• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Film psychologiczny

    Przeczytaj także...
    Melodramat (gr.) – gatunek literacki lub filmowy o sensacyjnej fabule, zwykle miłosnej, nasyconej patetyczno-sentymentalnymi efektami i kończącej się z reguły pomyślnie dla bohaterów szlachetnych, a źle dla tzw. "czarnych charakterów". Początki melodramatu sięgają XVIII wieku, kiedy był to utwór dramatyczny opatrzony muzyką. Schemat miłości w melodramacie: miłość + przeszkoda nie do pokonania = cierpienie. Melodramat zatem to film o miłości trudnej lub niemożliwej do zrealizowania.Taksówkarz (tytuł oryginalny Taxi Driver) – amerykański film fabularny z 1976 roku, w reżyserii Martina Scorsese. Była to jedna z pierwszych wielkich ról Roberta De Niro, a także 13-letniej wtedy Jodie Foster. Muzykę do filmu skomponował Bernard Herrmann, dla którego był to ostatni film przed śmiercią.
    Persona – szwedzki film fabularny z 1966 roku, dramat w reżyserii i na podstawie scenariusza Ingmara Bergmana. Film uznawany przez krytyków za jedno z najbardziej enigmatycznych, zarazem największych, dzieł w historii kina.
    Scena z filmu Konformista (1970)

    Film psychologiczny (dramat psychologiczny) – odmiana dramatu filmowego charakteryzująca filmy poświęcone emocjonalnym oraz psychicznym problemom bohaterów, zmagających się z traumą wyniesioną z dzieciństwa, tragicznego wypadku tudzież śmierci bliskich. Film psychologiczny odróżnia od dramatu społecznego i obyczajowego skupienie się na zachowaniach oraz odczuciach jednego bohatera, który przechodzi psychiczną lub fizyczną degradację. Ze względu na brak skonwencjonalizowanej ikonografii filmy psychologiczne nie są uznawane za konkretny gatunek filmowy, a ich czynnikiem spajającym są zazwyczaj osobowości autorów filmowych.

    Film dramatyczny – gatunek filmowy zawierający najczęściej utwory o charakterze fabularnym, rzadziej także dokumentalnym, których struktura ma za zadanie poruszyć emocje widza. Akcja filmu skupia się wokół głównego konfliktu. W zależności od typu konfliktu i problematyki występują różne odmiany gatunku.Film wojenny (dramat wojenny) − gatunek filmowy dotyczący wojny − zwykle skoncentrowany na bitwach lądowych, morskich lub powietrznych, czasem skupiający się także na losach jeńców wojennych, tajnych operacjach wojskowych, treningu adeptów oraz innych tematach powiązanych. Filmy wojenne ogniskują się również na życiu codziennym żołnierzy lub cywili w czasie wojny, bez ukazania obrazu bitwy. Wątki przedstawione w kinie wojennym mogą być fikcyjne, oparte na kanwie wydarzeń historycznych lub biograficzne.

    Najsilniej kategoria filmu psychologicznego rozwinęła się w kinie europejskim, za sprawą osobowości takich jak Ingmar Bergman, Michelangelo Antonioni oraz Carlos Saura. Natomiast w kinematografii amerykańskiej film psychologiczny do momentu wybuchu nurtu kontrkulturowego zazwyczaj wplatany był w kino gatunkowe, np. dreszczowiec psychologiczny, melodramat czy też film wojenny. Jako przykłady filmów psychologicznych można wyróżnić Konformistę (1970) i Ostatnie tango w Paryżu (1972) Bernarda Bertolucciego, Personę (1966) Bergmana i Taksówkarza (1976) Martina Scorsese.

    Michelangelo Antonioni (ur. 29 września 1912 w Ferrarze, zm. 30 lipca 2007 w Rzymie) – włoski reżyser i scenarzysta filmowy.Gatunek filmowy – forma zbiorcza dla filmów wykazujących podobne schematy fabularne, wspólną ikonografię, określone typy bohaterów oraz sytuacje, w których rozgrywa się akcja. Gatunek polega na reprodukcji formuły przyswojonej w ekranowym obiegu, a cechuje go ustabilizowanie i powtarzalność poszczególnych filmów.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Syska 2005 ↓, s. 150.
    2. Subgenre – Psychological Drama, AllMovie [dostęp 2019-10-12] (ang.).

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Rafał Syska, Psychologiczny film, [w:] Rafał Syska (red.), Słownik filmu, Wydawnictwo Zielona Sowa, 2005, ISBN 83-7389-981-2 (pol.).
  • Ostatnie tango w Paryżu (ang. Last Tango in Paris / fr. Le Dernier Tango à Paris) – film fabularny francusko-włoski z 1972 w reżyserii Bernardo Bertolucciego.Ingmar Bergman, właściwie Ernst Ingmar Bergman (ur. 14 lipca 1918 r. w Uppsali, zm. 30 lipca 2007 r. na wyspie Fårö) – szwedzki reżyser filmowy i teatralny, uważany za największego szwedzkiego artystę od czasu Strindberga (do bycia pod ogromnym wpływem którego się przyznawał) i jednego z największych artystów w historii kina obok Luisa Buñuela czy Federico Felliniego.




    Warto wiedzieć że... beta

    Dramat społeczny − odmiana fabularnego filmu dramatycznego, w którym akcja skupia się wokół jakiegoś problemu czy konfliktu społecznego.
    Carlos Saura Atarés (ur. 4 stycznia 1932 w Huesca w Aragonii w Hiszpanii) – hiszpański reżyser filmowy, scenarzysta, pisarz i producent filmowy. Brat malarza Antonia Saury.
    Bernardo Bertolucci (ur. 16 marca 1941 w Parmie, zm. 26 listopada 2018 w Rzymie) – włoski reżyser i scenarzysta filmowy.
    Film obyczajowy – gatunek filmowy traktujący o sposobach postępowania, charakterystycznych zachowaniach społecznych, zwyczajach, nawykach, przyzwyczajeniach lub codzienności. Przedstawiony jest zazwyczaj w formie relacji (mniej lub bardziej obiektywnej), często poddanej ktytycznej analizie oraz różnej interpretacji.
    Martin Scorsese (ur. 17 listopada 1942 w Nowym Jorku) – amerykański reżyser, scenarzysta, montażysta, aktor i producent filmowy. Laureat Oscara za reżyserię filmu Infiltracja (2007), doktor honoris causa Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi.
    Nowe Hollywood (New Hollywood) – nurt filmowy w amerykańskiej kinematografii z lat 1967–1980. Na powodzenie nurtu złożyło się wiele czynników: coraz większa emancypacja dyskryminowanych środowisk społeczeństwa amerykańskiego, reforma systemu hollywoodzkiego w latach 60. XX wieku, wreszcie rosnąca swoboda obyczajowa.
    Zielona Sowa – krakowskie wydawnictwo działające od 1995 roku, publikujące klasykę literatury pięknej, współczesną prozę i poezję polską, wielkie dzieła filozoficzne, książki dziecięce oraz młodzieżowe, a także rozmówki językowe, poradniki, encyklopedie, leksykony i słowniki. Przez kilka lat wydawnictwo publikowało pismo literacko-artystyczne "Studium" – dwumiesięcznik prezentujący najnowsze nurty w rodzimej poezji i prozie. Związana z tym pismem seria książkowa objęła ponad 80 tomów najnowszej literatury polskiej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.015 sek.