• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Faramund

    Przeczytaj także...
    Frankowie Rypuarscy (Nadreńscy) – drugi, obok Franków salickich, odłam Franków, zamieszkujących tereny Nadrenii Północnej-Westfalii. Brali udział w bitwie na Polach Katalaunijskich po stronie Attyli.Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.
    Poganie − określenie używane wobec wyznawców religii niemonoteistycznych, głównie politeistycznych i animalistycznych.

    Faramund (fr. Pharamond, ur. około 370, zm. 428) – uważany za pierwszego monarchę merowińskiego, pierwszego legendarnego króla Franków.

    Legendarne pochodzenie Franków[ | edytuj kod]

    Według podań, Faramund pochodził z rodu Priamalegenda ta miała na celu odwołanie się do prestiżowych przodków, waloryzację dziedzictwa antycznego przez najeźdźców germańskich oraz stworzenie poczucia jedności i wspólnych korzeni, co wykorzystywane było następnie przez władców w celu mobilizowania poddanych do walki o dobra i o terytoria. Legenda dotycząca trojańskich korzeni Franków, utworzona w VII wieku, używana była aż do połowy wieku XVI, a bohaterowie Troi byli uznawani w tym okresie za mitycznych przodków. Niemniej od 1450 roku, Włochy, a 70 lat później również Niemcy, odrzucają ją, przyjmując, że Frankowie pochodzą od pogańskich Germanów.

    Klodion (łac. Clodio lub Chlodio), zwany Długowłosym lub Włochatym (ur. ok. 395, zm. 447/449) – jeden z przypuszczalnych pierwszych królów Franków salickich.Język francuski (fr. langue française lub français) – język pochodzenia indoeuropejskiego z grupy języków romańskich. Jako językiem ojczystym posługuje się nim ok. 80 mln ludzi: ok. 65 mln Francuzów, ok. 4,5 mln Belgów (czyli 42%), ok. 1,5 mln Szwajcarów (czyli 20%), a także ok. 8 mln mieszkańców kanadyjskich prowincji Québec, Ontario i Nowy Brunszwik. Ok. 201 milionów osób na całym świecie używa francuskiego jako języka głównego (oszacowanie z 2009 r. według Organisation mondiale de la Francophonie), a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, w których francuski jest jednym z języków urzędowych, bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego, jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, w których jest jedynym językiem urzędowym.

    Dwa teksty, pochodzące z końca VII wieku, uznawane są za źródło legendy o powstaniu Francji. Historia Francorum z ok. 660 roku, napisana przez Fredegara, wprowadza postać Franciona, syna Frigy, brata Eneasza, który tworzy silne królestwo między Renem a Dunajem. Pokonuje Alanów i otrzymuje imię Franc lub feroce – nieposkromiony. Drugi tekst, Gesta Regum Francorum, wprowadza postać Antenora (stworzonego przez Wergiliusza w Eneidzie) i młodego Priama. W XIII wieku Grandes Chroniques de France oraz inne pisma historyczne łączą te dwie legendy – i ta właśnie podwójna wersja pozostaje popularna do XVI wieku.

    Legenda (łac. legenda – to co powinno być przeczytane) – gatunek literacki będący opowieścią posługującą się elementami niezwykłości oraz cudowności, w szczególności o życiu świętych i męczenników. Często osnuta na wątkach ludowych i apokryficznych; rozpowszechniona w średniowieczu. Pierwotnie przekazywana ustnie, następnie zapisywana. Przykładem jest Legenda o świętym Aleksym czy legendy arturiańskie.WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.

    Legendarne dokonania Faramunda[ | edytuj kod]

    Książę był przedstawiany jako poganin. Mógł być synem lub zięciem Markomera, bliżej nieznanego władcy Franków salickich, co by wyjaśniało jego tytuł królewski. W okolicach roku 420 miał on zostać postawiony na czele armii i uznany za stojącego na czele ludu – w taki właśnie sposób Frankowie ustanawiali swoich władców. W tymże roku miał przekroczyć Ren w okolicach Kolonii, kierując się na zachód, i podzielić plemię Franków na dwie części: Franków salickich i Franków reńskich.

    Fredegar – kronikarz frankijski, żył w VII wieku. Autor kroniki Historia Francorum, jej pierwsza część jest kompilacją różnych źródeł i opisuje dzieje powszechne Europy zachodniej, a przede wszystkim Galii do 584 roku. Druga część jest poświęcona głównie dziejom Merowingów, w latach 584-643. Kronika została doprowadzona przez kontynuatorów do 768 roku. Jest najważniejszym źródłem historycznym opisującym dzieje VII wieku. W księdze IV zawiera jedyną wzmiankę o pierwszym słowiańskim państwie Samona. Imię Fredegar zostało nadane w czasach późniejszych.Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

    Według niektórych źródeł, jego żoną była Imbergede (lub Imbergide), córka Waso-Gasta (lub Bafogasta), jednego z czterech władców galijskich. Nie mając z nią dzieci, poślubić miał następnie Argottę, z którą miał dwóch synów: Klodiana i Clenusa.

    Początki prawa salickiego[ | edytuj kod]

    Faramundowi przypisuje się stworzenie prawa salickiego – zbioru uregulowań zredagowanego potem przez Chlodwiga (jako Pactus legis salicæ). Prawo salickie pojawia się w tekstach począwszy od VII wieku, gdzie Fredegar, prawdopodobnie w celu ostatecznego określenia początków państwa Franków, łączy postać Faramunda (jak było wspomniane wyżej, postać możliwie nieistniejąca) z pierwszą legislacją francuską – w ten sposób monarchia i prawo pojawiają się jednocześnie, co jest elementem nowym na tle wcześniejszych pism. Gesta Regum Francorum, wiek później, powtarzają wersje Fredegara, doceniając jej wartość symboliczną.

    Germanie, inaczej Germanowie – odłam Indoeuropejczyków żyjący w północnej i środkowo-północnej Europie, na północ od ludów celtyckich, posługujący się językami germańskimi.Priam (gr. Πρίαμος Príamos, łac. Priamus) – w mitologii greckiej król Troi; jeden z bohaterów Iliady Homera.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Colette Beaune, Naissance de la nation France, Gallimard, Paris, 1985.




  • Warto wiedzieć że... beta

    Alanowie (Halanowie, Tanaitowie lub Asowie, gr. Αλανοί, Αλαννοί, chińskie 阿蘭聊 transkrybowane na Alanliao (synonim 奄蔡 Yancai, stąd niektórzy doszukują się pokrewieństwa z Antami) z II w. i 阿蘭 Alan z III w.) – sarmacki lud pochodzenia indoirańskiego.
    Eneasz (także Ajnejas, łac. Aeneas, gr. Αἰνείας Aineías) – w mitologii greckiej i mitologii rzymskiej bohater wojny trojańskiej.
    Chlodwig I (fr. Clovis I, łac. Clodovicus, frankijski Chlodowech), (ok. 466 – 27 października 511) był władcą Franków, synem Childeryka I i Basiny. Najsłynniejszy spośród merowińskich władców.
    Eneida (łac. Aeneis) – rzymski poemat epicki, napisany heksametrem przez Publiusza Wergiliusza Marona, opiewający w 12 księgach o łącznym rozmiarze 9892 wierszy dzieje Trojańczyka Eneasza, legendarnego protoplasty Rzymian.
    Frankowie (łac. gens Francorum lub Franci) – nazwa zbiorcza określająca zachodniogermańską federację plemion, u swoich, uchwytnych źródłowo, początków, tj. w III w. n.e., zamieszkującą tereny na północ i wschód od dolnego Renu. Między trzecim, a piątym wiekiem część Franków najeżdżała terytorium cesarstwa rzymskiego, gdy inna część weszła w skład rzymskich wojsk w Galii. Tylko Frankowie saliccy utworzyli królestwo na terenach rzymskich. Pod wodzą rodzimej dynastii Merowingów podbili niemal całą Galię. Pod władzą Karolingów państwo to stało się wiodącą siłą chrześcijańskiego Zachodu. Jego rozpad dał początek dwóm wiodącym siłom średniowiecza: królestwu Francji i Świętemu Cesarstwu Rzymskiemu.
    Frankowie Saliccy – odłam Franków, drugi obok Franków rypuarskich, zamieszkujący tereny w pobliżu Morza Północnego pomiędzy Mozą a Skaldą, czyli w tzw. Toksandrii. Z tego odłamu wywodzi się dynastia Merowingów.
    Merowingowie – dynastia królów panująca w państwie frankijskim w latach 481–751, wywodząca się od władcy Franków salickich Merowecha (Meroweusza).

    Reklama

    Czas generowania strony: 1.041 sek.