• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ferber

    Przeczytaj także...
    Klejnot, cymer (łac. clenodium, staropol. z niem. (Helm-)Kleinod) – zwieńczenie hełmu łączące się z nim za pośrednictwem korony rangowej lub przepaski, z której rozwijały się labry.Nobilitacja (z łac.), poza popularnym znaczeniem słownikowym – uszlachcenie, czyli przejście do stanu szlacheckiego osoby (szlachectwo osobiste) lub osoby i jej rodziny (szlachectwo dziedziczne), niemających dotąd tytułu szlacheckiego. Nobilitacji dokonywała osoba panująca, panujący nadawał także danej rodzinie herb. Często uszlachceniu towarzyszyła też adopcja do istniejącego rodu heraldycznego. W Polsce niechęć szlachty do nadmiernego rozszerzania stanu szlacheckiego spowodowała od końca XVI wieku zanik automatycznej nobilitacji królewskiej na prośbę przez adoptującego, również ograniczyła nobilitacje królewskie. W obu przypadkach wymagana była początkowo wiedza, a później i zgoda Sejmu Rzeczypospolitej. Niektórzy polscy władcy (m.in. Stanisław Leszczyński, Stanisław August Poniatowski) obchodzili te ograniczenia, stosując tzw. nobilitacje sekretne, bez potwierdzenia sejmowego. Taka nobilitacja nie dawała faktycznie żadnych prerogatyw polskiego szlachectwa, i była stosowana głównie wobec cudzoziemców. Bez zgody sejmu niektórzy królowie nadawali także szlachectwo osobiste, bez prawa dziedziczenia, nadając tytuł Kawalera Złotej Ostrogi. Nobilitacje, także te sekretne, stanowiły często sposób zasilenia skarbca monarszego lub zjednania stronników. Dlatego m.in. prawo do nobilitacji uzurpowali sobie także np. biskupi krakowscy, jako książęta siewierscy.
    Johann Ferber (ur. 20 stycznia 1430, zm. 31 sierpnia 1501) – patrycjusz gdański, rajca od 1475 roku, burmistrz w latach 1479-1501, burgrabia królewski w Gdańsku 1495, reprezentant Gdańska na zjazdach Hanzy.
    Herb
    Portret Maurycego Ferbera, z jego herbem biskupim w lewym górnym rogu. Pole I tego herbu zawiera rodowy herb Ferberów

    Ferberpolski herb szlachecki z nobilitacji oraz ród mieszczański w Gdańsku.

    Opis herbu[ | edytuj kod]

    W polu złotym trzy głowy dzika czarne (dwie nad jedną), z karkami czerwonymi.

    Klejnot: między dwoma skrzydłami złotymi, czarna głowa dzika.

    Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km², co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej.Juliusz Karol Ignacy Stanisław Kostka Ostrowski, hrabia herbu Rawicz (ur. 16 stycznia 1854 w Warszawie, zm. 12 marca 1917 w Glion, Szwajcaria) – historyk, prawnik, heraldyk polski, konserwatywny działacz katolicki, kolekcjoner malarstwa polskiego.

    Najwcześniejsze wzmianki[ | edytuj kod]

    Nadany Eberhardowi Ferberowi, rajcy gdańskiemu i jego dzieciom: Janowi, Tydemanowi, Jerzemu i Barbarze 18 maja 1515.

    Herbowni[ | edytuj kod]

    Chodorowicz, Chodorowski, Fedorowicz, Ferber, Fiedorowicz, Filemonowicz, Karasiewicz, Karsunowski.

    Znani herbowni[ | edytuj kod]

  • Eberhard Ferber (1464–1529) – burmistrz Gdańska, syn Johanna Ferbera (1430–1501), również burmistrza tego miasta
  • Maurycy Ferber (1471–1537) – biskup warmiński, syn Johanna, brat Eberharda
  • Constantin Ferber I (1520–1588) – burmistrz Gdańska, syn Eberharda
  • Constantin Ferber III (1580–1654) – burmistrz Gdańska
  • Nathanael Gottfried Ferber (1688–1755) – burmistrz Gdańska
  • Ciekawostki[ | edytuj kod]

    Herb rodowy Ferberów w Gdańsku

    Herb słynnej gdańskiej rodziny Ferberów, znanej z legendy (Ferber-Cerber ma trzy głowy); widnieje w Gdańsku przy ulicy Plebania przy kościele NMP, nad drzwiami do Plebanii Mariackiej.

    Herb szlachecki – charakterystyczny znak rodowy ustalony według określonych reguł heraldycznych. W założeniu jest znakiem niepowtarzalnym, jednak może się nim posługiwać – w heraldyce polskiej – wiele rodów tzw. herbownych, tworzących w konsekwencji charakterystyczny dla polskiej heraldyki ród herbowy, grupujący rodziny czasem ze sobą wcale niespokrewnione. Wynika to m.in. z historii kształtowania się w Polsce stanu szlacheckiego, zachowującego tradycję przynależności do dawnych wielkich rodów lub klanów, także z praktyki przyjmowania jednego herbu przez rodziny niespokrewnione, ale służące w jednej chorągwi, a także w pewnym stopniu z prawnej możliwości tzw. adopcji herbowej osoby nobilitowanej przez jej szlacheckiego patrona należącego do genealogicznej linii danego rodu herbowego. Tylko polskim zwyczajem jest fakt, że różne rodziny szlacheckie mogą pieczętować się takim samym herbem. Rodziny te nawet nie są lub nie muszą być ze sobą skoligacone. Gdzie indziej herb jest własnością tylko jednej rodziny i tylko dla niej jest jej godłem, pieczęcią i znakiem. Dlatego zmiana koloru tła lub inności tego samego wizerunku powoduje powstanie innego herbu, jednak w Polsce jest to tylko inna odmiana herbu już istniejącego. Wywodzi się to z polskiego średniowiecznego systemu prowadzenia wojen i bitew, zwanego systemem chorągwi. Tym samym rycerze jednej chorągwi zwykle używali jej godła i nosili takie same herby. Stąd wiele rodzin szlacheckich w Polsce ma podobne lub identyczne herby. Często towarzyszyła temu formalna odmiana herbu. Praktyka ta została z czasem zakazana. W innych krajach europejskich dany herb przysługuje tylko jednej rodzinie. Choć znane są też sytuacje, gdy grupa rodzin noszących różne nazwiska odmiejscowe od różnych włości, ale wspólnego pochodzenia, nosi herby identyczne lub podobne, jak w Polsce. W średniowieczu wymagane było nawet wyróżnianie herbów poszczególnych członków rodziny, przez dodawanie specjalnych oznaczeń, bordiur itp. Ten zwyczaj przetrwał w heraldyce brytyjskiej. Charakterystycznym przykładem jest tu herb Księcia Walii, różniący się od herbu królewskiego nałożonym na tarczę kołnierzem turniejowym. W Polsce takie odróżnianie herbów osobistych było stosowane u zarania naszej heraldyki, przyczyniając się m.in. do powstawania odmian herbowych.Damaskinaż (fr. damasquinage z łac. Damascus ‘Damaszek’) – technika zdobienia wyrobów metalowych, gł. żelaznych, brązowych i miedzianych oraz wykonanych z oksydowanej stali, przez inkrustowanie ich złotem lub srebrem, miedzią lub mosiądzem, w efekcie czego uzyskuje się surowy i szlachetny kontrast.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Juliusz Karol Ostrowski podaje alternatywnie pole błękitne. Jest to wynik błędnego tłumaczenia słowa glauco, oznaczającego żółty, czyli złoto. Szymański podaje, że pole jest ozdobione damaskinażem.
    2. Tak Gajl. Szymański pisze: dzik, jakby wyskakujący, Ostrowski pisze o pawim ogonie, na jakim spoczywa głowa.
    3. Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 69. ISBN 83-7181-217-5.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Tadeusz Gajl: Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku. Ponad 4500 herbów szlacheckich 37 tysięcy nazwisk 55 tysięcy rodów. L&L, 2007. ISBN 978-83-60597-10-1.
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Herb Ferber z listą nazwisk w elektronicznej wersji Herbarza polskiego Tadeusza Gajla
  • Herb Ferber w serwisie Genealogia Dynastyczna
  • Herbarz szlachty białoruskiej (pol.).
  • J. Łyczkowski: Herby szlacheckie (biał. • ang. • pol. • ros.). W: Odmiana herbu Ferber [on-line].
  • Maurycy Ferber (łac. Mauritius Ferber) (ur. 1471 w Gdańsku, zm. 1 lipca 1537 w Lidzbarku Warmińskim) – biskup warmiński. Constantin (Konstantyn) Ferber III (ur. 24 sierpnia 1580 w Gdańsku, zm. 27 września 1654, tamże) był burmistrzem i burgrabią królewskim w Gdańsku.




    Warto wiedzieć że... beta

    Tadeusz Gajl (ur. 1940 w Wilnie) – artysta grafik, twórca światowej sławy przedstawień historycznych herbów szlachty polskiej. Herby jego autorstwa zyskały powszechną akceptację heraldyków, nazywane w nomenklaturze herbami gajlowskimi (ang. Gajlesque Coat of Arms).
    Gdańsk (łac. Dantiscum, Dantis, Gedanum, niem. Danzig) – miasto na prawach powiatu w północnej Polsce, położone nad Morzem Bałtyckim, u ujścia Motławy do Wisły, nad Zatoką Gdańską, na Pobrzeżu Gdańskim. Centrum kulturalne, naukowe i gospodarcze oraz węzeł komunikacyjny północnej Polski, stolica województwa pomorskiego. Ośrodek gospodarki morskiej z dużym portem handlowym.
    Nathanael Gottfried Ferber (ur. 13 kwietnia 1688 w Gdańsku, zm. 17 lipca 1755, tamże) był burmistrzem i burgrabią Gdańska.
    Józef Szymański (ur. 13 lutego w 1931 r. w Wojniczu, zm. 23 października 2011 r. w Lublinie) – polski historyk, specjalista w zakresie nauk pomocniczych historii.
    Constantin (Konstantyn) Ferber, zwany starszym (niem. Constantin Ferber der Ältere) (9 czerwca 1520 - 15 lutego 1588) – wieloletni burmistrz Gdańska, burgrabia królewski w Gdańsku.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.02 sek.