• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Fori Qisong

    Przeczytaj także...
    Dongshan Shouchu (chiń. 洞山守初; ur. 910, zm. 990) (kor. Tongsan Such’o ( ) | jap. Tōzan Shusho ( ) | wiet. Động Sơn Thủ Sơ) – chiński mistrz chan ze szkoły yunmen.Changlu Zongze (chiń.: 長蘆宗賾; XI wiek-XII wiek) – chiński mistrz chan szkoły yunmen, autor Chanyuan qinggui oraz Zuochan yi
    Dynastia Song (chiń.: 宋朝; pinyin: Sòng Cháo; Wade-Giles: Sung Ch’ao) – dynastia panująca w Chinach od 960 do 1279 roku, po okresie Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw, a przed panowaniem dynastii Yuan. Był to pierwszy rząd na świecie, który emitował pieniądz papierowy i pierwszy rząd chiński, który ustanowił stałą marynarkę wojenną. Za czasów tej dynastii po raz pierwszy użyto prochu strzelniczego, jak również odróżniono północ prawdziwą od magnetycznej.

    Fori Qisong (1007-1072; chiń. 佛日契嵩, pinyin Fórì Qìsōng; kor. 불일계숭 Puril Kyesung; jap. Butsunichi Sessū; wiet. Phật Nhật Khế Tung ) – mistrz chan, literat i uczony okresu północnej dynastii Song.

    Biografia[]

    Urodził się miejscu, które obecnie nazwane jest Taiping w powiecie Teng w Wuzhou. Pochodził z rodziny Li, nazywał się Zhongling Li. Jego ojciec był oddanym świeckim buddystą. gdy chłopiec miał 7 lat, zmarł jego ojciec. Matka, honorując życzenie męża, posłała go do klasztoru Guangfa (obecnie w Dongshan, w powiecie Teng). Początkowo służył w klasztorze, medytował, recytował sutry, przynosił wodę, rąbał drewno oraz intensywnie kształcił się także w świeckiej wiedzy.

    Dajian Huineng (曹渓慧能; ur. 638; zm. 713) – chiński mistrz chan, założyciel małej szkoły chan, zwanej szkołą południową lub nagłego oświecenia. Po działaniach jego ucznia Hezego Shenhuia uznany za Szóstego Patriarchę. Stworzył ideologiczne i praktyczne podstawy w pełni rozwiniętego chanu.Bhikku – nazwa w pełni wyświęconego mnicha buddyjskiego. W różnych krajach buddyjskich nazwa ta może być odmienna: bhikkhu (pali.), bhiksiu, bhiksu, bhikszu, śramana. Od tych nazw utworzono żeńskie odpowiedniki: bhikkhuni (pali.), bhiksiuni, bhiksuni, bhikszuni.

    W wieku 14 lat przyjął wskazania bhikku. Gdy miał lat 19 opuścił klasztor i rozpoczął wędrówkę po innych klasztorach. Odwiedził mistrza chan Hongyana w górach Hongding oraz mistrza chan Xiaoconga z klasztoru Dongshan i został jego uczniem.

    Pomiędzy 1041 a 1048 przybył do Hangzhou. Zamieszkał w klasztorze Lingyin w budynku Yong’an. W czasie jego pobytu zetknął się ze słynnymi literatami, takimi jak m.in. Ouyang Xiu, którzy należeli do ruchu literackiego kładącego nacisk na ortodoksyjne poglądy konfucjańskie i zwalczanie buddyzmu. Qisong w odpowiedzi napisał ponad dziesięć esejów. Aby odrzucić niekorzystne stanowisko uczonych biurokratów przeciwko buddyzmowi w eseju Istota konfucjanizmu i buddyzmu, wyraził idee, że ostateczny cel konfucjanizmu i buddyzmu, to zapoznanie ludzi z dobrem i zupełnie nieracjonalne byłoby wyeliminowanie buddyzmu. W innym swoim eseju O synowskim oddaniu analizuje problem, czy mnich buddyjski powinien wypełnić swoje synowskie zobowiązania i przytacza kilka historii związanych ze słynnymi mistrzami, takimi jak np. Huineng. Ten esej czyni jasnym, że praktykowanie buddyzmu nie jest jednoznaczne z porzuceniem miłości do rodziców. Tymi artykułami mistrz Qisong zmienił nastawienie wielu konfucjanistów do buddyzmu. Przyczynił się tym samym do większej integracji konfucjanizmu i buddyzmu. Kiedy był już starszym człowiekiem napisał Przeciwko Han Yu, książkę zawierającą 30 esejów, które ogniskują się na zwalczaniu poglądów ortodoksy konfucjańskiego Han Yu.

    Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.Xuefeng Yicun (雪峰義存; ur. 822, zm. 908) (kor. Sǒlbong Ŭijon ( ); jap. Seppo Gison (Zokotsu) ( ); wiet. Tuyết Phong Nghĩa Tồn) – chiński mistrz chan.

    Potrafił także wytknąć błędy buddyjskie. W tym czasie szkoła tiantai opierała się na Fufazang jing, gdzie napisano o 24 patriarchach Indii. Odnosząc się do klasycznych prac, zweryfikował ten błąd. Odnalazł informacje, że Mahakaśjapa był pierwszym patriarchą, a Bodhidharma - dwudziestym ósmym. Zebrał swoje informacje w dziele Zhuanfa zhengzong ji (Zapiski z przekazu Dharmy z prawdziwej linii). Później na jedwabiu namalował jeszcze linie przekazu i nazwał tę pracę Zhuanfa zheng zongding zutu. Kolejną jego pracą na ten temat było szczegółowe przedstawienie historii patriarchów w dwutomowym dziele Zhuanfa zhenhzong lun. Te jego prace spopularyzowały buddyzm chan.

    Patriarchat zen – szczególna linia sukcesji patriarchów zen biegnąca od siedmiu buddów przeszłości, poprzez historycznego Buddę Siakjamuniego, patriarchów (chiń. zu (祖); kor. cho; jap. so; wiet. tổ) linii medytacyjnej Indii (dhyana), Chin (chan), Korei (sŏn) i Japonii (zen). Uważa się, że oficjalna linia przekazu kończy się na Huinengu – szóstym patriarsze chanu – gdyż nie dokonał od przekazu misek i szaty jednemu z wybranych uczniów, co było tradycyjnym symbolem. Od tej pory przekaz stał się "demokratyczny". Każdy oświecony uczeń otrzymywał potwierdzenie oświecenia i najczęściej stawał się kolejnym "patriarchą" w swojej linii przekazu Dharmy.Luohan Guichen (羅漢桂琛; ur. 867, zm. 928) znany także jako Dizang (kor. Lahan ( ); jap. Rakan Keijin ( ); wiet. La Hán Quế Sâm) – chiński mistrz chan. Znany był także jako Tanzhou Guichen (漳州桂琛).

    Mistrz chan pomógł naprawić relacje z uczonymi konfucjańskimi oraz ustanowić buddyzm jako jedną z ortodoksyjnych filozofii, która rozkwitła w buddyjskich społecznościach na południe od rzeki Yangzi. Zwróciło to na niego uwagę lokalnych urzędników.

    Otrzymał nadaną przez dwór cesarski purpurową szatę. Kiedy cesarz Renzong przeczytał książki mistrza, nakazał włączenie ich do chińskiej Tripitaki oraz nadał mistrzowi tytuł "Mistrz Mingjiao".

    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.Tipitaka – zbiór nauk buddyjskich, spisany w języku palijskim. Tipitaka nazywana jest kanonem palijskim, składa się z trzech części – koszy (w Polsce spotyka się określenie "Trójkosz"):

    Mistrz Qisong pozostawił po sobie ponad 100 tomów dzieł, niestety większość z nich uległa zniszczeniu w czasach południowej Dynastii Song. Do dziś przetrwały jedynie 22 tomy.

    W 1072 r. mistrz chan Qisong zmarł w budynku Yong’an klasztoru Lingyin w wieku 66 lat.

    Linki zewnętrzne[]

  • http://en.lingyinsi.org/list_328.html
  • ]

    Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

    Zhaoqing Wendeng (ur. 884, zm. 972) – chiński mistrz chan, uczeń mistrza chan Baofu Congzhana, znany także jako Zhaoqing Shengdeng.Chengtian Chuanzong (chiń. upr.: 承天传宗; chiń. trad.: 承天傳宗; pinyin: Chéngtiān Chuánzōng) — chiński mistrz chan ze szkoły yunmen.

    Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

  • 39/12. Xuefeng Yicun (822-908)
  • 40/13. Furong Lingxun (bd)
  • 40/13. Jingqing Daofu (863-937 (także Shunde)
  • 40/13. Cuiyan Yongming (bd)
  • 40/13. Baofu Congzhan (zm. 928)
  • 41/14. Zhaoqing Wendeng (884972)
  • 41/14. Baoci Wenqin (bd)
  • 41/14. Yanshou Huilun (bd)
  • 42/15. Guizong Daoquan (bd)
  • 40/13. Xuansha Shibei (835-908)
  • 41/14. Luohan Guichen (867-928)
  • 42/15. Longji Shaoxiu (bd)
  • 42/15. Tianbing Congyi (bd)
  • 42/15. Qingqi Hongjin (bd)
  • 42/15. Fayan Wenyi (885-958) szkoła fayan
  • 40/13. Yunmen Wenyan (862-949) szkoła yunmen
  • 41/14. Shuangquan Shikuang (bd)
  • 42/15. Fuchang Weishan (bd)
  • 41/14. Fengxian Congshen (bd) *Daoshen?
  • 42/15. Lianhua Fengxiang (bd)
  • 42/15. Xiang Anzhu (bd)
  • 41/14. Baling Haojian (bd)
  • 42/15. Cheng Sansheng (bd)
  • 41/14. Dongshan Shouchu (910-990)
  • 42/15. Nanyue Liangya (bd) *Fuyuan
  • 43/16. Chenggu Jianfu (zm. 1045)
  • 41/14. Deshan Yuanming (bd)
  • 42/15. Wenshu Yingzhen (bd)
  • 42/15. Bu’an Dao (bd)
  • 43/16. Dongshan Xiaocong? 44/17. Fori Qisong (1007-1072)
  • 41/14. Xianglin Chengyuan (908-987)
  • 42/15. Zhimen Guangzuo (zm. 1031)
  • 43/16. Xuedou Chongxian (980-1052) napisał komentarze wierszem do "Biyan lu"
  • 44/17. Chengtian Chuanzong (bd)
  • 44/17. Tianyi Yihuai (993-1064)
  • 45/18. Fayun Faxiu (1027-1090)
  • 45/18. Changlu Yingfu (bd)
  • 46/19. Changlu Zongze (bd) autor "Zuochan yi"
  • 47/20.
  • 48/21.
  • 49/22. Lei’an Zhengshou (1146-1208)
  • 45/18. Yuanfeng Qingman (bd)
  • 45/18. Yuantong Fashen (bd)
  • Baling Haojian (1025-1072; chiń.: 巴陵顥鑑; pinyin: Balíng Hàojiàn; kor.; jap. Haryō Kōkan; wiet. Ba Lăng Hạo Giám/Ba Lăng Hảo Kiểm) – chiński mistrz chan ze szkoły yunmen.Deshan Yuanming (ur. 908, zm. 987) chiń.: 德山圓明 kor.; jap. Tokusan Enmyo/Emmitsu; wiet.;) – chiński mistrz chan ze szkoły yunmen. Znany także jako Deshan Yuanmi.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Wuzhou (chin.: 梧州; pinyin: Wúzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej w południowych Chinach, w regionie autonomicznym Kuangsi, port nad rzeką Xi Jiang. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 271 835. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 2 799 452 mieszkańców. Ośrodek przemysłu chemicznego, drzewnego, spożywczego, stoczniowego i nowoczesnych technologii. Miasto posiada własny port lotniczy.
    Xuansha Shibei (玄沙師備; ur. 835, zm. 908) (kor. Hyǒnsa Sabi ( ); kor. Gensha Shibi ( ); wiet. Huyền Sa Sư Bị) – chiński mistrz chan.
    Xianglin Chengyuan (香林澄遠 Xiānglín Chengyuăn; ur. 908, zm. 987; kor. Hyangrim Chingwǒn, jap. Kyōrin Chōon, wiet. Hương Lâm Trừng Viễn) – chiński mistrz chan szkoły yunmen.
    Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.
    Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.
    Fayanzong (法眼宗; kor. pǒban chong ( ) | jap. hōgen-shū ( ) | wiet. Pháp Nhãn tông) – chińska szkoła chan założona przez mistrza chan Fayana Wenyi i będąca jedną z pięciu szkół chan jego środkowego okresu rozwoju, zwanych Pięcioma domami chan.
    Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.038 sek.