• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Fura



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Płaskownik - pręt metalowy o przekroju prostokątnym. Może byc ciągniony, walcowany lub cięty z blachy. Używany w konstrukcjach mechanicznych i w budownictwie.Obornik – nawóz naturalny składający się z przefermentowanego kału, moczu zwierząt i ściółki. Zawiera on wszystkie składniki odżywcze potrzebne do rozwoju roślin oraz poprawia właściwości fizyczne gleby.
    Furmanka z kołami ogumionymi
    Wóz konny na kołach drewnianych z obręczami
    Wóz drabiniasty w Pstrążnej

    Fura, nazywana też furmanką – tradycyjny konny pojazd kołowy, używany głównie w rolnictwie do zwożenia płodów rolnych bądź siana.

    Fura wykonywana była do późnych lat pięćdziesiątych XX wieku w całości z drewna. Koła wykonane z 5 lub 6 segmentów z drewnianymi szprychami, przednie, nieco mniejsze od tylnych, okuwane były stalowym płaskownikiem. W niektórych regionach koła miały pneumatyczne ogumienie. Jednak na terenach górskich stosowano prawie wyłącznie koła drewniane ze stalowymi obręczami.

    Ogłowie (inaczej: uzda, tranzelka) – główna część rzędu jeździeckiego lub uprzęży. Jest to, mówiąc ogólnie, uprząż rzemienna na głowę konia (rzadziej osła lub muła) z wędzidłem wkładanym do pyska zwierzęcia (lub bez – ogłowia bezwędzidłowe, np. hackamore, bosal). Głównym zadaniem ogłowia jest utrzymanie kiełzna (lub paska naciskającego na nos w wypadku ogłowi bezwędzidłowych) we właściwym miejscu w pysku konia.Ziemniak, kartofel, psianka ziemniak (Solanum tuberosum L.) – gatunek byliny należący do rodziny psiankowatych. Nazwa ”ziemniak” odnosi się zarówno do całej rośliny, jak i do jej jadalnych, bogatych w skrobię bulw pędowych, z powodu których gatunek jest uprawiany na masową skalę. Roślina wywodzi się z Andów, gdzie udomowiono ją ok. 8 tysięcy lat temu. Ziemniak został przywieziony do Europy w końcu XVI wieku, w ciągu następnych stuleci stał się integralną częścią wielu kuchni z całego świata. Obecnie jest czwartą pod względem produkcji rośliną uprawną (po pszenicy, ryżu i kukurydzy).

    Przednia para kół połączona z długim drągiem (dyszlem) umożliwiała zmianę kierunku jazdy (kierowanie). Połączenie przedniej pary kół z tylną (tzw. zwora lub sfora) umożliwiało zmianę długości fury w zależności od potrzeb. Elementy metalowe to okucia, często ozdobne, dwie stalowe osie (przednia i tylna), żeliwne tuleje ślizgowe w piastach kół oraz elementy mocujące i złączne w postaci różnego rodzaju pierścieni, sworzni itp. Rozkładana konstrukcja wozu miała praktyczne zastosowanie, gdyż ułatwiała jego przechowywanie w stodole w sezonie jesienno-zimowym.

    Pneumatyka – nauka, będąca działem inżynierii mechanicznej, zajmująca się konstruowaniem i praktycznym wykorzystaniem urządzeń, w których przekazywanie energii i sterowanie realizowane jest za pomocą sprężonego powietrza (bądź innego gazu o podobnych właściwościach) jako czynnika roboczego.Burak (Beta L.) – rodzaj roślin, należący w różnych systemach klasyfikacyjnych do rodziny komosowatych lub szarłatowatych. Gatunkiem typowym jest Beta vulgaris L..

    Koń (lub para koni) zaprzęgane były do fury przy pomocy postronków przywiązanych z jednej strony do orczyka (lub dwóch orczyków, po jednym dla każdego konia), zaczepionego u nasady dyszla, a z drugiej do chomąta, założonego na kark konia. Przy niewielkim obciążeniu ciągniona najczęściej przez jednego konia; podczas transportu ciężkich ładunków zaprzęgano parę koni.

    Dopuszczalna ładowność – według kodeksu drogowego jest to największa masa ładunku i osób, jaką może przewozić pojazd. Stanowi ona różnicę dopuszczalnej masy całkowitej i masy własnej pojazdu.Droga publiczna – droga zaliczona do jednej z kategorii dróg na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115), z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.

    Inaczej zaprzęgano konie do fury we wschodniej części Podlasia. Fura nie posiadała jednego dyszla lecz dwa drążki zwane hołoblami. Pomiędzy nimi był zaprzężony koń z założonym na kark chomątem. Z obu stron chomąta przywiązane były użwy – mocne rzemienie. Do przymocowania użew do hołobli służyła drewniana duha (duga).

    Wierzba purpurowa, w. czerwona, w. szpagatówka, wiklina (Salix purpurea) – gatunek krzewu należący do rodziny wierzbowatych. Występuje w Azji (w Mongolii), Afryce Północnej (Algeria, Maroko, Tunezja) i w całej niemal Europie. Pospolity na całym niżu Polski. Często uprawiany.Woźnica, furman, wozak – osoba powożąca zaprzęgiem konnym, także saniami, za pomocą lejca, bata, również zawód (jeśli zajęcie jest trwałe).

    Na głowę koń miał założoną uzdę, a w pysku kiełzno. Woźnica kierował koniem za pomocą lejc połączonych z kiełznem.

    Później fura często była dopinana do traktora, lecz w takim układzie nie mogła się poruszać po drogach publicznych. Używana przeważnie przy zwożeniu płodów rolnych drogami polnymi do magazynów, szop, stodół. Nie istnieją limity ładowności fury, przeważnie ładowane produkty piętrzą się znacznie (do wysokości 3 m) ponad burtami fury. Przy zwózce słomy czy siana stosowano specjalne drabiny jako ściany boczne (burty) oraz grube drągi (pawązy), które kładziono na szczycie ładunku i przywiązywano do fury przy pomocy łańcuchów bądź grubych sznurów (powrozów). Do zwózki ziemniaków, buraków i innych tego typu płodów używano burt w postaci szerokich, grubych desek zakładanych pod kątem na kłonicach. Podobne wyposażenie stosowano do przewozu obornika. Do przewozu drewna stosowano tylko kłonice, bez dodatkowego wyposażenia. Istniało też wyposażenie paradne fury, które składało się z dwóch starannie wykonanych, często ozdobnie malowanych, drabin bocznych, nieco węższych niż drabiny do zboża i dwóch półkoszków wykonanych z wikliny lub pędów wierzby. Tworzyło to razem rodzaj nadwozia, na którym umieszczano miękkie siedzenia z oparciem. Kosze były wykonywane dość starannie, często dodatkowo ozdobnie malowane. Ponieważ były dość ściśle wykonane, można było w nich przewozić materiały rozdrobnione, a po uszczelnieniu tzw. płachtami żniwnymi, nawet ziarno luzem.

    Wielkie Oczy – (ukr. Великі Очі), wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie lubaczowskim, w gminie Wielkie Oczy, na Płaskowyżu Tarnogrodzkim, w pobliżu granicy z Ukrainą. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego; jest siedzibą gminy Wielkie Oczy.Drewno – surowiec drzewny otrzymywany ze ściętych drzew i formowany przez obróbkę w różnego rodzaju sortymenty. Zajmuje przestrzeń pomiędzy rdzeniem, a warstwą łyka i kory. Pod względem technicznym drewno jest naturalnym materiałem kompozytowym o osnowie polimerowej wzmacniany ciągłymi włóknami polimerowymi, którymi są podłużne komórki zorientowane jednoosiowo.
  • Rumunia (2007)

  • Skansen w Sanoku (2009)

  • Polska (1975)

  • Wielkie Oczy (2008)

  • Wóz konny na budowie

  • Pułtusk (2004)

  • Warszawa (1939)

  • Krowy w zaprzęgu

  • Skansen w Olsztynku (2009)

    Stodoła – budynek w gospodarstwie rolnym przeznaczony do przechowywania zebranego zboża (najczęściej w postaci snopków), siana i słomy (luzem lub sprasowanej w bele). W stodole wykonywało się też omłoty zboża, przechowywano narzędzia rolnicze, pojazdy rolnicze.Heraldyka – jedna z nauk pomocniczych historii, zajmuje się badaniem rozwoju i znaczenia oraz zasadami kształtowania się herbów. Wywodzi się od słowa herold – oznaczającego urzędnika dworskiego, wywołującego nazwiska rycerzy biorących udział w turniejach. W innych językach europejskich nazywana jest podobnie (ang. heraldry, franc. heraldique , niem. Heraldik) lub słowami pochodzącymi od nazwy herb (niem. Wappenkunde).
  • Czechy początek XX w.

  • Wóz taborowy[ | edytuj kod]

    Niemiecki wóz taborowy w trakcie kampanii wrześniowej

    Zanim wojsko zaczęło powszechnie używać pojazdów mechanicznych podstawowym środkiem transportu - przede wszystkim zaopatrzenia - były zaprzęgi konne. Oprócz specjalistycznych (np. dla saperów, ruchomych kuźni itp.) w masowym użyciu był wóz taborowy, czyli wojskowa odmiana furmanki. W trakcie mobilizacji tabor uzupełniano rolniczymi furmankami.

    Rolnictwo – jeden z działów gospodarki, którego głównym zadaniem jest dostarczenie płodów rolnych. Rolnictwo uzyskuje produkty roślinne i zwierzęce dzięki uprawie roli i roślin oraz chowu i hodowli zwierząt.Płody rolne (dawniej: naturalia, ordynaria) - naturalny biologicznie produkt przyrody ożywionej, mający swe źródło witalne w glebie, skąd czerpie zasoby potrzebne do rozwoju organizmu i jego przyszłych pokoleń. Surowcem wykorzystywanym przez człowieka mogą być korzenie, bulwy, kłącza, łodygi, kwiatostany, owoce, ziarno. Produkt taki może - aczkolwiek nie musi - być uprawiany przez człowieka, może też istnieć samoistnie.

    Wozy taborowe używane przez wszystkie armie niewiele się różniły, głównie ciężarem (i ładownością) w zależności od terenu.

    Polski parokonny wóz taborowy wz. 19 ważył 380 kg, jego ładowność określano na od 400 kg (najgorsze drogi) do 600 kg (najlepsze drogi) (Instrukcja .. pkt. 66).

    Sworzeń - w budowie maszyn element połączenia sworzniowego. Jest to najczęściej walec wykonany ze stali. W połączeniu pasowany jest luźno, przenosi obciążenia zginające, a przed wypadnięciem zabezpieczać może go łeb lub dodatkowe elementy w postaci zawleczki, nakrętki, pierścień osadczy sprężynujący lub płytka osadcza.Miechowice (niem. Miechowitz) – są dzielnicą Bytomia, utworzoną 26 listopada 2008 uchwałą Rady Miejskiej na terenie jednego z największych obszarów tego miasta, położoną w jego zachodniej części. Szacuje się, że Miechowice wraz z sąsiednimi Stolarzowicami i Górnikami liczą ok. 30 tys. mieszkańców.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Kiełzno – część ogłowia; krótki, jedno- lub dwudzielny, zwykle stalowy pałąk wkładany koniowi do pyska. Kiełzna można podzielić na trzy grupy, w zależności od zamierzonego efektu.
    Użwa - część uprzęży końskiej. Użwy były to dwie pętle wykonane z mocnego rzemienia, zwykle ze skóry wołowej, przywiązane po obu stronach chomąta.
    Kołodziej, dawniej zwany również stelmachem (z niem. Stellmacher) – rzemieślnik zajmujący się wyrobem drewnianych wozów, sań i części do nich, głównie kół. Po zbudowaniu drewnianej części wozu przekazywano go do okucia kowalowi, który wykonywał metalowe części wozu.
    Podlasie (albo Podlasze; białoruski: Падляшша, Padlaszsza, Padlašša, ukraiński: Підляшшя, Pidlaszszia, litewski: Palenkė, łacina: Podlachia) – historyczna kraina Polski leżąca na Nizinie Podlaskiej. Historyczne Podlasie obejmuje centralną i południową część województwa podlaskiego, północny wschód i północ województwa lubelskiego oraz wschodni skrawek województwa mazowieckiego. Zamieszkana jest głównie przez Podlasian, a także w niektórych regionach przez Podlaszuków.
    Szopa - pomieszczenie służące do przechowywania drewna, urządzeń gospodarczych, rzadziej węgla i hodowli zwierząt. Najczęściej drewniane, czasem jest drewniano-murowane lub murowane. Dzisiaj szopę może zastąpić garaż.
    Pojazd kołowy - urządzenie służące do transportu lądowego, poruszające się na kołach. Są to: samochód osobowy, samochód ciężarowy, riksza, rower, hulajnoga, deskorolka, łyżworolki, motorower, skuter, motocykl, ciągnik rolniczy/traktor, autobus, wózek inwalidzki, kombajn.
    Siano – skoszone w początkowym okresie wegetacji trawy, rośliny motylkowe i in., następnie wysuszone, zazwyczaj w warunkach naturalnych. Proces koszenia, suszenia i magazynowania to sianokosy. Siano to jedna z najważniejszych pasz objętościowych w żywieniu przeżuwaczy i koni.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.03 sek.