• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Energia - rakieta



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    „Astronautyka”, kwartalnik, od roku 1970 dwumiesięcznik popularnonaukowy Polskiego Towarzystwa Astronautycznego, wydawany przez Ossolineum, poświęcony popularyzacji osiągnięć astronautyki. Założony w 1955 jako „Biuletyn Informacyjny” Oddziału Śląskiego i Oddziału Krakowskiego tegoż towarzystwa. Nazwa Astronautyka od 1958 roku. Ukazywał się w latach 1958-1992. Potem jego wydawanie było zawieszone i na krótko przywrócone w latach 2000-2002. Wydawcą było Polskie Towarzystwo Astronautyczne.Energia-Wulkan (ros. Энергия-Вулькан) lub Herkules (Херкульес) – radziecka ciężka rakieta nośna projektowana przez RKK Energia, wywodząca się bezpośrednio z rakiety Energia, najcięższa rakieta w dziejach projektowana przez ZSRR. Domyślnie miała jako 1. stopień wykorzystać aż 8 stopni typu Zenit (każdy po jednym 4-komorowym silniku RD-170), a jako drugi stopień wyposażony w jednostkę RD-0120 człon górny rakiety Energia-M. Takie rozwiązanie pozwalało na wyniesienie ładunku o masie 175 ton na niską orbitę okołoziemską.
    Energia

    Energia była największą radziecką rakietą nośną, o wysokości 58 m i średnicy 20 m, zdolną wynieść na orbitę ładunek o masie około 100 ton, czy też wysłać ładunek o masie 32 ton w drogę na Księżyc, czyli mniejszej niż amerykański Saturn V. Była przewidziana dla wahadłowca Buran, jak również ciężkich satelitów wojskowych, szczególnie tych z radzieckiej wersji programu Gwiezdne Wojny. Była podobna do amerykańskiego zestawu startowego wahadłowca kosmicznego. Jednak w przeciwieństwie do niego posiadała własne silniki startowe – 4 silniki RD-0120 i 4 silniki RD-170 (w Buranie znajdowały się tylko pomocnicze), więc mogła startować bez promu. W kosmodromie Bajkonur na potrzeby rakiety Energia przebudowano Kompleks 110, wykorzystywany wcześniej przez rakiety N1, oraz zbudowano nowy Kompleks 250.

    Kompleks startowy nr 250 kosmodromu Bajkonur (ros. Площадка №250 космодрома Байконур), znany również po nazwą Uniwersalnyj Kompleks Stend-Start (Универсальный Компльекс Стенд-Старт) lub Bajterek (Байтерек) – wyrzutnia rakietowa w kazachskim kosmodromie Bajkonur, wykorzystywany jeszcze przez Związek Radziecki do testów rakiet serii Energia (był również miejscem jej pierwszego startu 15 maja 1987 z satelitą Polus), od 2015 ma być użyty z rakietami Angara.RD-170 (ros. РД-170) – silnik rakietowy produkcji radzieckiej, produkowany przez NPO Energomasz na potrzeby rakiety Energia. Został on okrzyknięty najmocniejszym silnikiem rakietowym na świecie. Ten silnik spalał mieszaninę nafty i ciekłego tlenu w czterech komorach spalania, zasilanych przez jedną turbopompę.

    Historia[ | edytuj kod]

    W roku 1976, gdy władze zdecydowały, że Związek Radziecki musi dysponować statkiem kosmicznym wielokrotnego użytku, prace zostały zlecone CKBM, funkcjonującym już pod zmienioną nazwą – Energia. Walentin Głuszko doskonale zdawał sobie sprawę, że jedynym paliwem, które można zastosować w przypadku tak masywnego ładunku, jest ciekły tlen i wodór – darzone przez niego tak wielką niechęcią. Ponieważ nie było alternatywy, konstruktor dał zielone światło Siemionowi Kosbergowi, który rozpoczął intensywne prace nad silnikiem RD-0120. Konstrukcja rakiety miała zasadnicza cechę R-7: składała się z jednostki centralnej i połączonych z nią czterech silników pomocniczych, i zaskakująco przypominała wyglądem zbiornik paliwa z rakietami pomocniczymi, wykorzystywane w przypadku amerykańskich wahadłowców. Silniki pomocnicze RD-170 konstrukcji Głuszki były napędzane ciekłym tlenem i kerozyną (rozwój RD-170 doprowadził do powstania nowej rodziny radzieckich rakiet nośnych o nazwie Zenit).

    Ciekły tlen (LOX, LOx, Lox z ang. Liquid oxygen) − pierwiastkowy tlen w stanie ciekłym. Ma bladoniebieski kolor i silne właściwości paramagnetyczne. Ciekły tlen ma gęstość 1,141 g/cm³ i jest przechowywany w naczyniach kriogenicznych (temperatura wrzenia O2 wynosi -182 °C) pod normalnym ciśnieniem 101,325 kPa (760 mmHg). Ciekły tlen ma wiele zastosowań przemysłowych i medycznych. Ciekły tlen jest otrzymywany (obok ciekłego azotu) przez destylację frakcyjną skroplonego powietrza.Proton K (ros. Протон-К) - radziecko-rosyjska rakieta nośna, wywodząca się z radzieckiej rakiety UR-500 Proton. Była budowana przez Państwowe Produkcyjno-Badawcze Centrum Kosmiczne im. M. Chruniczewa. Wykorzystywana w latach 1967-2012.
  • 15 maja 1987 – pierwszy lot, dostarczenie na orbitę rosyjskiej bojowej stacji kosmicznej Polus (co wyszło na jaw dopiero w 1996 roku). Polus nie osiągnął orbity i spłonął w atmosferze, jednak winne temu były błędy w oprogramowaniu stacji, nie rakieta nośna.
  • 15 listopada 1988 – drugi i zarazem ostatni lot, wyniesienie na orbitę wahadłowca Buran (lot bezzałogowy, brak ogniw paliwowych, systemy podtrzymywania życia i system odprowadzania ciepła nie były jeszcze gotowe).
  • Wodór (H, łac. hydrogenium) – pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 1, niemetal z bloku s układu okresowego. Jego izotop, prot, jest najprostszym możliwym atomem, zbudowanym z jednego protonu i jednego elektronu.Księżyc (łac. Luna, gr. Σελήνη Selḗnē; pol. fraz. „Srebrny Glob”, „srebrny glob”; pol. przest. gw. poet. „miesiąc”; pol. przest. poet. „luna”) – jedyny naturalny satelita Ziemi (nie licząc tzw. księżyców Kordylewskiego, które są obiektami pyłowymi i przez niektórych badaczy uważane za obiekty przejściowe). Jest piątym co do wielkości księżycem w Układzie Słonecznym. Przeciętna odległość od środka Ziemi do środka Księżyca to 384 403 km, co stanowi mniej więcej trzydziestokrotność średnicy ziemskiej. Średnica Księżyca wynosi 3474 km, nieco więcej niż 1/4 średnicy Ziemi. Oznacza to, że objętość Księżyca wynosi około 1/50 objętości kuli ziemskiej. Przyspieszenie grawitacyjne na jego powierzchni jest blisko 6 razy słabsze niż na Ziemi. Księżyc wykonuje pełny obieg wokół Ziemi w ciągu 27,3 dnia (tzw. miesiąc syderyczny), a okresowe zmiany w geometrii układu Ziemia-Księżyc-Słońce powodują występowanie powtarzających się w cyklu 29,5-dniowym (tzw. miesiąc synodyczny) faz Księżyca.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Buran 1.01 – pierwszy egzemplarz wahadłowca programu Buran, radzieckiego odpowiednika amerykańskich promów kosmicznych.
    Saturn V – wielostopniowa rakieta kosmiczna jednokrotnego użytku na paliwo ciekłe, wykorzystywana przez NASA w programach załogowych lotów kosmicznych Apollo i Skylab. Była to największa z rakiet należących do rodziny Saturn. Została zaprojektowana przez zespół pod kierownictwem Wernhera von Brauna i Artura Rudolpha w instytucie Marshall Space Flight Center przy udziale firm Boeing, North American Aviation, Douglas Aircraft Company oraz IBM.
    RD-0120: silnik rakietowy produkcji radzieckiej, zaprojektowany jako odpowiedź na amerykańskie silniki RS-25 SSME, wykorzystywany specjalnie do rakiet serii Energia użytych w programie Buran. Pod względem technicznym zrównywał się, a nawet przewyższał SSME.
    Polus – radziecka bojowa stacja kosmiczna, której prototyp (wypełniony instrumentami naukowymi) zbudowany ok. 1985 roku został wystrzelony 15 maja 1987 przy pomocy rakiety Energia. Prototyp nie osiągnął orbity wskutek błędu w oprogramowaniu inicjującym pracę stacji i spłonął w atmosferze niedługo później.
    Energia II (ros. Энергия 2) bądź Uragan (Ураган): modyfikacja rakiety Energia zdolna do całkowitego ponownego użycia. Części tej rakiety nie różniły się osiągami od normalnej wersji Energii, jednak mogły lądować na konwencjonalnych lotniskach (zarówno stopień górny, jak i dopalacze).
    N1 – seria nieudanych radzieckich rakiet nośnych, mających wynieść kosmonautów na Księżyc. Programem ich budowy kierował aż do śmierci w 1966 roku Siergiej Korolow, zastąpiony potem przez Wasilija Miszyna.
    Rakiety R-7 (ros. Р-7) – seria rosyjskich (dawniej radzieckich) rakiet nośnych bazujących na pocisku balistycznym R-7, pierwszym na świecie pocisku typu ICBM.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.021 sek.