• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Film fabularny


    UWAGA: TA PODSTRONA MOŻE ZAWIERAĆ TREŚCI PRZEZNACZONE TYLKO DLA OSÓB PEŁNOLETNICH



    Przeczytaj także...
    Harakiri (jap. 切腹, Seppuku) – japoński film samurajski z 1962 roku w reżyserii Masakiego Kobayashiego. Akcja filmu rozgrywa się pomiędzy 1619 a 1630 rokiem, w epoce Edo, podczas rządów shōgunów z rodu Tokugawa. Film opowiada historię rōnina imieniem Hanshirō Tsugumo, który po utracie pana nie popełnia seppuku, jak nakazuje obyczaj, ale opiekuje się córką i wnukiem – rodziną swojego zięcia, który został zmuszony do popełnienia rytualnego samobójstwa. Film w negatywny sposób przedstawia obowiązujący w Japonii na początku XVII wieku system feudalny, jak również hipokryzję daimyō i próżność innych wysoko postawionych obywateli. W owym czasie popełnienie seppuku uważane było za jedyny sposób na ocalenie splamionego honoru, lepszy nawet od sprawowania dobrych uczynków.Fucking Åmål (czyt. fakin omol) to pełnometrażowy film szwedzkiego reżysera Lukasa Moodyssona z roku 1998. Film odbił się szerokim echem w Szwecji, zarabiając ponad 50 mln koron. Został także ciepło przyjęty przez krytyków, którzy uznali film za "autentyczny" i "czarujący"; został zgłoszony przez jury Guldbagge jako szwedzki kandydat do Oscara.
    Dilwale Dulhania Le Jayenge (tytuł w hindi: Dilwale Dulhania Le Jayenge, tytuł niemiecki: "Wer zuerst kommt, kriegt die Braut") jest wielkim indyjskim przebojem filmowym, który miał premierę w październiku 1995 roku. Film w reżyserii Aditya Chopry jest najdłużej wyświetlanym filmem w historii indyjskiej kinematografii. W kwietniu 2007 minęło 600 tygodni, odkąd po raz pierwszy pokazano obraz w kinie Maratha Mandir w Bombaju.
    Scena z filmu fabularnego

    Film fabularny – film fikcji, film aktorski, przeznaczony głównie do wyświetlania w kinach. Jeden z głównych rodzajów filmowych obok filmu animowanego, filmu dokumentalnego i filmu oświatowego. Ma fabułę, czyli dramaturgiczną, najczęściej wielowątkową opowieść.

    Gorzki ryż - jest drugim filmem Giuseppe De Santisa. Uznaje się go za sztandarowe dzieło włoskiego neorealizmu. Film przedstawia historię wiejskich proletariuszek, wyzyskiwanych na plantacjach ryżu w Lombardii.Moja siostra, moja miłość (org. Syskonbädd 1782) – film w reżyserii Vilgota Sjömana, nakręcony w 1966 roku. Film podejmuje temat miłości kazirodczej, a inspirację dla niego stanowiła sztuka Jaka szkoda, że jest ladacznicą Johna Forda, napisana w 1633 roku.

    Za pierwszy film fabularny uważa się krótki obraz braci Lumière Polewacz polany (franc. L’arroseur arrose lub Le jardinier) z 1895 r. Za ojca fabuły uważany jest Georges Méliès.

    Gatunki komercyjnego filmu fabularnego to między innymi: film komediowy, dramat, melodramat, western, horror, musical, thriller, film sensacyjny, film gangsterski, kryminał, film science-fiction, film fantasy, film płaszcza i szpady, film historyczny, komedia romantyczna, film wojenny, film szpiegowski, film familijny, film erotyczny.

    Rashōmon (jap. 羅生門, Rashōmon) – film w reżyserii Akiry Kurosawy z 1950 roku. Zapoczątkował międzynarodową popularność reżysera i przyczynił się do spopularyzowania na świecie kina japońskiego. Akcję filmu stanowi opowieść o napadzie na samuraja i jego żonę, dokonanego przez rozbójnika Tajōmaru. Wydarzenie relacjonowane jest przez cztery osoby, z których każda przedstawia je zupełnie inaczej, a dotarcie do prawdy okazuje się być niemożliwe.Nowa fala (fr. la Nouvelle Vague) - nurt awangardy w kinie francuskim istniejący w latach 1959-1965, gdy czynniki historyczne, ekonomiczne i technologiczne pozwoliły młodym twórcom na zasadnicze zmiany we francuskim kinie. Po niespodziewanym sukcesie niskobudżetowego I Bóg stworzył kobietę francuski przemysł filmowy otworzył furtkę dla innych, niskobudżetowych produkcji. W tym samym czasie nowinki techniczne pozwoliły na eksperymenty i redukcję kosztów produkcji filmowej.

    Wybrane szkoły, kierunki i nurty filmowe[]

  • ekspresjonizm niemiecki, m.in.: Robert Wiene (Gabinet doktora Caligari), Friedrich Murnau (Dr Jekyll i Mr Hyde, Nosferatu – symfonia grozy), Fritz Lang (Zmęczona śmierć, Doktor Mabuse, Nibelungi, Metropolis), Georg Wilhelm Pabst (Atlantyda), Paul Wegener (Golem)
  • radziecki socrealizm, m.in.: Siergiej Eisenstein (Pancernik Potiomkin, Październik: 10 dni, które wstrząsnęły światem, Stare i nowe, Niech żyje Meksyk!, Aleksander Newski, Ivan Groźny); Wsiewołod Pudowkin (Matka, Burza nad Azją, Koniec Sankt Petersburga), Ołeksandr Dowżenko (Ziemia)
  • amerykański film noir – czarny film gangsterski lat 40. i 50. XX wieku, np. Asfaltowa dżungla, Jestem niewinny, Sokół maltański, Kobieta w oknie, Laura, Żegnaj, laleczko, Podwójne ubezpieczenie, Gilda, Wielki sen, Listonosz zawsze dzwoni dwa razy, Tajemnica jeziora, Dama z Szanghaju
  • neorealizm włoski, m.in.: Luchino Visconti (Opętanie, Ziemia drży), Roberto Rossellini (Rzym, miasto otwarte, Paisà), Vittorio De Sica (Dzieci ulicy, Złodzieje rowerów, Cud w Mediolanie, Umberto D.), Giuseppe De Santis (Gorzki ryż, Nie ma pokoju pod oliwkami, Rzym, godzina 11.), Pietro Germi (Pod niebem Sycylii, Droga nadziei)
  • brytyjskie kino młodych gniewnych, wywodzące się z dokumentalnego, m.in. Free Cinema: Karel Reisz (Z soboty na niedzielę), Lindsay Anderson (Sportowe życie), Tony Richardson (Miłość i gniew, Smak miodu, Samotność długodystansowca), John Schlesinger (Rodzaj miłości, Billy kłamca, Darling (film brytyjski))
  • francuska nowa fala, m.in.: Alain Resnais (Hiroszima, moja miłość); Jean-Luc Godard (Do utraty tchu, Męski-żeński, Claude Chabrol, Kuzyni); François Truffaut (Czterysta batów)
  • samurajskie kino japońskie, m.in. Akira Kurosawa (Ran, Rashōmon, Siedmiu samurajów, Tron we krwi, Rudobrody), Masaki Kobayashi (Harakiri, Bunt, Kwaidan)
  • kino szwedzkie, m.in. Ingmar Bergman (Tam, gdzie rosną poziomki, Szepty i krzyki, Persona, Siódma pieczęć); Bo Widerberg (Moja siostra, moja miłość), Lukas Moodysson (Fucking Åmål, Tylko razem, Lilja 4-ever)
  • szkoła czeska, m.in.: Miloš Forman (Czarny Piotruś, Miłość blondynki, Pali się, moja panno); Jiří Menzel (Pociągi pod specjalnym nadzorem, Kapryśne lato), Věra Chytilová (O czymś innym, Owoce rajskich drzew spożywamy)
  • szkoła polska, m.in.: Andrzej Wajda (Pokolenie, Kanał, Popiół i diament), Andrzej Munk (Człowiek na torze, Eroica, Zezowate szczęście), Stanisław Różewicz (Świadectwo urodzenia, Wolne miasto), Kazimierz Kutz (Krzyż walecznych, Ludzie z pociągu), Wojciech Jerzy Has (Pożegnania, Jak być kochaną), Tadeusz Konwicki (Ostatni dzień lata), Czesław Petelski (Baza ludzi umarłych), Jerzy Kawalerowicz (Pociąg), Stanisław Lenartowicz (Zimowy zmierzch)
  • polskie kino moralnego niepokoju, m.in.: Krzysztof Kieślowski (Amator), Krzysztof Zanussi (Barwy ochronne), Agnieszka Holland (Aktorzy prowincjonalni), Feliks Falk (Wodzirej), Antoni Krauze (Palec Boży), Janusz Kijowski (Indeks), Wojciech Marczewski (Dreszcze)
  • duńska Dogma 95, m.in.: Lars von Trier (Idioci), Thomas Vinterberg (Uroczystość), Harmony Korine (Julien Donkey-Boy), Lone Scherfig (Włoski dla początkujących)
  • kino irańskie, m.in. Majid Majid (Dzieci niebios), Abbas Kiarostami (Smak wiśni, Uniesie nas wiatr, Bilety), Mohsen Machmalbaf (Dywan, Cisza, Chwila niewinności)
  • kino bollywoodzkie, m.in. Ramesh Sippy (Sholay), Karan Johar (Żona dla zuchwałych, Czasem słońce, czasem deszcz), Farah Khan (Jestem przy tobie, Om Shanti Om)
  • Najpopularniejsze kinowe filmy fabularne produkowane są w Stanach Zjednoczonych w wytwórniach w dzielnicy Los Angeles, Hollywood. Film amerykański posiada od wielu lat dominującą pod względem sprzedaży pozycję na rynkach światowych. Pod względem ilości produkcji filmowej pierwszą pozycję zajmuje przemysł filmowy Indii, Bollywood.

    Jean-Luc Godard (ur. 3 grudnia 1930 w Paryżu) – francuski reżyser filmowy, scenarzysta i krytyk. Jest często utożsamiany z grupą filmowców określanych jako przedstawicieli francuskiej Nowej Fali (fr. Nouvelle Vague).Umberto D. – włoski dramat z 1952 w reżyserii Vittoria De Siki. Jeden z najwybitniejszych filmów schyłkowego neorealizmu.

    Linki zewnętrzne[]

  • Filmweb.pl – największy polski portal zawierający informacje o filmach kina światowego i ich twórcach, od początków kina do dnia dzisiejszego
  • Filmpolski.plInternetowa Baza Filmu Polskiego portal prowadzony przez Łódzką Szkołę Filmową zawierający podstawowe informacje o prawie wszystkich polskich filmach i ich realizatorach
  • Film.org.pl – Klub Miłośników Filmu
  • Kinopolska.pl – portal Kino Polska – portal Telewizji Kino RP
  • IMDb.comThe Internet Movie Database największy światowy portal zawierający informacje o filmach kina światowego i ich twórcach, od początków kina do dnia dzisiejszego
  • Film szpiegowski – określenie gatunku dzieł filmowych, których fabuła osnuta jest wokół tematyki szeroko pojętego szpiegostwa. Podgatunek filmowego kryminału.Melodramat (gr.) – gatunek literacki lub filmowy o sensacyjnej fabule, zwykle miłosnej, nasyconej patetyczno-sentymentalnymi efektami i kończącej się z reguły pomyślnie dla bohaterów szlachetnych, a źle dla tzw. "czarnych charakterów". Początki melodramatu sięgają XVIII wieku, kiedy był to utwór dramatyczny opatrzony muzyką. Schemat miłości w melodramacie: miłość + przeszkoda nie do pokonania = cierpienie. Melodramat zatem to film o miłości trudnej lub niemożliwej do zrealizowania.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Om Shanti Om (hindi ओम शान्ति ओम, urdu اوم شانتی اوم, skrót tytułu: OSO) to bollywoodzki film wyreżyserowany przez Farah Khan (Jestem przy tobie). W rolach głównych Shah Rukh Khan i debiutantka Deepika Padukone, w drugoplanowych Shreyas Talpade i Arjun Rampal. Gościnnie występuje w filmie wiele gwiazd Bollywoodu. Tematem filmu jest miłość większa niż śmierć, pragnienie sławy, krzywda i zemsta, a także dramatyzm odzyskiwania tożsamości poprzez odzyskiwanie pamięci o swojej przeszłości. Film wykorzystuje motyw reinkarnacji.
    Iwan Groźny (ros. Iwan Groznyj; Иван Грозный) – radziecki film historyczny z 1944 roku, którego główym bohaterem jest rosyjski władca Iwan Groźny. Film powstał na specjalne zamówienie Stalina, któremu imponował ten pierwszy rosyjski car, krwawo rozprawiający się z opozycją.
    Jerzy Kawalerowicz (ur. 19 stycznia 1922 w Gwoźdźcu koło Kołomyi, zm. 27 grudnia 2007 w Warszawie) – polski reżyser i scenarzysta ormiańskiego pochodzenia, poseł na Sejm PRL (1985–1989).
    Siódma pieczęć (szw. Det sjunde inseglet) – szwedzki film fabularny z 1957 roku, nominowany do Złotej Palmy w Cannes w 1957 roku. Na tym samym festiwalu Ingmar Bergman otrzymał za Siódmą pieczęć nagrodę specjalną jury. Polska premiera miała miejsce w roku 1959. Film ponownie został wprowadzony do polskich kin 5 stycznia 2007.
    Lone Scherfig (ur. 2 maja 1959 w Kopenhadze) - duńska reżyserka filmowa, bliska w swej twórczości ideom manifestu Dogma 95.
    Polska szkoła filmowa (szkoła polska) – nazwa nadana kierunkowi polskiego kina, rozwijającemu się w latach 1955–1965. Charakteryzował się on inspiracjami włoskim neorealizmem, zerwaniem z estetyką kina socrealistycznego, analizowaniem skutków II wojny światowej oraz charakterystyką indywidualnych postaw i polskich mitów narodowych. Wyróżnikiem "szkoły polskiej" było również wypracowanie unikatowego wzorca swobodnego przekształcania utworu literackiego na ekran.
    Hollywood – dzielnica miasta Los Angeles w Stanach Zjednoczonych i najważniejszy ośrodek amerykańskiej kinematografii. Słowo Hollywood jest używane jako skrótowa, popularna nazwa dla amerykańskiego przemysłu filmowo-telewizyjnego.

    Reklama