Ezofagoskopia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Obraz światła przełyku po opakowaniu żylaków przełyku w ezofagoskopii.

Ezofagoskopia (łac. oesophagoscopia, ang. esophagoscopy) – zabieg endoskopowy, polegający na wziernikowaniu przełyku. Ezofagoskopia jest wykonywana w znieczuleniu ogólnym przy pomocy sztywnych endoskopów przez otorynolaryngologów oraz przy użyciu miękkich endoskopów (fiberoskopów) przez gastroenterologów, chirurgów czy pediatrów.

Obliteracja – termin pochodzący z jęz. łacińskiego (od „oblitteratio”: zatarcie, zapomnienie) określający zatarcie (np. fragmentu manuskryptu), usunięcie, zamazanie, wymazanie, zatarcie, wydrapanie (niektórych liter lub całego napisu), czyniąc go lub jego fragment nieczytelnym. Żylaki przełyku (łac. varices oesophagi) – są spowodowane nadciśnieniem wrotnym i przeciążeniem splotu żołądkowo-przełykowego nadmierną ilością przepływającej krwi.

Ezofagoskopia służy jako metoda diagnostyczna i lecznicza.

Diagnostyka[ | edytuj kod]

  • zwężenia przełyku
  • oparzenia chemiczne przełyku
  • nacieki zapalne, nowotworowe - pobieranie wycinków


  • Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Przełyk (łac. esophagus, oesophagus, nosiciel pokarmów) – przewód mięśniowo-błoniasty o podłużnym przebiegu; łączy gardło z żołądkiem. Czynność przełyku polega na transporcie pokarmu z gardła do żołądka. Ściana przełyku nie ma zdolności wchłaniania pokarmu ani trawienia.
    Otorynolaryngologia – dziedzina medycyny zajmująca się rozpoznawaniem i leczeniem chorób ucha (z gr. oros, otos), nosa (z gr. rhinos, rynos), krtani (z gr. laryngos), gardła (z gr. pharyngos) oraz innych narządów głowy i szyi.
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama