• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Filip II Macedoński



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6] [7]
    Przeczytaj także...
    Bitwa pod Mantineją (Mantyneą) – starcie zbrojne, które miało miejsce w czerwcu roku 362 p.n.e. w trakcie walk Teb z Atenami i Spartą.Półwysep Chalcydycki albo Chalkidiki (gr. Χαλκιδική, łac. Chalcidice) – półwysep w Grecji, u północnych wybrzeży Morza Egejskiego, na południowy wschód od miasta Saloniki, historyczna kraina Chalkidyka. Powierzchnia półwyspu wynosi 2945 km².

    Filip II – (gr.Φίλιππος Β' ο Μακεδών, ur. 382 p.n.e. w Pelli, zm. 336 p.n.e. w Ajgaj) – król Macedonii z dynastii Argeadów (357 -336 p.n.e.), polityk, strateg i reformator armii macedońskiej. Dzięki sukcesom w wojnach z sąsiadami powiększył terytorium państwa, tworząc z Macedonii silny organizm państwowy. Ojciec twórcy imperium macedońskiego, Aleksandra Wielkiego.

    Wasal (łac. vassus, z celt. gwas, sługa) – we wczesnym średniowieczu osoba wolna oddająca się pod opiekę seniora w akcie komendacji. W zamian za lenno wasal zobowiązywał się służyć wiernie seniorowi radą i pomocą orężną. Uroczystą ceremonią przekazania lenna była inwestytura. Później wasal to osoba, która złożyła hołd lenny i przysięgę na wierność. Wasal sam mógł mieć wasala, dla którego był seniorem. Czyli oddawał mu w opiece fragment ziemi, którą sam otrzymał od własnego seniora. Z uwagi na popularność zasady w feudalizmie europejskim wasal mojego wasala nie jest moim wasalem stosunki lenne tworzyły skomplikowaną strukturę społeczną.Ateas, Atheas, Ateia, Ataias, Atej, Ateus (ur. ok. 429 p.n.e., zm. 339 p.n.e.) – władca Scytów, twórca potęgi państwa scytyjskiego w V i IV wieku p.n.e.

    Spis treści

  • 1 Dzieciństwo i młodość
  • 2 Rządy Filipa w Amfaksistis
  • 3 Regencja
  • 3.1 Wojna z Bardylisem
  • 4 Filip wykorzystuje konflikty w polis
  • 4.1 Działania Filipa w latach 358-357
  • 4.1.1 Atak na Amfipolis i ogłoszenie Filipa królem
  • 4.1.2 Organizacja powiększonego państwa (358–354)
  • 5 Trzecia wojna święta
  • 5.1 Kampanie w Tracji, Ilirii i Epirze
  • 5.2 Wojna ze Związkiem Chalkidyckim
  • 5.3 Działania Filipa w latach 348-346
  • 5.3.1 Pokój Filiokratesa
  • 5.3.2 Zajęcie Fokidy
  • 5.4 Pokój Amfiktioński
  • 6 Filip i Ateny w latach 346-343
  • 7 Kampania w Ilirii
  • 8 Podboje w Tracji 342-340
  • 8.1 Kampania w latach 342-341
  • 8.1.1 Interwencja w Epirze
  • 8.1.2 Ateńskie parcie do wojny
  • 8.1.3 Wojna w rejonie Hellespontu i Propontydy
  • 8.2 Kampania scytyjska
  • 9 Czwarta wojna święta
  • 9.1 Wydarzenia do czasu bitwy pod Cheroneją
  • 9.1.1 Kampania zimowa
  • 9.2 Warunki pokoju
  • 10 Ostatni rok życia Filipa
  • 10.1 Dwór Filipa
  • 10.2 Przygotowania do inwazji na Persję
  • 10.3 Zabójstwo Filipa
  • 10.3.1 Proces zabójców
  • 10.3.2 Pogrzeb
  • 11 Żony i potomkowie Filipa
  • 12 Obiekty nazwane na część Filipa
  • 13 Przypisy
  • 14 Bibliografia
  • 15 Linki zewnętrzne
  • Eurydyka II właśc. Audata (gr: Εύρυδίκη, Eúrydίkē; Aύδάτα, Eúdáta) (IV w. p.n.e.) - księżniczka illiryjska, królowa Macedonii, córka lub wnuczka Bardylisa I, króla illiryjskich Dardanów.Karanos (gr. Κάρανος) (808 - 778 p.n.e) był pierwszym legendarnym założycielem państwa macedońskiego wedle późniejszej tradycji. Według Herodota pierwszym królem był Perdikkas I, natomiast Karanos jest wspominany jako pierwszy władca Macedonii u Teopompa.

    Dzieciństwo i młodość[]

    Filip urodził się w roku 382 p.n.e. w Pelli jako najmłodszy syn króla Macedonii Amyntasa III i Eurydyki I. Po śmierci Amyntasa III władzę przejął jego najstarszy syn Aleksander II, który po wyprawie tebańskiego wodza Pelopidasa musiał uznać zwierzchność Teb. W roku 368 p.n.e. wysłał on do Teb 30 zakładników pochodzących z najlepszych macedońskich rodzin, w tym swojego brata Filipa. Gdy Aleksander został zamordowany, władzę w imieniu jego młodszego brata Perdikkasa przejął spokrewniony z rodziną królewską Ptolemeusz z Aloros. W 365 p.n.e. Perdikkas, po zamordowaniu Ptolemeusza, objął samodzielne rządy w państwie. W tym czasie Filip przebywał w Tebach w domu Pammenesa. Ten utalentowany dowódca był bliskim przyjacielem Epaminondasa, największego stratega greckiego do czasów Aleksandra. Od Epaminondasa, który często przebywał w domu Pammenesa, Filip nauczył się doceniać rolę zawodowego wyszkolenia w musztrze i taktyce, ścisłego współdziałania jazdy i piechoty, drobiazgowej pracy sztabowej połączonej z szybkością natarcia, a przede wszystkim tego, że najlepszym sposobem na pokonanie przeciwnika jest rozbicie go w jego najsilniejszym, a nie najsłabszym miejscu. W czasie pobytu w Tebach Filip poznał z bliska zasady funkcjonowania greckiej demokracji oraz problemy jakie się z nią wiązały; bezustanne intrygi stronnictw politycznych, brak silnej władzy wykonawczej, niemożność przeforsowania szybkich decyzji w nagłej potrzebie, nieprzewidziane kaprysy zgromadzenia ludowego, system corocznych wyborów, który niemal zupełnie uniemożliwiał rozsądne planowanie na dłuższy okres, doraźne powoływanie kontyngentów wojskowych. W tych kwestiach o wiele lepszym rozwiązaniem była dla niego pogardzana przez Greków monarchia i feudalizm. Gdy Perdikkas odnowił przymierze z Tebami oraz dostarczył im świetnego macedońskiego drewna do budowy floty, wdzięczni Tebańczycy odesłali młodego Filipa do Macedonii.

    Amyntas IV (gr. Αμύντας) - król Macedonii z rodu Argeadów. Amyntas został obwołany królem w roku 359 (lub zimą 360) po tym jak jego ojciec Perdikkas III zginął w czasie bitwy z Ilirami.Antypater I Macedoński (gr.: Ἀντίπατρος ὁ Μακεδών, Antίpatros ho Makedṓn) (zm. 287 p.n.e.) – król Macedonii z dynastii Antypatrydów razem z bratem Aleksandrem V w latach 297-294 p.n.e. Drugi syn króla Macedonii Kassandra i Tessaloniki, córki króla Macedonii Filipa II i Olimpias z Epiru.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6] [7]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Amyntas III (gr. Αμύντας) – król Macedonii z rodu Argeadów. Na jego panowanie przypada czas osłabienia Macedonii nękanej przez wiele lat wojnami. W ciągu swojego panowania kilkukrotnie musiał uchodzić z opanowanego przez najeźdźcę państwa. Szukał oparcia w Sparcie a pod koniec panowania w Atenach.
    Stambuł (tur. İstanbul) – największe i najludniejsze miasto Turcji i jej centrum kulturalne, handlowe oraz finansowe. Rozciąga się od północnego wybrzeża morza Marmara po obu stronach Bosforu, cieśniny morskiej między Morzem Śródziemnym a Morzem Czarnym. Położenie zarówno w europejskiej Tracji, jak i azjatyckiej Anatolii sprawia, że Stambuł jest jedną z dwóch (obok rosyjskiego miasta Magnitogorsk) metropolii świata znajdujących się na dwóch kontynentach.
    Bizancjum, obecnie Stambuł (stgr. Βυζάντιον Byzántion, łac. Bysantium) – starożytne miasto leżące nad cieśniną Bosfor, łączącą Morze Marmara z Morzem Czarnym, nad zatoką Złotego Rogu. Powstałe jako kolonia grecka w VII wieku p.n.e. W 324 roku cesarz rzymski Konstantyn I Wielki zdecydował o przemianowaniu miasta na Konstantynopol, a w 330 roku przeniósł do niego stolicę swojego państwa.
    Sparta (gr. Σπάρτη Spártē, Λακεδαίμων Lakedaímōn, Lacedemon) – starożytne miasto oraz terytorium polis w południowej Grecji, na półwyspie Peloponez, główny ośrodek miejski Lakonii.
    Eurydyka I (gr: Εύρυδίκη, Eúrydίkē) (ur. ok. 410, zm. ok. 340 p.n.e.) – królowa Macedonii, żona Amyntasa III, króla Macedonii.
    Kopia – jest bronią drzewcową wywodzącą się z włóczni, którą konny wojownik umieszczał pod pachą i atakował przeciwnika szarżując na niego galopem. Niezbędne dla rozwoju tej techniki walki było upowszechnienie się strzemion i siodeł z wysokimi łękami. Stała się tradycyjną bronią europejskich rycerzy.
    Hegemonia – termin pochodzi z języka greckiego, w starożytnej Grecji oznaczał przywództwo jednego państwa nad innymi, które poddają się jego kierownictwu. Hegemonia była związana z rywalizacją dwóch najsilniejszych państw-miast: Aten (Związek Morski) i Sparty (Związek Peloponeski) oraz okresowo Teb (Związek Beocki). Współcześnie termin hegemonia oznacza również: zwierzchnictwo, przewodnictwo, przywództwo danego państwa nad innymi które je dobrowolnie uznają; lub przeważający wpływ, supremację, dominację jednego państwa nad innymi, prymat w polityce międzynarodowej uzyskane przy pomocy groźby lub użycia siły.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.348 sek.