• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ermegarda

    Przeczytaj także...
    3 października jest 276. (w latach przestępnych 277.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 89 dni.Irmingarda z Chiemsee lub Irmingarda z Buchau (ur. między 831 a 833 w Ratyzbonie - zm. 16 lipca 866 w klaszorze na wyspie Frauenchiemsee) córka króla Ludwika Niemieckiego i Emmy Bawarskiej.
    Półbóg – postać obdarzona szczególnymi mocami, zrodzona ze związku bogów z istotami niższymi (w tym także z ludźmi – p. herosi) lub poprzez innego rodzaju ingerencję boską. W wierzeniach chrześcijańskich sprowadzone do roli demonów.

    Ermegarda, Irmegarda, Irmgarda, Ermengarda, Irmengarda – imię żeńskie pochodzenia germańskiego, którego pierwszy człon to Ermen–, od germ. ermana („wielki, wszechogarniający” – imię półboga germańskiego), występujący w różnych imionach także w innych odmiankach, np. Ermina i Irmina (ta ostatnia wykształcona z poprzedniej, z podwyższoną artykulacją pierwszej samogłoski pod wpływem –i– w następnej sylabie). Człon drugi imienia wiąże się z germ. gardaz – „ogrodzenie, płot”, goc. garda – „pleciony płot, obora”, stsas. gardo, stwniem. garto – „ogród” i należy go rozumieć jako „ogrodzoną posiadłość”.

    Baindt – miejscowość i gmina w Niemczech, w kraju związkowym Badenia-Wirtembergia, w rejencji Tybinga, w regionie Bodensee-Oberschwaben, w powiecie Ravensburg, wchodzi w skład związku gmin Mittleres Schussental. Leży na północ od Baienfurtu.Ermengarda (zm. 15 stycznia lub 12 października 1126), hrabina Maine, córka hrabiego Eliasza I i Matyldy, córki Gerwazego, pana de Château-du-Loir. Została hrabiną Maine po śmierci swojego ojca w 1110 r.

    Imię to notowane było w Polsce już w średniowieczu w formach Ermegardis, Irmegardis, obecnie także m.in. jako Irmgarda, Irmgard, Ermgarda, Irmengarda, Irmingarda, Irmgart, Irmgarta. Możliwe średniowieczne zdrobnienia i formy pochodne to Emma, Imma, Ermusza, Imka, Jimka.

    Maine (czytaj: men) – kraina historyczna w północno-zachodniej Francji, część regionu Pays de la Loire. Głównym miastem jest Le Mans.Ermengarda z Tours (zm. 20 marca 851) – córka hrabiego Hugona z Tours, który twierdził, że pochodzi od Merowingów.

    Ermegarda i osoby noszące to imię w pozostałych wariantach | edytuj kod]

  • 24 lutego, jako wspomnienie św. Irmengardy z Baden
  • 20 marca, jako wspomnienie św. Irmgardy
  • 16 lipca, jako wspomnienie św. Irmengardy z Chiemsee,
  • 4 września, jako wspomnienie św. Irmengardy z Süchteln (Kolonii),
  • 3 października, jako wspomnienie św. Irmgardy z Baindt,
  • Znane osoby noszące imię Ermegarda[ | edytuj kod]

  • Ermengarda z Hesbaye – córka hrabiego Ingermana z Hesbaye i Jadwigi z Bawarii, żona Ludwika Pobożnego
  • Ermengarda z Maine – hrabina Maine
  • Ermengarda z Tours – córka hrabiego Hugona z Tours, żona Lotara I
  • Ermengardaksiężna Limburgii
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Z. Klimek (opr.), Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych, t. 5, Kraków 1997, ​ISBN 83-85579-14-1
    2. Jan Grzenia, Słownik imion, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2002, ISBN 83-01-13741-X, OCLC 830306364.
    3. Kazimierz Rymut, Słownik imion współcześnie w Polsce używanych, Kraków: IJP PAN, 1995, ISBN 83-85579-13-3, OCLC 835394324.
    4. Heiligenlexikon
    5. Heiligenlexikon
    6. Henryk Fros, Franciszek Sowa, Księga imion i świętych, t. 3, Kraków: Wydaw. WAM, 1998, ISBN 83-7097-464-3, OCLC 830206284.
    7. Heiligenlexikon
    Język gocki – wymarły język wschodniogermański, który był używany przez germańskie plemię Gotów. Jest on znany głównie dzięki tłumaczeniu Biblii dokonanego przez biskupa Wulfilę w IV wieku n.e.Ermengarda z Hesbaye, zwana też Irmingardą lub Irmgardą (ur. ok. 778, zm. 3 października 818 w Angers), córka hrabiego Ingermana i Jadwigi z Bawarii, pierwsza cesarzowa rzymska (Imperium Karolińskie).




    Warto wiedzieć że... beta

    Imieniny – zwyczaj świątecznego obchodzenia (czasami hucznego) dnia świętego lub błogosławionego z chrześcijańskiego kalendarza lub innego dnia, tradycyjnie przypisywanego temu imieniu. Zwyczaj szczególnie popularny w Polsce (z wyjątkiem Górnego Śląska i Kaszub), ale także obecny w regionach katolickich np. Bawarii. Imieniny obchodzi się również w Bułgarii, w Grecji, w Szwecji, w Czechach, na Węgrzech i Łotwie, a kiedyś i w Rosji. W Szwecji oficjalną listę imienin publikuje Królewska Szwedzka Akademia Nauk. Zwykle wiąże się ze składaniem życzeń i wręczaniem prezentów solenizantowi. Czasem można spotkać się ze zwyczajem, że jeśli jest więcej niż jeden święty lub błogosławiony (patron) imienia (tj. jeśli jest kilka dat imienin w kalendarzu), imieniny obchodzi się w dniu wypadającym jako pierwszy w kolejności po urodzinach.
    Lotar (Chlothar) I (ur. w 795, zm. 29 września 855 w Prüm) – najstarszy syn Ludwika I Pobożnego. W latach 840-855 król Franków i Święty Cesarz Rzymski z dynastii Karolingów.
    Język starosaksoński, język starosaski - język, którym posługiwali się Sasi i Anglowie we wczesnym średniowieczu. Bardzo wcześnie rozpadł się na dwie formy, które rozwinęły się w Anglii w język staroangielski, a w północnych Niemczech w język dolnoniemiecki.
    Języki germańskie – grupa języków w obrębie języków indoeuropejskich, którymi posługuje się kilkaset milionów mówiących na całym świecie. Wywodzą się ze wspólnego języka pragermańskiego.
    Jan Bogusław Grzenia (ur. 1962) – polski językoznawca, autor licznych słowników, doktor nauk humanistycznych specjalizujący się w problematyce języka w Internecie, językoznawstwie polonistycznym, kulturze języka, onomastyce i stylistyce; również wydawca.
    Kazimierz Rymut (ur. 18 grudnia 1935 w Chechłach os. Ropczyc, zm. 14 listopada 2006 w Krakowie), profesor doktor habilitowany, polski językoznawca, onomasta.
    O. Henryk Fros SJ (ur. 18 stycznia 1922 w Rybniku, zm. 24 kwietnia 1998 w Krakowie) – polski jezuita, teolog, badacz literatury hagiograficznej, mediewista.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.021 sek.