jeden z trzech głównych typów skał (obok skał magmowych i metamorficznych) budujących skorupę ziemską, powstają przez nagromadzenie się materiału przynoszonego przez czynniki zewnętrzne (np. wodę, lodowiec, wiatr), na skutek jego osadzania się lub wytrącania z roztworu wodnego. Nauka zajmująca się powstawaniem skał osadowych to sedymentologia.
    Indygirka (ros. Индиги́рка, Indigirka) – rzeka w Jakucji w Federacji Rosyjskiej. Ma 1 726 km długości i dorzecze o powierzchni ponad 360 000 km². Uchodzi do Morza Wschodniosyberyjskiego. Średni roczny przepływ u ujścia 1810 m³/s (min. 3 m³/s; max. 11500 m³/s).
    Rzeźba wysokogórska (alpejska) – górska rzeźba z formami erozji i akumulacji glacjalnej. Charakteryzuje się obecnością ostrych grani i szczytów (często typu karling), cyrków lodowcowych oraz U-kształtnych dolin, czyli żłobów lodowcowych. W dnach dolin i cyrków obecnie niezlodowaconych, oprócz form akumulacji glacjalnej (np. wały moren), często znajdują się jeziora polodowcowe, np. morenowe lub cyrkowe. Rzeźba alpejska powstaje w wyniku przeobrażenia starszej, preglacjalnej rzeźby rzecznej przez lodowce – głównie górskie. Większość obecnej rzeźby alpejskiej w górach świata została ukształtowana w plejstocenie.
    Syberia (ros. Сибирь, Sibir’) – kraina geograficzna w północnej Azji, wchodząca w skład Rosji, położona między Uralem na zachodzie, Oceanem Arktycznym na północy, działem wód zlewisk Oceanu Arktycznego i Spokojnego na wschodzie, oraz stepami Kazachstanu i Mongolii na południu. W ujęciu historycznym (oraz potocznym w Rosji) do Syberii należy również rosyjski Daleki Wschód.
    Góry Bajkalskie (ros. Байкальский Хребет) – góry w azjatyckiej części Rosji, w obwodzie irkuckim i Buriacji.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.035 sek.