• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ewangeliarz św. Kutberta

    Przeczytaj także...
    Nortumbria, ang. Northumbria, staroang. Norþanhymbra, Norþhymbre — średniowieczne królestwo anglosaskie, położone na terenie obecnej północnej Anglii i południowo-wschodniej Szkocji. Powstało po zjednoczeniu dwóch królestw: Bernicji i Deiry, do których następnie dołączono drobniejsze państwa celtyckie. W połowie VI wieku Nortumbria została schrystianizowana. W VII wieku stanowiła główne królestwo heptarchii anglosaskiej. Od VIII wieku nękana była stałymi najazdami wikingów, którzy w końcu zdołali ją podbić. W 867 roku została podzielona: dawna Deira weszła w skład obszaru pod jurysdykcją duńską, zwanego Danelagh, natomiast reszta kraju zachowała względną autonomię najpierw jako królestwo, a później jako hrabstwo Northumberland. W X wieku włączono ją w skład Anglii.Towarzystwo Jezusowe, SJ (łac. Societas Iesu, SI), jezuici – męski papieski zakon apostolski Kościoła katolickiego, zatwierdzony przez papieża Pawła III 27 września 1540. Towarzystwo Jezusowe zostało założone w głównej mierze do walki z reformacją, by bronić i rozszerzać wiarę oraz naukę Kościoła katolickiego, przede wszystkim przez publiczne nauczanie, ćwiczenia duchowe, edukację i udzielanie sakramentów.
    Kutbert z Lindisfarne (ur. ok. 634, zm. 20 marca 687) – święty Kościoła katolickiego. Jest jednym z patronów Anglii. Mnich, a od 684 biskup Lindisfarne w Nortumbrii.
    Pierwsza strona Ewangelii

    Ewangeliarz św. Kutberta – pochodzący z VII wieku manuskrypt zawierający łaciński tekst Ewangelii Jana, będący najstarszą europejską książką zachowaną w oryginalnej oprawie. Obecnie znajduje się w zbiorach British Library (sygnatura Add MS 89000).

    Katedra w Durham – anglikańska katedra romańska w diecezji Durham, siedziba anglikańskiego biskupa Durham, znajdująca się w mieście Durham w hrabstwie Durham w Wielkiej Brytanii.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

    Kodeks został sporządzony prawdopodobnie w opactwie Monkwearmouth-Jarrow w Northumbrii pod koniec VII wieku i złożony do trumny św. Kutberta z Lindisfarne (zm. 687). Nie wiadomo, czy był to jego prywatny ewangeliarz, czy też księgę wykonano specjalnie jako dar do grobu. Po ucieczce mnichów z klasztoru Lindisfarne przed najazdem wikingów w 875 roku trumna z ciałem świętego została wywieziona do katedry w Durham. Tam też w 1104 roku, podczas przenosin relikwii Kutberta, manuskrypt został wydobyty z grobu. Przez wieki traktowany jako relikwia związana ze świętym, w XVIII wieku przeszedł na własność angielskich jezuitów. W 1979 roku został wypożyczony Bibliotece Brytyjskiej, która w kwietniu 2012 roku odkupiła księgę od Towarzystwa Jezusowego za kwotę 9 milionów funtów.

    Wikingowie – skandynawscy wojownicy­­­­­, którzy od VIII wieku podejmowali dalekie wyprawy o charakterze kupieckim, rabunkowym lub osadniczym.Pergamin – materiał pisarski (podłoże, na którym można pisać) wyrabiany ze skór zwierzęcych. Wytwarzanie pergaminu zwano pergaminnictwem.

    Ewangeliarz składa się z 94 kart in folio. Pergaminowe karty zapisane są elegancką majuskułą, niektóre inicjały wykonane zostały czerwienią. Kodeks ma wymiary zaledwie 138×92 mm i nie zawiera żadnych miniatur. Oprawa została wykonana z drewna brzozowego obłożonego cienką skórą w kolorze czerwonym, prawdopodobnie kozią lub owczą. Jest to najstarsza zachowana w Europie oprawa książkowa. Kieszonkowe rozmiary kodeksu związane są z ówczesną tradycją noszenia przy sobie fragmentów z tekstami Ewangelii Jana jako swego rodzaju amuletu.

    Ewangelia Jana [J, Jn lub Jan] – jedna z czterech Ewangelii Nowego Testamentu, której autorstwo przypisuje się Janowi Apostołowi, Janowi prezbiterowi lub bliżej nieidentyfikowalnemu „umiłowanemu uczniowi”. Prawdopodobnie jest to ewangelia chronologicznie najpóźniejsza ze wszystkich ewangelii nowotestamentowych i wyraźnie odróżnia się od pozostałych, tzw. synoptycznych. Na ogół Ewangelię Jana datuje się na koniec I wieku, a jako miejsce jej powstania wskazuje się zwykle Efez, jakkolwiek brane są pod uwagę również i inne miejsca (Antiochia Syryjska, Aleksandria).Amulet (łac. amuletum – przedmiot lub czynność broniąca przed czarami lub nieszczęściem) – drobny przedmiot, naturalny lub sztuczny, służący do magicznej obrony przed złymi duchami, ludźmi lub nieszczęściami. Noszone na ciele lub na odzieży pierścienie, łańcuchy, czasem figurki, również wkładane do grobu zmarłym.


    Przypisy

    1. Add MS 89000 (ang.). bl.uk. [dostęp 2014-01-23].
    2. British Library acquires St Cuthbert Gospel (ang.). bbc.co.uk, 2012-04-17. [dostęp 2014-01-23].
    3. St Cuthbert Gospel Saved for the Nation (ang.). britishlibrary.typepad.co.uk, 2012-04-17. [dostęp 2014-01-23].
    4. Leonard E. Boyle OP: Medieval Latin Palaeography. A Bibliographical Introduction. Toronto: University of Toronto Press, 1995, s. 59.

    Linki zewnętrzne[]

  • Opis Ewangeliarza św. Kutberta na blogu skryptorium opactwa benedyktynów w Tyńcu.
  • <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>Majuskuła (wersalik, wielka litera lub duża litera) – każda z wielkich liter alfabetu, tj. większego formatu i innego kształtu w stosunku do małej.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Relikwie – przedmioty związane z czymś świętym. Najczęściej są to szczątki ciała świętych lub rzeczy z nimi związanych, a także relikwie Męki Pańskiej. Są one szczególnie rozpowszechnione w katolicyzmie i prawosławiu.
    Biblioteka Brytyjska (ang. British Library, BL — biblioteka narodowa Wielkiej Brytanii. Powstała w wyniku połączenia biblioteki Muzeum Brytyjskiego i kilku innych znaczących zbiorów książkowych decyzją parlamentu w 1972 roku; nowy gmach biblioteki w Londynie został otwarty 1 lipca 1973 roku. Jest to jedna z największych bibliotek świata (150 mln jednostek bibliotecznych, w tym około 25 000 000 woluminów). Roczny budżet biblioteki wynosi £100 000 000. Liczba papirusów wynosi 2651.
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.016 sek.