• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Fayanzong



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Wuyue (chiń. upr.: 吴越国; chiń. trad.: 吳越國; pinyin: Wúyuè Guó) – krótkotrwałe państwo w nadbrzeżnych Chinach, jedno z Dziesięciu Królestw.Zongjing lu (chiń. 宗鏡錄 pinyin Zōngjìng lù; kor. 종경록 Chonggyǒngnon; jap. 宗鏡録 Shūgyōroku) – jedno z głównych dzieł mistrza chan Yongminga Yanshou (904-975), ukończone w 961 roku i będące ważnym źródłem do poznania historii wczesnego chanu. Praca ta była poświęcona zachowaniu starszej definicji chan z okresu dynastii Tang, jako całkowicie zgodnej z buddyjskimi świętymi tekstami i doktrynalnymi naukami chińskich szkol buddyjskich.

    Fayanzong (法眼宗; kor. pŏban chong | jap. hōgen-shū | wiet. Pháp Nhãn tông) – chińska szkoła chan założona przez mistrza chan Fayana Wenyi i będąca jedną z pięciu szkół chan jego środkowego okresu rozwoju, zwanych Pięcioma domami chan.

    Historia i styl nauczania[ | edytuj kod]

    Była to ostatnia z tych pięciu szkół i przetrwała przez krótszy czas niż pozostałe cztery. Powstała na południowym wschodzie Chin w mieście Shengzhou, obecnie Nankin. Głównym klasztorem szkoły był Qingliang. Szkoła ta rozkwitała przez trzy pokolenia mistrzów, jednak po piątym pokoleniu przestała istnieć.

    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Tianhuang Daowu (天皇道悟 ur. 748, zm. 807) (kor. ( ); jap. Tennō Dogō ( ); wiet. (Thiên Hoàng Đạo Ngộ)) – chiński mistrz chan.

    Tak jak inne tradycje chan, tak i ta odzwierciedlała cechy jej założyciela. Fayan był niezwykle wykształconym mnichem. Wiemy, że studiował zarówno Winaję jak i klasykę taoistyczną i konfucjańską. Jednak przede wszystkim był głęboko związany z naukami sutry Awatamsaki. Studiował teksty patriarchów szkoły Awatamsaki Dushuna (557-640) i Fazanga (643-712). Sam Fayan był człowiekiem bardzo łagodnym i także styl nauczania w jego szkole cechował się łagodnością, bez użycia kija chan, okrzyków i innych gwałtownych metod.

    Huayan – (Kwiatowa Girlanda; 華嚴 pinyin Huáyán; kor. Hwaeom 화엄; jap. 華厳宗 Kegon-shū; wiet. Hoa nghiêm) – chińska szkoła buddyjska (chin. zong 宗) odwołująca się do intelektu (tak jak i tiantai), powstała około VI wieku w Chinach (nie ma jej odpowiednika w Indiach). Szkoła ta rozwijała się w Chinach od lat 500. do połowy lat 800. Idee szkoły miały wielki wpływ na teorię i praktykę szkoły chan w Chinach. Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.

    Chociaż nauczanie oparte było na sutrze Awatamsace, to Fayan był jednak przede wszystkim znakomitym mistrzem chan. Niezwykle precyzyjnie używał pytań i odpowiedzi. Jedną z jego ulubionych metod było używanie repetycji, dokładnego powtórzenia słowa, wyrażenia czy całego zdania. To był czysty chan. Mistrz używał także często słownych paradoksów, nazwanych później Koanami.

    Qingyuan Xingsi (青原行思; ur. 660, zm. 740) kor. Chǒngwǒn Haengsa, jap. Seigen Gyōshi, wiet. Thanh Nguyên Hành Tư) – chiński mistrz chan Południowej szkoły chanu. Znany także jako Jizhou Xingsi i Qingzhu Xingsi.Dynastia Song (chiń.: 宋朝; pinyin: Sòng Cháo; Wade-Giles: Sung Ch’ao) – dynastia panująca w Chinach od 960 do 1279 roku, po okresie Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw, a przed panowaniem dynastii Yuan. Był to pierwszy rząd na świecie, który emitował pieniądz papierowy i pierwszy rząd chiński, który ustanowił stałą marynarkę wojenną. Za czasów tej dynastii po raz pierwszy użyto prochu strzelniczego, jak również odróżniono północ prawdziwą od magnetycznej.

    Styl szkoły porównywano często do walki na ostre miecze. Znaczenie słów musiało bowiem ściśle odpowiadać znaczeniu doświadczenia, w więc ważne było osobiste przeżycie, doświadczenie i wprowadzenie nauk do codziennego życia. Jeden z mistrzów chan tak powiedział o tej szkole: Słysząc dźwięk, rozumieją drogę. Widząc formę, oczyszczają umysł. Wyraźny cel jest ukryty w ich wersach; w brzmieniu słów jest echo.

    Oto przykład dialogu mistrza z uczniem:

    Dharma (skt. धर्म; pali Dhamma धम्म; chiń. 法, pinyin fǎ; kor. pǒp 법, talma; jap. ホウ hō lub タツマ datsuma; wiet. pháp, đạt-ma; tyb. ལྷ་ཆོས།, Wylie lha chos) – wieloznaczny termin występujący w religiach dharmicznych, np. w buddyzmie i hinduizmie.Avataṃsaka sūtra lub Buddhāvataṃsaka sūtra; chin. (Da fang guang fo) huayan jing (大方廣佛華嚴經); kor. (Taebang gwangbul) hwaŏm kyŏng (화엄경); jap.(Daihōkōbutsu) kegon kyō ( ); wiet (Đại phương quảng phật hoa nghiêm kinh, Kinh Hoa nghiêm kinh; tyb.Sangs-rgyas phal-po-che shes-bya ba śin-tu-rgyas-pa-chen-pohi mdo ( ) – sanskryckie pismo mahajany, powstałe w Indiach ok. 200 r. Przybliżonym tłumaczeniem może być nazwa Sutra girlandowa.
    Mnich zapytał Jeśli chodzi o palec, to nie chcę pytać o niego. Ale czym jest księżyc? Mistrz odpowiedział Gdzie jest palec, o który nie chcesz pytać? Więc mnich powiedział Odnośnie księżyca, to nie chcę pytać o niego. Lecz czym jest palec? Mistrz odparł Księżyc! Mnich sprzeciwił się Pytałem o palec, dlaczego odpowiedziałeś mi księżyc? Mistrz rzekł Ponieważ pytałeś mnie o palec!
    Yongming Yanshou (永明延壽; ur. 904, zm. 26 grudnia 975; kor. Yǒngmyǒng Yǒnsu; jap. Yōmyō Enju; wiet. Vĩnh Minh Diên Thọ) – chiński mistrz chan szkoły fayan, uczeń mistrza chan Tiantaia Deshao.Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Xuefeng Yicun (雪峰義存; ur. 822, zm. 908) (kor. Sǒlbong Ŭijon ( ); jap. Seppo Gison (Zokotsu) ( ); wiet. Tuyết Phong Nghĩa Tồn) – chiński mistrz chan.
    Luohan Guichen (羅漢桂琛; ur. 867, zm. 928) znany także jako Dizang (kor. Lahan ( ); jap. Rakan Keijin ( ); wiet. La Hán Quế Sâm) – chiński mistrz chan. Znany był także jako Tanzhou Guichen (漳州桂琛).
    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.
    Tipitaka – zbiór nauk buddyjskich, spisany w języku palijskim. Tipitaka nazywana jest kanonem palijskim, składa się z trzech części – koszy (w Polsce spotyka się określenie "Trójkosz"):
    Nianfo (chin. 念佛 niànfó; kor. 염불 yǒmbul, jap. 念仏 nembutsu, wiet. niệm phật; "recytowanie imienia Buddy") – podstawowa praktyka Szkoły Czystej Krainy i innych szkół amidystycznych, zwłaszcza w buddyzmie sino-japońskim, rozumiana ogólnie jako powtarzanie imienia Buddy Amitabhy.
    Longtan Chongxin (龍潭崇信, bd) (kor. Yongdam ( ); jap. Ryūtan Sōshin ( ); wiet. Long Đàm Sùng Tín) – chiński mistrz chan.
    Xuansha Shibei (玄沙師備; ur. 835, zm. 908) (kor. Hyǒnsa Sabi ( ); kor. Gensha Shibi ( ); wiet. Huyền Sa Sư Bị) – chiński mistrz chan.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.021 sek.