• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • F-moll

    Przeczytaj także...
    Fryderyk Franciszek Chopin (ur. 22 lutego lub 1 marca 1810 roku w Żelazowej Woli, zm. 17 października 1849 roku w Paryżu) – polski kompozytor i pianista. Od roku 1830 zamieszkały we Francji.Antonio Lucio Vivaldi zwany Il Prete Rosso, co po polsku znaczy "Rudy Ksiądz" (ur. 4 marca 1678 w Wenecji, zm. 28 lipca 1741 w Wiedniu) – włoski skrzypek i kompozytor, kapłan katolicki.
    Es (E♭) - dźwięk, którego częstotliwość dla es¹ wynosi około 311,2 Hz. Stanowi tonikę gam Es-dur i es-moll. Jest to obniżony za pomocą bemola dźwięk e. Dźwięki o tej samej wysokości to: dis oraz feses (dźwięki enharmoniczne).
    Znaki chromatyczne w gamie f-moll

    f-mollgama molowa, której toniką jest f. Jej dźwięki w odmianie naturalnej to: f, g, as, b, c, des, es.

    
\relative f' {
\key f \minor
\override Staff.TimeSignature #'stencil = ##f
\cadenzaOn f1 g as bes c des es f \cadenzaOff
}
\addlyrics { \small {
f g as b c des es f
} }

    Gama f-moll w odmianie harmonicznej (z VII stopniem podwyższonym o półton):

    
\relative f' {
\key f \minor
\override Staff.TimeSignature #'stencil = ##f
\cadenzaOn f1 g as bes c des e f \cadenzaOff
}
\addlyrics { \small {
f g as b c des e f
} }

    Gama f-moll w odmianie doryckiej (z VI i VII stopniem podwyższonym o półton w stosunku do gamy f-moll naturalnej):

    
\relative f'{
\key f \minor
\override Staff.TimeSignature #'stencil = ##f
\cadenzaOn f1 g as bes c d e f \cadenzaOff
}
\addlyrics { \small {
f g as b c d e f
} }

    Das Wohltemperierte Klavier (Dobrze nastrojony klawesyn, dokładne tłumaczenie - Właściwie temperowany instrument klawiszowy) – dwutomowy zbiór dwóch cykli po 24 preludia i fugi Jana Sebastiana Bacha (BWV 846-893) na instrument klawiszowy, z których każda para kompozycji jest w innej tonacji w pochodzie chromatycznym, począwszy od C-dur. Obydwa tomy mają ten sam układ: na każdym dźwięku zbudowane są dwie kompozycje w tonacjach jednoimiennych, np. C-dur i c-moll.G – nazwa solmizacyjna: sol – dźwięk, którego częstotliwość dla g¹ wynosi 391,9 Hz. Jest to tonika gam G-dur i g-moll. W szeregu diatonicznym jest to piąty dźwięk licząc od dźwięku C w każdej oktawie.

    Równoległą gamą durową jest As-dur, jednoimienną durową – F-dur.

    Znane dzieła w tonacji f-moll:

  • Fryderyk Chopin – II Koncert fortepianowy
  • Franz Schubert – Moment Musical
  • Antonio Vivaldi – Koncert op.8 nr 4 Zima (L'Inverno)
  • Johann Sebastian Bach – Preludium i Fuga nr 12 z 2. tomu Das Wohltemperierte Klavier (BWV 881).
  • Zobacz też[]

  • Pokrewieństwo tonacji
  • Skala molowa
  • Znaki przykluczowe
  • Przypisy

    1. FranciszekF. Wesołowski FranciszekF., Zasady muzyki, wyd. 7, Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1986, s. 127, ISBN 83-224-0250-3.
    (window.RLQ=window.RLQ||).push(function(){mw.log.warn("Gadget \"edit-summary-warning\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"wikibugs\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"ReferenceTooltips\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"main-page\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");});
    Znaki przykluczowe to znaki chromatyczne umieszczane w ściśle określonej kolejności bezpośrednio za kluczem na początku każdej pięciolinii, które alterują dźwięki szeregu podstawowego; oznaczają tonację utworu.F (nazwa solmizacyjna: fa) – dźwięk, którego częstotliwość w oktawie razkreślnej wynosi 349,6 Hz. Jest to tonika gam F-dur i f-moll. W szeregu diatonicznym jest to czwarty dźwięk w każdej oktawie.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    C - nazwa solmizacyjna: do - dźwięk, którego częstotliwość dla c¹ wynosi 261,6 Hz. Jest to tonika gam C-dur i c-moll. W szeregu diatonicznym jest to pierwszy dźwięk w każdej oktawie.
    Gama - to szereg dźwięków ułożonych według reguł danej skali muzycznej, zaczynający się od konkretnego dźwięku, który zazwyczaj nadaje nazwę tak utworzonej gamie.
    Tonika, akord toniczny, centrum tonalne, ośrodek/punkt ciążenia tonalnego (fr. tonique; często oznaczana symbolem T) – z punktu widzenia harmonii jedna z trzech funkcji głównych systemu dur-moll (obok dominanty oraz subdominanty). Toniką bywa nazywany także pierwszy stopień skali durowej lub mollowej, będący prymą toniki w rozumieniu funkcyjnym.
    Dźwięk muzyczny – dźwięk wytwarzany przez instrument muzyczny (albo głos ludzki). Najczęściej jest to dźwięk o określonej wysokości.
    F-dur - tonacja muzyczna, oparta na skali durowej, której toniką jest dźwięk f. Zawiera dźwięki: f, g, a, b, c, d, e, choć możliwe są alteracje (podwyższenia chromatyczne).
    As-dur — gama durowa, której toniką jest as. Także tonacja As-dur. Gama As-dur składa się z dźwięków: as, b, c, des, es, f, g. Pokrewną jej gamą molową jest f-moll. Obie mają cztery znaki przykluczowe (bemole). Trudna do realizacji dla instrumentów smyczkowych, dlatego rzadko wybierana jako tonacja dzieł symfonicznych.
    Skala molowa - (z łac. mollis znaczy miękki), zwana też minorową (z łac. minor - mniejszy, odnosi się do tercji małej zawartej między I a III stopniem skali) to siedmiostopniowa skala z charakterystycznym półtonem między stopniami II i III. Skale molowe i oparte na nich fragmenty utworów muzycznych mają smutne brzmienie, w odróżnieniu od skal durowych.

    Reklama