• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Federico Fellini



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]
    Przeczytaj także...
    Nowela (wł. „novella” – nowość) – krótki utwór literacki, pisany prozą, charakteryzujący się wyraźnie zarysowaną i sprawnie skrojoną akcją główną, mocno udramatyzowaną, która zmierza do punktu kulminacyjnego. Fabuła noweli jest zazwyczaj jednowątkowa, pozbawiona epizodów, rozbudowanych opisów przyrody oraz szczegółowej charakterystyki postaci. Jest to jedna z odmian epiki. Jej treść dotyczy pewnego zdarzenia, opartego na wyrazistym motywie, z pozoru nieistotnym (np. kamizelka, sokół), ale często nabierającym znaczeń symbolicznych. Niemiecki pisarz Paul Heyse określił ów motyw mianem „sokoła”. Stworzył on tzw. teorię sokoła, opartą na wnikliwej analizie noweli Giovanniego Boccaccia pt. „Sokół”.Bob Fosse (ur. 23 czerwca 1927 w Chicago, zm. 23 września 1987 w Waszyngtonie) – amerykański reżyser, choreograf, tancerz i aktor. Zdobywca Oscara za film Kabaret i Złotej Palmy za na poły autobiograficzny Cały ten zgiełk.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. The 25 Most Influential Directors of All Time, MovieMaker, data dostępu: 2011-08-09
    2. The 100 Essential Directors, Part 3, PopMatters, data dostępu: 2011-08-09
    3. The Top 200 Directors, They Shoot Pictures, Don't They?, data dostępu: 2011-08-09
    4. Sight and Sound: The Wild Bunch, British Film Institute, data dostępu: 2011-08-09]
    5. Światowa encyklopedia filmu religijnego. Marek Lis i Adam Garbicz (red.). Kraków: Biały Kruk, 2007, s. 157. ISBN 978-83-60292-30-3.
    6. Mike Springer: Fellini's Fantastic TV Commercials / Open Culture (ang.). openculture.com, 10 stycznia 2012. [dostęp 2015-07-30].
    7. Anche Fellini alla Galleria Campari / PagineDiPoggio.com (wł.). paginedipoggio.com, 6 czerwca 2014. [dostęp 2015-07-30].

    Bibliografia[ | edytuj kod]

    Polskie badania i recepcja[ | edytuj kod]

  • Maria Kornatowska: Fellini. Warszawa, WAiF, 1972, brak numeru ISBN (wyd. 3: 1989, ​ISBN 83-221-0470-7​) – podstawowa monografia, w wydaniach kolejnych znacznie rozbudowana i stale aktualizowana (jednak filmografia końcowa [tj. opisy techniczne filmów] dokładniej podana jest w pierwodruku).
  • Alicja Helman: Film faktów i film fikcji. Katowice, Wyd. Uniwersytetu Śląskiego, 1977, brak numeru ISBN, rozdział: Fellini, albo autotematyzm filmu – interpretacja Osiem i pół.
  • Maria Kuncewiczowa: Fantasia alla polacca. Warszawa, Czytelnik, 1979, brak numeru ISBN – esej o Stanisławie Przybyszewskim, zawierający mikrointerpretację filmu Felliniego Casanova (w rozdziale Mowa sentymentalna).
  • Lech Majewski: Asa nisi masa. Magia w „8½” Felliniego. Katowice, Videograf, 1994, ​ISBN 83-85516-49-2​ – interpretacja filmu, pióra współczesnego reżysera polskiego; liczne ilustracje: kadry z Osiem i pół.
  • Grzegorz Królikiewicz: Kłopot z Fellinim. Łódź, Studio Filmowe N, 1992, ​ISBN 83-86111-03-8​ – próba monografii, ujęta jak subiektywny esej, często polemiczny wobec Felliniego, pióra współczesnego polskiego reżysera.
  • Andrzej Werner: Dekada filmu. Warszawa, Wyd. IBL, 1997, ​ISBN 83-85605-95-9​, rozdział: W tanecznym korowodzie. Fellini – interpretacja całej twórczości reżysera, w tym motywów kryzysu kultury oraz śmierci w jego filmach.
  • Wielogłos o Fellinim. „Ogród” 2003, nr 3-4 (23-24) – teksty zamieszczają: Antoni Czyż, Jacek Kowzan, Marcin Pliszka, Artur Ziontek.
  • Spośród prac obcych[ | edytuj kod]

  • Milo Manara, Federico Fellini: Dwie podróże z Fellinim. Tłum. Ewa Kosakowska, Joanna Grząka. Wstęp: Vincenzo Molina. Kraków, Wyd. Post, 2003, ​ISBN 83-913578-9-9​ – opowieść współpracownika reżysera o niezrealizowanych projektach (m.in. Podróżach G. Mastorny); edycja zawiera teksty Felliniego oraz barwne reprodukcje jego rysunków.
  • Geneviève Agel: Les chemins de Fellini. Wstęp: Roberto Rossellini. Paris, Éd. du Cerf, 1956, brak numeru ISBN – książka w jęz. francuskim; zawiera m.in. interpretację filmu La Strada, wywiad z Fellinim i portret kompozytora Nino Roty; liczne ilustracje: kadry z filmów, zdjęcia Felliniego i Roty.
  • Charlotte Chandler: Ja, Fellini. Tłum. Hanna Igalson-Tygielska. Warszawa, Czytelnik, 1996, ​ISBN 83-07-02531-1​ – omówienie życia i twórczości, liczne wypowiedzi samego Felliniego.
  • Chris Wiegand: Federico Fellini. The Complete Films. Köln, Taschen, 2003, ​ISBN 3-8228-1590-X​ – książka w jęz. angielskim; próba monografii całej twórczości reżysera; liczne, także barwne, ilustracje: kadry z filmów, zdjęcia Felliniego i Masiny; na końcu dokładna filmografia (ale pewnych informacji brak – trzeba ich szukać u Kornatowskiej) oraz barwne reprodukcje plakatów do wszystkich filmów Felliniego; polskie omówienie: Jacek Kowzan: Nowa monografia o Fellinim. „Ogród” 2003, nr 3-4 (23-24).
  • Bernardino Zapponi: Mój Fellini. Tłum. Magdalena Gronczewska. Warszawa, Prószyński i S-ka, 2000, ​ISBN 83-7255-658-X​ – wspomnienia współpracownika reżysera
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Federico Fellini w bazie IMDb (ang.)
  • Federico Fellini w bazie Filmweb
  • Federico Fellini w bazie IMDb (ang.)
  • Federico Fellini w bazie Notable Names Database (ang.)
  • http://www.fellini.it/ (wł.)
  • http://www.federicofellini.it/ (wł.)
  • Fondation Fellini pour le cinéma (Szwajcaria)
  • http://www.findagrave.com/cgi-bin/fg.cgi?GRid=6014&page=gr – Zdjęcia miejsca spoczynku reżysera na cmentarzu w Rimini ze strony Find a Grave.
  • Plakaty do filmów Federica Felliniego w galerii plakatu filmowego Filmoteki Narodowej „Gapla
  • Peter B. Flint, Federico Fellini, Film Visionary, Is Dead at 73, nytimes.com, 1 listopada 1993 [dostęp 2014-10-08] (ang.).
  • Amarcord – włosko-francuska tragikomedia Federico Felliniego z 1973 roku. Jest nostalgicznym portretem Rimini, rodzinnej miejscowości reżysera, w latach 30. XX wieku. Nie ma jednolitej fabuły, jest zbiorem epizodów. Został nagrodzony Oscarem dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego w 1975 roku.Carlo Lizzani (ur. 3 kwietnia 1922 w Rzymie, zm. 5 października 2013 tamże) – włoski reżyser i scenarzysta filmowo-telewizyjny oraz aktor i producent filmowy.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Fred Astaire (właśc. Frederick Austerlitz) (ur. 10 maja 1899 w Omaha, zm. 22 czerwca 1987 w Los Angeles) - amerykański aktor, tancerz, wokalista.
    Shirley MacLaine, właściwie Shirley MacLean Beaty (ur. 24 kwietnia 1934 w Richmond w Wirginii) – amerykańska aktorka, piosenkarka, tancerka, pisarka i aktywistka społeczna, zdobywczyni Oscara, znana z wielu ról filmowych. Jest siostrą aktora i reżysera Warrena Beatty’ego (który zmienił nazwisko z Beaty na Beatty). W 1954 roku wyszła za mąż za Steve’a Parkera. Rozwiedli się w 1970 roku. Ma jedną córkę Stephanie (Sachi).
    Kadr (lub klatka filmowa) − pojedyncza klatka błony filmowej bądź fotograficznej, objętej ramami pola naświetlanego przez aparat fotograficzny lub kamerę filmową, dzięki zwolnieniu migawki. Pojedynczy kadr jest uznawany za najmniejszą (statyczną) jednostkę budulca filmowego.
    Liv Johanne Ullmann (ur. 16 grudnia 1938 w Tokio) − norweska aktorka, reżyserka i scenarzystka filmowa. Jedna z muz szwedzkiego reżysera Ingmara Bergmana.
    Barilla - włoski koncern spożywczy, lider na rynku makaronów, gotowych sosów oraz ciasteczek we Włoszech. Należąca do koncernu marka Wasa jest ważnym producentem chrupkiego pieczywa.
    Autotematyzm – polski termin literaturoznawczy i krytycznoliteracki, utworzony przez Artura Sandauera i rozwijany oraz interpretowany przez innych badaczy. Określa sytuację, w której w utworze literackim zawarte są refleksje i uwagi na temat niego samego i jego powstawania. Zjawisko autotematyzmu występowało już w literaturze XIX wieku, a nasiliło się w wieku XX (szczególnie w latach 50. po pojawieniu się nurtu nowej powieści).
    Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.

    Reklama

    Czas generowania strony: 1.389 sek.