l
  • Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Temat nie został wyczerpany?
    Zapraszamy na Forum Naukowy.pl
    Jeśli posiadasz konto w serwisie Facebook rejestracja jest praktycznie automatyczna.
    Wystarczy kilka kliknięć.

    Figury tanga argentyńskiego



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Homer Ladas (ur. 1969) – współczesny amerykański tancerz i instruktor tanga argentyńskiego. Czołowy przedstawiciel tanga nuevo i rucho "jedno tango".Blackpool Dance Festival – najstarszy, największy i najbardziej prestiżowy na świecie coroczny konkurs tańca towarzyskiego o międzynarodowym znaczeniu. Odbywa się w Empress Ballroom na terenie Ogrodów Zimowych w Blackpool (Anglia). Pierwsza edycja odbyła się w 1920. W 2003 w festiwalu wzięło udział 1539 par reprezentujących 54 państwa.
    Commons in image icon.svg

    Figury tanga argentyńskiego – elementy tańca tanga argentyńskiego.

    Do elementów tanga argentyńskiego należą ułożenie stóp, pozycja ciała, krok podstawowy, objęcia używane przy nauce tanga i w czasie tańca, sposoby wyrażania emocji, oraz figury kończące tango. Istnieją też warianty tych samych elementów tańca, m.in. figury w których partnerka jest wychylona od osi pionowej – volcady i colgady.

    Tango show (tango fantazja) - rodzaj tanga argentyńskiego z akrobatycznymi figurami. Wykonywane najczęściej na estradzie, specjalnie wyreżyserowane.Juan Carlos Copes - (ur. 31 maja 1931 w Buenos Aires), tancerz i choreograf tanga argentyńskiego. W latach 1970 przyczynił się do ponownego rozwoju tanga na świecie.

    Spis treści

  • 1 Historia i terminologia
  • 1.1 Wstęp
  • 1.2 Terminologia
  • 2 Podstawy
  • 2.1 Pozycja ciała i podstawowe elementy
  • 2.2 Volcada i colgada
  • 3 Styl i objęcie
  • 3.1 Sposób trzymania
  • 3.2 Objęcie podczas nauki tanga
  • 4 Kroki i początek tańca (salida)
  • 4.1 Sposób chodzenia w tangu
  • 4.2 Krok podstawowy
  • 4.3 Początek tańca
  • 5 Ozdobniki i technika
  • 5.1 Technika kobiet i ozdobniki
  • 5.2 Technika mężczyzn
  • 5.3 Sposoby wyrazu emocji
  • 5.4 Warianty figur
  • 6 Figury
  • 6.1 Krzyżyk i ocho
  • 6.2 Obroty
  • 6.3 Akcenty, blokady i pasady
  • 6.4 Sakady
  • 6.5 Gancho i enganche
  • 6.6 Boleo
  • 6.7 Colgada i volcada
  • 6.8 Inne
  • 6.9 Figury końcowe
  • 7 Przypisy
  • Język hiszpański (hiszp. idioma español, castellano) – język należący do rodziny romańskiej języków indoeuropejskich. Współczesne standardy literackie (z Hiszpanii i Ameryki hiszpańskojęzycznej) wywodzą się ze średniowiecznego języka kastylijskiego. Jeszcze dziś język hiszpański bywa nazywany kastylijskim, dla odróżnienia go od innych języków używanych w Hiszpanii (zob. niżej).Tango argentyńskie – rodzaj muzyki i taniec związany z miastem zapoczątkowany w Argentynie i w Urugwaju. Wykonywany zazwyczaj przez orkiestrę tanga. Charakterystycznym instrumentem muzyki tanga jest bandoneon.

    Historia i terminologia[ | edytuj kod]

    Wstęp[ | edytuj kod]

    Historia tanga opisana jest w haśle o tangu argentyńskim. Historia figur tanga argentyńskiego sięga przełomu lat 1900.

    Na podstawie kilkunastu podręczników tańca wydanych w Anglii, Francji, Niemczech, Włoszech i w Stanach Zjednoczonych z lat 1911–1925 wczesne figury tanga można pogrupować na osiem kategorii: corte, paseo, la marcha, ocho, krok skrzyżny (grapevine), ruedas (koło), media luna (półksiężyc), molinete (wiatrak). Z tego okresu początków lat 1900 zachowały się do tej pory: ocho, sentada, media luna, molinete, sandwich .

    Antonio Todaro – tancerz i choreograf tanga argentyńskiego, przyczynił sie do odrodzenia tanga argentyńskiego w okresie 1983-1993.Tango nuevo – termin ma dwa znaczenia: (1) forma muzyki tanga argentyńskiego łączacego elementy jazzu i muzyki poważnej, którego jednym z najwybitniejszych przedstawicieli jest Astor Piazzolla; (2) styl tańca tanga argentyńskiego, nazywany też czasem neotango, improwizowany, w którym prowadzenie partnerki jest dynamiczne i zmienia się pomiędzy bliskim i otwartym trzymaniem.

    Figury tanga argentyńskiego różnią się od swoich wtórnych odmian – tanga amerykańskiego i tanga międzynarodowego. W latach 1920. i 1930. nauczyciele tańców towarzyskich w Wielkiej Brytanii starali się skodyfikować formy tańca, tak żeby uczniów różnych szkół uczyć podobnego zestawu podstawowych figur. W latach 20. XX wieku orkiestry tanga argentyńskiego grały w Londynie, m.in. w Hotelu Savoy. W 1922 roku nauczyciele z brytyjskiego związku tańca zaprosili nauczyciela tanga z Paryża, żeby zademonstrował swój styl tanga. Ten styl został zaadoptowany i był uczony do późnych lat 30. XX wieku. W roku 1933 niemiecki amator taneczny Freddie Camp przeniósł się do Londynu. Camp miał bardzo specyficzny styl tańczenia tanga, który polegał m.in. na gwałtownym ruchu głową z jednej strony na drugą. W 1935 roku Camp i jego partnerka pojawili się na turnieju tańca w Blackpool. Styl Campa wywołał ogromne powodzenie. Styl ten, nigdy nie tańczony w Argentynie, jest podstawą tanga międzynarodowego i nie jest opisany tutaj.

    Norberto Esbrez ( ur. 22 listopada 1966 w Buenos Aires) - argentyński tancerz tanga argentyńskiego, choreograf i nauczyciel.

    Istotna transformacja w sposobie tańczenia tanga argentyńskiego nastąpiła w późnych latach 30. XX wieku po transformacji muzyki tanga w latach 20. W tym okresie jednym z najbardziej znanych milonguero był Carlos Alberto Estevez znany jako Petroleo, który wprowadził giro (obroty), enrosque (korkociąg) i sakady. Jedną z innowacji Petroleo był taniec oparty na kołowym ruchu, co stanowi strukturalną podstawę tanga do tej pory. Krzyżyk (cruzada) został wprowadzony w późnych latach 30. XX wieku i spowodował znaczne rozszerzenie repertuaru figur tanga. W jednej z wersji historii tego kroku został on wprowadzony przez Jose Orradre około 1938–1939 podczas praktyki z (mężczyzną) Recalde. Zanim wynaleziono cruzadę partnerzy wykonywali pierwszy krok razem w tym samym kierunku (promenada, salida americana).

    Złoty okres tańca zaczyna się od lat 1940. W tym czasie powstaje także styl tango fantasia, w którym w sposób swobodny tworzono nowe figury nie zważając na konwenanse i moralność tamtych czasów. Później tango fantasia przekształciło się w tango sceniczne. Obecnie pewne figury tango nuevo wywodzą się z tanga scenicznego.

    Renesans tanga zaczął się od 1983 roku i panuje obecnie w roku 2011. W tym czasie osoby, które nie tańczyły tanga od jego upadku w końcu lat 1950 zaczęły je tańczyć na nowo, niektórzy uważali za swój obowiązek przekazania tanga następnej generacji. Początkowo renesans tanga był związany z dość skomplikowanymi figurami i tzw. tango show. Jednym z najbardziej wpływowych nauczycieli tego stylu był Antonio Todaro, który umarł w 1993 roku. Około roku 1994, nastąpił częściowy zwrot ku prostszemu stylowi, co było reakcją na "tango show". "Styl milonguero", który został tak nazwany przez Susanę Miller, nawiązywał – w odczuciu twórców tego stylu – do tradycji złotego wieku tanga. Jednym z czołowych tancerzy tego stylu był Carlos Gavito, który tańczył z Marcelą Duran w popularnym spektaklu Forever Tango (1994–2007). W pewien sposób uważano – w pewnym kręgu tancerzy – "styl milonguero" za bardziej autentyczny niż skomplikowany styl pierwszego okresu renesansu tanga pomiędzy 1983–1994.

    Pogląd ten nie jest jednak powszechny. Gustavo Naveira, współtwórca w latach 1980 wraz z Fabianem Salasem a następnie Mariano Frúmboli tango nuevo, napisał w 2008 roku esej programowy Nowe Tango, w którym stwierdza:

    W historii było wielu wybitnych milonguero – tancerzy, którzy tworzyli nowe figury i ich nazwy (patrz Norberto Esbrez, Antonio Todaro, Roberto Herrera, Juan Carlos Copes, Carlos Gavito, Gustavo Naveira).

    Jak widać z powyższego krótkiego wstępu – opisy figur tanga argentyńskiego są z konieczności otwartym zadaniem. Istnieją obecnie materiały książkowe i coraz lepsze materiały audiowizualne. Istnieje wiele filmów instruktażowych dotyczących tanga argentyńskiego; w 2010 roku było ich przeszło 200. Filmy instruktażowe (w większości po hiszpańsku z angielskimi tytułami) poświęcone są podstawom tanga i technice, tango nuevo, stylowi milonguero, różnym wybranym elementom tańca. Istnieje wiele podręczników i słowników tanga, w tym opisów na stronach internetowych, jednak są to głównie tłumaczenia z języka hiszpańskiego na angielski.

    Terminologia[ | edytuj kod]

    Nazwy kroków tanga argentyńskiego pochodzą w większości z języka hiszpańskiego. Angielska terminologia tanga argentyńskiego jest opisana w kilku książkach. Polska terminologia tanga argentyńskiego jest oparta głównie na nazwach hiszpańskich podobnie jak ma to miejsce w innych obszarach językowych (np. w języku angielskim). Jednym z wyjątków w języku hiszpańskim jest angielska nazwa "sandwich" (kanapka) wprowadzona przez Carlosa Gavito. Polska terminologia jest kodyfikowana na zajęciach tanga przez instruktorów tanga i dyskusjach grup internetowych. Obecnie (2011) nie ma polskich tłumaczeń lub polskich książek dotyczących figur tanga argentyńskiego.

    Ilustracje w tym haśle są oparte na sesjach zdjęciowych z Homerem i Krystyną Ladas, znaną amerykańską parą instruktorów tanga oraz Lisette Perelle.

    Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)


    Reklama

    tt