• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Farandola

    Przeczytaj także...
    Taniec – forma sztuki performance, składająca się z celowo wybranych sekwencji ludzkiego ruchu. Ruch ten ma wartość estetyczną i symboliczną, i jest uznawany jako taniec przez wykonawców i obserwatorów w danej kulturze. Taniec może być podzielone i opisany ze względu na rodzaj choreografii, rodzaj ruchów lub historyczne pochodzenie.Prowansja (fr. Provence, prow. Provença lub Prouvènço) – kraina historyczna w południowo-wschodniej Francji, nad Morzem Śródziemnym, na wschód od dolnego biegu Rodanu. Nazwa wzięta od prowincji rzymskiej Galia Zaalpejska, którą Rzymianie nazywali także Provincia Nostra – „Nasza Prowincja".
    Śpiąca królewna (ros. Спящая красавица) – balet-feeria w trzech aktach, pięciu obrazach z prologiem i apoteozą. Libretto autorstwa Iwana Wsiewołożskiego i Mariusa Petipy, według baśni Charlesa Perraulta, muzykę stworzył Piotr Czajkowski, choreografię - Marius Petipa, scenografię - Heinrich Levogt, Ivan Andriejew, Michaił Boczarow (dekoracje) i Iwan Wsiewołożski (kostiumy).
    Farandola obraz Hansa Thomy (1884).

    Farandola (fr. farandole) – taniec w metrum 6/8, pochodzący z Prowansji. Muzyka do niego grana jest na specjalnym, jednoręcznym flecie i tamburynie.

    Znana już pod koniec średniowiecza, tańczona grupowo, w formie korowodu. Taniec ten jest zbliżony do gawotu, gigue i taranteli. Karmaniola z okresu Wielkiej Rewolucji Francuskiej jest pochodną farandoli.

    Najbardziej znane przykłady zastosowania farandoli w muzyce to wesoły taniec w Arlezjance Georges'a Bizeta do sztuki Alphonse'a Daudeta oraz w balecie Śpiąca królewna kompozycji Piotra Czajkowskiego, gdzie taniec rozpoczyna II akt.

    Jig (czytaj dżig) (w językach francuskim i włoskim można spotkać się z formami gigue lub giga) – rodzaj pieśni i tańca ludowego z okresu baroku. Wywodzi się z terenów Szkocji, Irlandii i Anglii. W okresie późniejszym często występował w formie stylizowanej, stając się końcową częścią suity klawesynowej.Anafora (także epanafora, gr. anaphorá "podniesienie") – lit. celowe powtórzenie tego samego słowa lub zwrotu na początku kolejnych segmentów wypowiedzi. Stosowana jest w poezji i oratorstwie.

    Farandola jako gatunek poetycki pojawia się w twórczości Szymona Żuchowskiego. Jest to wiersz sylabotoniczny o schemacie rymów aab ccb ddb eeb itd. z wykorzystaniem licznych epifor. Na początku wszystkich wersów bez rymu b występuje również ta sama anafora:

    Żeby wyśledzić, nie wystarczy spojrzeć,

    Alphonse Daudet (ur. 13 maja 1840, zm. 16 grudnia 1897) – francuski pisarz, poeta, publicysta. Urodzony w Prowansji, której był gorącym propagatorem i poświęcił jej wiele swych utworów. Autor Listów z mojego młyna, Tartarin z Taraskonu, Tartarin w Alpach, Port Taraskon i sztuki Arlezjanka. Uznany za jednego z czołowych pisarzy francuskich.Epifora (epistrofa, conversio) to w literaturze powtórzenie tego samego słowa lub zwrotu na końcu kolejnych segmentów wypowiedzi.

    Żeby uzyskać, nie wystarczy dojrzeć,

    Trzeba się trochę namęczyć.

    Żeby odkupić, nie wystarczy płacić,

    Żeby zatrzymać, nie dosyć zahaczyć,

    Uciszyć, co w tle zabrzęczy. [...]

    (Szymon Żuchowski, farandola wokół celu)

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • taniec w średniowieczu
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Piotr Śliwiński, "Wiersze w formie" [w:] Krzysztof Hoffmann, Marcin Jaworski, Piotr Śliwiński, Po całości... Szkice, punkty, Wydawnictwo Poznańskie Studia Polonistyczne, Poznań, 2016, s. 203.
    2. wiersze / Wiersze / dwutygodnik.com, www.dwutygodnik.com [dostęp 2019-06-12] (pol.).
    Termin balet (z franc. ballet, a to z wł. balletto zdrobnienie od ballo "taniec") ma kilka powiązanych z sobą znaczeń: Poezja (z gr. ποίησις, poíesis – tworzenie, wytwórczość, sztuka poetycka) – wieloznaczny termin, współcześnie stanowiący przede wszystkim określenie dzieł literackich nienapisanych prozą lub synonim liryki.




    Warto wiedzieć że... beta

    Flet – instrument dęty drewniany z grupy aerofonów wargowych. Zazwyczaj ma postać cienkiej, pustej w środku rurki (istnieją również flety o innych kształtach, np. okaryna).
    Rewolucja francuska (nazywana też Wielką Rewolucją Francuską lub Wielką Rewolucją) – okres w historii Francji w latach 1789–1799, w którym doszło do głębokich zmian polityczno-społecznych i obalenia monarchii Burbonów.
    Średniowiecze – epoka w historii europejskiej, obejmująca okres między starożytnością a renesansem. Granice czasowe średniowiecza nie są ściśle ustalone. Za początek epoki przyjmuje się okres, w którym cesarstwo zachodniorzymskie chyliło się ku upadkowi. Zwolennicy ścisłej datacji – w zależności od szkoły – za dokładne daty początku średniowiecza podają lata 378, 395 bądź 476. Za koniec epoki uważa się upowszechnienie idei humanistycznych i rozpoczęcie epoki renesansu. Najczęściej w tym przypadku wymieniane są daty ok. 1450 roku oraz lata 1453, 1492, a nawet 1517.
    Karmaniola (fr. Carmagnole, od Carmagnola, miasta we Włoszech) – taniec z okresu Wielkiej Rewolucji Francuskiej wykonywany przy wtórze pieśni rewolucyjnej z 1792 o tej samej nazwie.
    Georges Bizet (wym. [ʒɔʁʒ bizɛ]), właśc. Alexandre-César-Léopold Bizet (ur. 25 października 1838 w Paryżu, zm. 3 czerwca 1875 w Bougival) – francuski kompozytor piszący przede wszystkim opery.
    Gatunek literacki - forma utworu literackiego, podrzędna w stosunku do rodzaju literackiego, nadrzędna zaś do odmiany gatunkowej.
    Piotr Iljicz Czajkowski, ros. Пётр Ильич Чайковский (ur. 25 kwietnia/7 maja 1840 w Wotkińsku, zm. 25 października/6 listopada 1893 w Sankt Petersburgu) – rosyjski kompozytor. Twórczość Czajkowskiego wywarła silny wpływ na dalszy rozwój muzyki rosyjskiej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.686 sek.