• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ercole d'Este



    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Państwo Kościelne (łac. Patrimonium Sancti Petri - ojcowizna świętego Piotra) – państwo znajdujące się na terenie obecnych środkowych Włoch istniejące w okresie od 755 (lub 754 albo 756) do 1870 (zajęcie Rzymu po zjednoczeniu Italii) i rządzone przez papieży jako świeckich monarchów.Ekskomunika (z łac. excommunicatio – poza wspólnotą, wyłączenie ze wspólnoty, pot. klątwa, wyklęcie i anatema) – w chrześcijaństwie najwyższa kara kościelna polegająca na wykluczeniu z życia Kościoła.
    Gospodarz[ | edytuj kod]

    Za panowania Herkulesa Ferrara doszła do najwyższego stopnia swego rozwoju, osiągając sto tysięcy mieszkańców. Herkules wybudował część miasta, na północ od strada della Giuvecca, większą od całej dawniejszej Ferrary. Nowe miasto, zwane później herkulańskim, o długich, szerokich i prostych ulicach, krzyżujących się pod kątem prostym i nie dających cienia w lecie, ani schronienia przed wiatrem w zimie, stało się wzorem dla nowożytnego budownictwa europejskiego.

    Burleska to forma teatralna używająca w ograniczonym zakresie muzyki – głównie recitativo i pieśni. Powstała w XVIII wieku jako parodia poważnych tematów, często dzieł operowych lub operetkowych.Galeazzo Maria Sforza (ur. 24 stycznia 1444, zm. 26 grudnia 1476) – książę Mediolanu. Członek rodziny Sforzów, patron artystów. Był znany ze swego okrucieństwa, tyranii i żądzy bogactwa.

    Miastem rządziło dwunastu Savich, „mądrych ludzi”, na czele których stał Giudice de'Savi. Naczelnika Savich książę mianował i odwoływał wedle własnego upodobania. Kolegium Savich zajmowało się administracją cywilną, ekonomiczną i finansową komuny, a także sądownictwem w sprawach cywilnych i karnych, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych podeście. Savi nakładali podatki miejskie, czuwali nad bezpieczeństwem publicznym, utrzymywaniem dróg, kanałów i mostów, szkolnictwem, policją, zdrowiem, a nawet biciem monet. Z dawnych czasów został też zachowany urząd podesty, który był przewodniczącym sądu w ważniejszych sprawach karnych i wykonawcą rozkazów księcia.

    Kalabria (wł. Calabria) – region administracyjny w południowych Włoszech o powierzchni 15 079 km² i 2,09 milionach mieszkańców, ze stolicą w Catanzaro. Graniczy z regionem Basilicata a poprzez Cieśninę Mesyńską z Sycylią.Modena (w dialekcie modeńskim Mòdna) – miasto i gmina w północnych Włoszech, w regionie Emilia-Romania, w prowincji Modena. Leży w dolinie Padu; przepływają przez nią dwie rzeki: Secchia i Panaro. 10 kilometrów na południe od miasta zaczynają się pierwsze wzniesienia Apeninów, a konkretnie Apeniny Toskańsko-Emiliańskie (Appennino Tosco-emiliano).

    Za panowania Herkulesa I w pełni wykształcił się system skarbowy uznawany, obok weneckiego i florenckiego, za najlepszy we Włoszech. Jego instytucje finansowe stały się wzorem dla nowożytnych państw. Na czele administracji skarbowej stało dwóch faktorów generalnych, mianowanych przez księcia, do jednego należała skarbowość stolicy, do drugiego – prowincji. Dochody państwa wpływające do ogólnej kasy książęcej pochodziły z dzierżawy dóbr książęcych, monopoli, sprzedaży urzędów, wyrobów fabryk książęcych: sukna, kobierców, majolik oraz z handlu zbożem. Gminy utrzymywały się generalnie z własnego podatku, tylko w sytuacjach nadzwyczajnych klęsk lub festynów były wspomagane z kasy książęcej. Księgi w faktoriach generalnych prowadzono osobno dla wydatków publicznych, osobno dla wydatków dworu książęcego.

    Lotaryngia (fr. Lorraine, niem. Lothringen, lotar. Louréne) – kraina historyczna i region administracyjny w północno-wschodniej Francji. Graniczy z Belgią, Luksemburgiem i Niemcami oraz z regionami: Alzacja, Franche-Comté i Szampania-Ardeny.Maria Villavecchia Bellonci (ur. 30 listopada 1902 w Rzymie, zm. 13 maja 1986 tamże) – włoska pisarka i dziennikarka. W 1986 otrzymała Nagrodę Stregi.

    Spore fundusze z wydatków gminnych Herkules przeznaczał na cele dobroczynne. Założył Towarzystwo Dobroczynności, Associazione dei poveri di Christo, oraz zakład dla ludzi wstydzących się żebrać, Scuola o regola dei poveri vergognosi.

    Mecenas[ | edytuj kod]

    Brewiarz Herkulesa I

    Dwór Herkulesa i Eleonory należał do najgłośniejszych ognisk literackich we Włoszech i wywarł niemały wpływ na rozwój ideowy późnego renesansu. Herkules, chociaż nie tak wykształcony jak Leonello, bardzo lubił teatr i muzykę i zabiegał o to, by mieć najświetniejszą scenę w całych Włoszech. Eleonora, bardziej od męża rozmiłowana w literaturze, wyniosła ponadto z Neapolu tradycję uświetniania książęcego dworu kołem artystów i literatów. Blisko związany z dworem pozostawał przez całe życie ferraryjczyk Tito Strozzi (1422-1505), jeden z najznakomitszych poetów łacińskich XV wieku, autor cyklu elegii zatytułowanych Erotica oraz licznych wierszy wychwalających księcia i jego rodzinę. W 1497 roku Strozzi został mianowany przez Herkulesa naczelnikiem Savich i pełnił tą odpowiedzialną funkcję aż do śmierci. Dworzaninem i urzędnikiem książęcym był też, urodzony w należącym do Ferrary Scandiano, Matteo Maria Boiardo (1434-1494), najwybitniejszy poeta włoski XV wieku, autor poematu rycerskiego Roland zakochany. Boiardo, który poznał Herkulesa, gdy ten był gubernatorem Modeny, pod koniec życia sam został najpierw gubernatorem Modeny, a następnie Reggio. W Ferrarze zdobywał wykształcenie i przez jakiś czas działał filozof i polihistor Giovanni Pico della Mirandola (1463-1494). Z dworem Estów był też związany, pochodzący z sąsiadującego z Księstwem Ferrary Carpi, Albert Pio (1475-1531) zasłużony dla edycji greckich i łacińskich klasyków. W latach 1497-1503 przebywał w Ferrarze wybitny włoski uczony i pisarz Pietro Bembo (1470-1547). Adorator przyszłej księżnej Lukrecji Borgii, w Ferrarze napisał swoje słynne Rozmowy w Asolo. Z dworem Herkulesa I byli też związani: modeńczyk Jacopo Sadoleto, prawnik i poeta ferraryjski Celio Calcagnini, poeci Antonio Tebaldi, Antonio Camelli zwany Pistoją oraz Pandolfo Collenuccio.

    Ludovico Sforza, zwany Ludovico il Moro lub Maur, znany także jako Ermelino (z wł. gronostaj), (ur. 27 lipca 1452 r., zm. 27 maja 1508 r.), książę Mediolanu 1494–1499, syn Francesco I Sforzy i Bianki Marii Visconti. Młodszy brat Galeazzo Marii Sforzy.Bazylea (niem. Basel, fr. Bâle, wł. /retorom. Basilea, łac. Basilia) – miasto szwajcarskie u styku granic trzech państw: Szwajcarii, Niemiec i Francji, nad rzeką Ren, u ujścia rzek Birs i Wiese. Miasto Bazylea tworzy razem z gminami Riehen i Bettingen kanton Bazylea-Miasto. Miasto dzieli się na Małą Bazyleę (Kleinbasel) na prawym i Wielką Bazyleę (Grossbasel) ze Wzgórzem Katedralnym na lewym brzegu Renu. Do miasta wcielono dawną osadę rybacką Kleinhüningen.

    Sam Herkules I niemało zasłużył się dla rozwoju nowożytnego teatru. Podobno już jako chłopak rozczytywał się w starożytnych komediopisarzach i marzył o wskrzeszeniu teatru. Zachęcił ferraryjskich literatów do tłumaczenia i przerabiania starożytnych komedii, do układania eklog, scen pasterskich i baletów. Pracowali nad tym Boiardo, Battista Guarino, Niccolo da Corregio, Collenuccio, Tebaldi. Szereg przedstawień, dawanych przy okazji festynów dworskich, rozpoczął Herkules I w 1486 roku Menechmami Plauta, wystawionymi na zamkowym podwórzu. Rok później z okazji ślubu Lukrecji d’Este z Hannibalem II Bentivoglio odegrano oryginalną komedię Corregia Cefalo. Aktorzy i widzowie zmokli wówczas z powodu ulewnego deszczu. Następne przedstawienia organizowano w ogrodach Schifanoi, aż wreszcie w 1499 roku Herkules I kazał urządzić, niemałym kosztem, scenę w wielkiej sali pałacu. Pomiędzy aktami komedii klasycznych grano balety, farsy i burleski. Na przedstawienia w Ferrarze zjeżdżano z dalekich stron. Stały się one znaczącymi wydarzeniami kulturalnymi w całych Włoszech. Teatr Estów stał się przykładem dla innych, szczególnie dla markiza Mantui i księcia Mediolanu, którzy utworzyli własne sceny. Herkules dorobił się też własnej trupy teatralnej, w której grywał między innymi Ariosto. W późniejszym czasie wymieniał się aktorami z mantuańskimi Gonzagami.

    Adria (od łac. Hadria) – miasto we Włoszech w Wenecji Euganejskiej, między dolnym Padem i Adygą, starożytny ważny port morski Etrusków, obecnie 25 kilometrów od Morza Adriatyckiego.Neapol (wł. Napoli, j. neapolitański Nàpule, łac. Neapolis z gr. he nea polis, dosł. nowe miasto) – miasto w południowych Włoszech w rejonie Kampania, którego jest stolicą, a także ośrodkiem administracyjnym prowincji Neapol. Założony przez Greków jako Partenope.

    Rodzina[ | edytuj kod]

    Herkules I miał z Eleonorą Aragońską, córką króla Ferdynanda I Neapolitańskiego 6. dzieci:

  • Izabelę (ur. 18 maja 1474), żonę Franciszka II Gonzagi,
  • Beatrycze (ur. 29 czerwca 1475), żonę Ludwika Sforzy,
  • Alfonsa I (ur. 21 lipca 1476), następcę Herkulesa I,
  • Ferrante (ur. 19 września 1477),
  • Hipolita (ur. 20 marca lub listopada 1479),
  • Zygmunta (Sigismondo).
  • Z Izabellą Arduino miał nieślubnego syna Giulia, urodzonego w marcu 1478 roku.

    Komuna była wspólnotą mieszczan toczących w XI-XIII wieku walkę o uniezależnienie się od władzy feudałów. Po zdobyciu praw miejskich komuny obejmowały władzę samorządową w mieście.Ludwik XII (ur. 27 czerwca 1462 w Château de Blois, zm. 1 stycznia 1515 w Paryżu) – książę Orleanu, później w latach 1498–1515 król Francji. Był wnukiem księcia Ludwika Orleańskiego (synem Karola Orleańskiego) i prawnukiem Karola V, z dynastii Walezjuszów.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Interdykt (łac. interdictum) – nakładany przez władze kościelne lub powstający na mocy prawa kanonicznego przez sam czyn zakaz odprawiania obrzędów religijnych na danym terenie (zbiorowy) lub przez daną osobę. Obecnie nie istnieje już interdykt zbiorowy, ale w średniowieczu był stosowany nawet wobec całych państw, kiedy ich władca szkodził papieżowi.
    Księstwo Mediolanu było państwem istniejącym w północnych Włoszech od roku 1395 do 1797. Początkowo było częścią Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego, później pod panowaniem hiszpańskim, a następnie austriackim. Rządzone było przez wiele dynastii, w większości pochodzących spoza Włoch. Terytorium księstwa ulegało zmianom poprzez stulecia, jednak zawsze obejmowało znaczną część Lombardii z Mediolanem i Pawią. W skład księstwa wchodziła również Parma, ale w XVI wieku została oddzielona i wraz z okolicami utworzyła oddzielne księstwo.
    Farsa to odmiana komedii, w której łatwowierni, naiwni bohaterowie zostają wciągnięci w serię coraz bardziej nieprawdopodobnych wydarzeń. Dobra farsa to farsa precyzyjnie skonstruowana. W farsach niewiarygodne sytuacje, w które zostają wciągnięci bohaterowie, najczęściej są spowodowane ich wadami takimi jak np. próżność, sprzedajność lub chciwość. Wysiłki podejmowane przez bohaterów w celu wybrnięcia z niewygodnych lub kompromitujących sytuacji prowadzą jedynie do dalszego zapętlenia i jeszcze większej kompromitacji, aż do momentu, w którym w komicznych punktach kulminacyjnych wady zostają odpowiednio upokarzająco i przykładnie ukarane, po czym następuje względnie szczęśliwe zakończenie. Farsy prawie zawsze są poświęcone bezlitosnemu obnażaniu ludzkich słabości, a widzowie się śmieją, ponieważ łatwo mogą sobie wyobrazić siebie w sytuacji, w której to ich słabości zostają tak okrutnie obnażone. Akcja farsy musi od samego początku rozwijać się błyskawicznie i być budowana precyzyjnie. Konstrukcja farsy nie pozostawia miejsca na przypadek. Farsy nazywa się "komediami na haju".
    Cezar Borgia, właśc. Cesare Borgia (ur. 13 września 1475, zm. 12 marca 1507) – syn kardynała Rodrigo Borgii (późniejszego papieża Aleksandra VI), kardynał, później włoski polityk i kondotier, książę Romanii.
    Leonello d’Este (ur. 21 września 1407, zm. 1 października 1450) – senior Ferrary i Modeny w latach 1441-1450 z rodu d’Este. Syn Mikołaja III d’Este.
    Bergamo – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Lombardia, w prowincji Bergamo. Dawna nazwa miejscowości to Bergomum.
    Annibale II Bentivoglio, także Hannibal II Bentivoglio (ur. 1469 w Bolonii, zm. w czerwcu 1540 w Ferrarze) – pan Bolonii w latach 1511-1512. Ostatni przedstawiciel rodu Bentivoglio, de facto władającego Bolonią od początku XV wieku.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.144 sek.