• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Emil Kaliński



    Podstrony: [1] [2] 3
    Przeczytaj także...
    Pułkownik – stopień oficerski. W SZ RP jest to najwyższy stopień wojskowy korpusu oficerów starszych, natomiast w okresie międzywojennym – korpusu oficerów sztabowych. W większości sił zbrojnych po stopniu pułkownika (ang. i fr. – colonel, niem. Oberst, ros. полковник) są stopnie generalskie.Major (skrót mjr) – stopień oficerski używany w armiach wielu krajów. W wojsku polskim jest to stopień niższy od podpułkownika, wyższy od kapitana. Major wchodzi w skład korpusu oficerów starszych, natomiast w okresie międzywojennym – w skład korpusu oficerów sztabowych. Odpowiednikiem majora w marynarce wojennej jest komandor podporucznik a w policji podinspektor Policji.
    Przypisy
    1. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
    2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 8 z 28.06.1933 r.
    3. Sylwetka Emila Kalińskiego na stronie Biblioteki Sejmowej. [dostęp 2012-12-30].
    4. F.S. Składkowski, Nie ostatnie słowo, 10 wzmianek
    5. Heliodor Cepa, Uwagi dotyczące przygotowania łączności w czasie pokoju i jej działania w okresie wojny. Paryż 6 stycznia 1940 r., Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. B.I.9a, s. 80-81, „(...) krótko przed wojną Minister Poczt i Telegraf[ów]. jako podpułkownik w stanie spoczynku, został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z 1935 r., a zatem ze starszeństwem o rok wcześniejszym od najstarszego stopniem pułkownika W[ojsk].Łącz[ności] służby czynnej”.

    Źródła i bibliografia[]

  • Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 47.
  • Rocznik Oficerski 1924, s. 21, 880, 884.
  • Rocznik Oficerski 1928, s. 615, 620.
  • Rocznik Oficerski 1932, s. 267, 503.
  • Felicjan Sławoj Składkowski, Nie ostatnie słowo oskarżonego, Warszawa 2003, ISBN 83-88736-32-9
  • Piotr Stawecki, O dominacji wojskowych w państwowym aparacie cywilnym w Polsce w latach 1926-1939, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3 (35), Warszawa 1965, s. 328-346.
  • Podpułkownik (ppłk) – wysoki stopień oficerski. W Wojsku Polskim bezpośrednio poprzedzający pułkownika, a powyżej stopnia majora. Jest zaliczany w skład korpusu oficerów starszych, natomiast w okresie międzywojennym – w skład korpusu oficerów sztabowych.Zegrze – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie legionowskim, w gminie Serock położona nad Zalewem Zegrzyńskim.


    Podstrony: [1] [2] 3



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Uniwersytet Techniczny w Wiedniu (niem. Technische Universität Wien, TUW) – politechnika z siedzibą w Wiedniu, największa uczelnia techniczna w Austrii.
    Ignacy August Boerner (ur. 11 sierpnia 1875 w Zduńskiej Woli, zm. 12 kwietnia 1933 w Warszawie) – inżynier mechanik, pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, członek PPS, bliski współpracownik Józefa Piłsudskiego, minister poczt i telegrafów w kilku rządach II RP.
    Inżynier – osoba, która ma umiejętności i wiedzę zdobytą w zakresie nauk inżynieryjnych i technicznych. Jest to także określenie tytułu zawodowego nadawanego przez uczelnie wyższe po ukończeniu studiów inżynierskich.
    Podporucznik (ppor.) – najniższy stopień oficerski w Wojsku Polskim, z korpusu oficerów młodszych. Polski oficer w stopniu podporucznika na naramiennikach nosi dwie gwiazdki.
    Senat V kadencji utworzony został w wyniku wyborów przeprowadzonych w Polsce 13 listopada 1938 roku (poprzedni Senat IV kadencji rozwiązany został 13 września). Senat V kadencji rozwiązany został w wyniku wybuchu II wojny światowej i załamania struktur państwa dekretem prezydenta Rzeczypospolitej Władysława Raczkiewicza z 2 października 1939 roku. Po tej dacie rolę swoistego substytutu parlamentu pełniła powołana dekretem prezydenta z 9 grudnia 1939 roku Rada Narodowa Rzeczypospolitej Polskiej.
    Kryzys przysięgowy – tak nazwano odmowę złożenia przysięgi na wierność cesarzowi Niemiec przez żołnierzy Legionów Polskich (głównie I i III Brygady) 9 i 11 lipca 1917.
    Ministerstwo Poczt i Telegrafów (MPiT) swoim zakresem obejmowało sprawy poczty, telegrafu i telefonu. W latach II Rzeczypospolitej funkcjonowało w latach 1919-1924 oraz od roku 1927 do zaprzestania działalności we wrześniu 1939 r. W roku 1944 powołano przez PKWN nowe ministerstwo pod nazwą Resort Komunikacji, Poczt i Telegrafu lecz tegoż samego roku powrócono do przedwojennej nazwy Ministerstwo Poczt i Telegrafów, które 11 marca 1955 r. decyzją Bieruta przekształcono w Ministerstwo Łączności.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.021 sek.