• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Faroald I

    Przeczytaj także...
    Jerzy Strzelczyk (ur. 24 grudnia 1941 w Poznaniu) – polski naukowiec, historyk-mediewista specjalizujący się m.in. w początkach państwa polskiego oraz państw barbarzyńskich na ziemiach dawnego Imperium Romanum.Książę Spoleto to tytuł przysługujący władcom Spoleto, księstwa ustanowionego w 572 roku przez księcia Faroalda I. Księstwo od swego powstania do 1208 znajdowało się w orbicie papiestwa, a w latach 1056 - 1057 i 1208 - 1808 księstwo było okupowane przez państwo kościelne. Z państwem papieża o zwierzchność nad Spoleto walczyła Toskania, która kilka razy okupowała księstwo. W 1904 roku księstwo zostało reaktywowane przez króla Wiktora Emanuela III, ale tytuł księcia Spoleto zaczął przysługiwać księciu Aosty.
    Rawenna (wł. Ravenna) – miasto i gmina w północnych Włoszech w regionie Emilia-Romania, stolica prowincji Rawenna. Według danych na rok 2007 gminę zamieszkuje 151 055 osób, 228 os./km².

    Faroald I (również Faruald, Farwald) (ur. ? – zm. 591 lub 592) – pierwszy książę Spoleto, które sam ustanowił w czasie dekady interregnum, jaka nastąpiła po śmierci następcy Alboina (574 lub 575). Poprowadził Longobardów do środkowych Włoch, podczas gdy Zotto skierował ich na południe półwyspu.

    Zotto (również Zotton lub Zottone) był dowódcą wojskowym (łaciński dux) Longobardów w regionie Mezzogiorno. Jest uważany za założyciela księstwa Benewentu w 571 i jego pierwszego władcę.Teodelap (lub Theudelapius) – jeden z synów Faroalda I, pierwszego księcia Spoleto. Po śmierci Ariulfa w 601 lub 602, Teodelap i jego brat walczyli o tron i po wielkim zwycięstwie Teodelap został koronowany na księcia. Władał księstwem przez ponad pół stulecia aż do swej śmierci. Jego rządy przebiegały spokojnie i jawiły się jako w dużej mierze lub całkowicie niezależne od królewskiego zwierzchnictwa. Jego następcą został Atto.

    W 575 zdobył Classis przystań Rawenny w czasie wojny longobardzko-bizantyńskiej . Między 584 a 588 Classis zostało odbite przez Droktulfta, który przeszedł na stronę bizantyńską.

    Jego synowie walczyli między sobą o księstwo w 602 i zwycięzcą został Teodelap.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Strzelczyk 2014 ↓, s. 54, 187.
    2. Paweł Diakon ↓, Historia Longobardów III, 13.
    3. Hodgkin 1916 ↓, s. 90–91.
    4. Strzelczyk 2014 ↓, s. 54.
    5. Hodgkin 1916 ↓, s. 91.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

    Źródła
  • Paweł Diakon: Historia rzymska. Historia Longobardów. tłum. Ignacy Lewandowski. Warszawa: Wydawnictwo Pax, 1995. ISBN 83-211-1452-0.
  • Opracowania
  • Thomas Hodgkin: Italy and her Invaders 553–600. T. V: Book VI. The Lombard invasion. Oxford: Clarendon Press, 1916. (ang.)
  • Jerzy Strzelczyk: Longobardowie. Ostatni z wielkiej wędrówki ludów. V–VIII wiek. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN SA, 2014. ISBN 978-83-01-17837-6.
  • Cesarstwo Bizantyńskie (w literaturze można też spotkać formę Cesarstwo Bizantyjskie) – termin historiograficzny używany od XIX wieku na określenie greckojęzycznego, średniowiecznego cesarstwa rzymskiego ze stolicą w Konstantynopolu. Używane zamiennie określenie Cesarstwo Wschodniorzymskie jest bardziej popularne w odniesieniu do okresu poprzedzającego upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Ze względu na dominację greckiej kultury, języka oraz ludności, Bizancjum było w wielu ówczesnych krajach Europy Zachodniej nazywane "Cesarstwem Greków", podczas gdy dla jego mieszkańców, podobnie jak dla obecnych Greków, było to Cesarstwo Rzymskie (łac. Imperium Romanum, gr. Βασίλειον Ῥωμαίων), a jego cesarze kontynuowali nieprzerwaną sukcesję cesarzy rzymskich. Świat islamu znał Bizancjum pod nazwą Rûm (ar. روم, "ziemia Rzymian"). Greckie słowo ρωμιοσύνη – rzymskość, dla Greków do dziś oznacza greckość. Dlatego nazywanie mieszkańców Cesarstwa przez krzyżowców "Grekami" mogło być dla nich obraźliwe. Zaś pod koniec istnienia Bizancjum określenie "Hellen" przestało oznaczać poganina, a Bizantyńczycy używali go podkreślając dumę ze swej starożytnej greckiej przeszłości.Longobardowie, Langobardowie (łac. Langobardi, starsza nazwa Wannilowie) − lud zachodniogermański. Ich nazwa pochodzi od łac. longa barba czyli długa broda, gdyż w przeciwieństwie do romańskiej ludności Italii nosili długie brody. Inna wersja pochodzenia nazwy Długobrodzi, przytoczona przez Pawła Diakona, mówi, że przed walką z Wandalami Wannilowie-Longobardowie użyli podstępu, który miał upozorować ich liczebną przewagę. Ich ówcześni wodzowie – Ibor i Agio – nakazali kobietom przebrać się za wojowników, rozpuścić włosy i spiąć je w taki sposób, by przypominały brody.




    Warto wiedzieć że... beta

    Bezkrólewie (łac. interregnum) – okres między śmiercią lub abdykacją danego króla, a wstąpieniem na tron (koronacją) jego następcy.
    Paweł Diakon (ur. ok. 720, zm. przed 800) – mnich benedyktyński z klasztoru na Monte Cassino, poeta, kronikarz, autor m.in. Historii Longobardów.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.01 sek.