• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Element grzejny

    Przeczytaj także...
    Materiały oporowe to materiały przewodzące o dużej oporności właściwej zmieniającej się nieznacznie ze wzrostem temperatury. Są odporne na wysoką temperaturę (żaroodporność, żarowytrzymałość), czynniki chemiczne (głównie utlenianie).Taśma - wyrób hutniczy, rodzaj cienkiej blachy, na potrzeby transportu i magazynowania zwiniętej w cylindryczny krąg. Masa rolek (kręgów) bywa różna - przykładowo miękka blacha (np. aluminiowa) dostarczana jest w kręgach odpowiednio małych, aby wyeliminować samoczynne zgniatanie się jej (waga rolki blachy aluminiowej to przeciętnie 60 kg). Blachy stalowe magazynuje się i przewozi w większych kręgach - do 3 t, wykluczających możliwość ręcznej pracy z nimi bez użycia sprzętu w postaci różnego rodzaju stojaków, rozwijarek i walcarek. Szerokość taśmy dochodzić może do 2 m.
    Nikiel (Ni, łac. niccolum) – pierwiastek chemiczny z grupy metali przejściowych w układzie okresowym. Został odkryty w roku 1751 przez szwedzkiego chemika, Axela Cronstedta. W 1804 r. otrzymano go po raz pierwszy w stanie czystym. Przed naszą erą był używany w stopach z miedzią i cynkiem.

    Element grzejny to zasadnicza część elektrycznego, oporowego urządzenia grzejnego w którym dokonuje się przemiana energii elektrycznej w ciepło. Zwykle w postaci drutu, taśmy lub pręta z materiału oporowego.

    Potocznie, lecz nieprawidłowo nazywany grzałką - grzałka jest urządzeniem którego częścią jest element grzejny

    Konstrukcja elementu grzejnego i stosowane materiały[ | edytuj kod]

    Grzałka stosowana m.in. w przemysłowych zmywarkach do naczyń. Elektryczny element grzejny znajduje się w środku metalowej rurki i składa się zwykle z drutu oporowego umieszczonego w osłonowym materiale ceramicznym dobrze przewodzącym ciepło i stanowiącym dodatkowo izolator chroniący m.in przed porażeniem prądem elektrycznym.

    Do konstrukcji większości elementów grzejnych wykorzystuje się drut lub taśmę oporową niklowo-chromową typu 80/20 (chromonikielina składająca się 80% niklu i 20% chromu). Stop niklowo-chromowy typu 80/20 jest bardzo dobrym materiałem ze względu na stosunkowo dużą rezystancję. Materiał ten jest dość trwały. Nie uszkadza się on ani nie traci swoich właściwości w zetknięciu powietrzem i może pracować w szerokim zakresie temperatur roboczych. Spowodowane jest to tym, że przy pierwszym jego użyciu na powierzchni drutu tworzy się warstewka tlenku chromu, która zabezpiecza głebsze warstwy stopu przed dalszym utlenianiem i korozją.

    Utlenianie – reakcja chemiczna, w której atom przechodzi z niższego na wyższy stopień utlenienia (co jest równoważne z oddaniem elektronów).Chromonikielina – oporowy stop niklu (80%) i chromu (20%), często z dodatkiem żelaza, odporny na korozję, maksymalna temperatura pracy 1100 °C. Stosowany do wyrobu oporników i elementów grzejnych pieców.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • grzałka
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • "Leksykon naukowo-techniczny", Wydawnictwa Naukowo-Techniczne 1984, wydanie III, ​ISBN 83-204-0324-3
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • "Stopy do oporników elektrycznych." Opis patentowy. - plik pdf
  • Elektrotechnika - zobacz rozdział o przewodnikach elektryczności
  • "Grzejnik wodny przystosowany na prąd elektryczny". Opis patentowy. - budowa grzejnika i zastosowane materiały grzejne - plik pdf
  • Stop metali (dawniej także: aliaż) – tworzywo o właściwościach metalicznych, w którego strukturze metal jest osnową, a poza nim występuje co najmniej jeden dodatkowy składnik, zwany dodatkiem stopowym. Dodatki są wprowadzane w celu poprawienia wytrzymałościowych właściwości materiału. Zwykle pogarszają plastyczność, przewodnictwo elektryczne, przewodnictwo cieplne. Często zmniejszają również odporność na korozję.Ciepło w fizyce – jeden z dwóch, obok pracy, sposobów przekazywania energii wewnętrznej układowi termodynamicznemu. Jest to przekazywanie energii chaotycznego ruchu cząstek (atomów, cząsteczek, jonów).



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Powietrze (łac. aër) – mieszanina gazów i aerozoli składająca się na atmosferę ziemską. Pojęcie jest stosowane przede wszystkim w odniesieniu do tej części powłoki gazowej, której chemiczny skład jest wyrównany wskutek cyrkulacji gazów w troposferze (zob. homosfera, warstwa o grubości do 100 km), bywa jednak odnoszone również do wszystkich sfer ziemskiej atmosfery, o różnym składzie chemicznym i właściwościach fizycznych.
    Wydawnictwa Naukowo-Techniczne (WNT) – polskie wydawnictwo założone w 1949 z siedzibą w Warszawie, do 1961 działało pod firmą Państwowe Wydawnictwa Techniczne.
    Pręt – wyrób hutniczy, którego wymiary poprzeczne są znacznie mniejsze niż długość. Stosunek wymiaru poprzecznego do długości mieści się w zakresie od 0,001 do 0,35. Pręty w większości posiadają dużą sztywność, w celu ich deformacji należy użyć znacznych sił i specjalistycznych urządzeń. Pręty wykonywane są poprzez walcowanie lub przeciąganie.
    Grzałka – jest to urządzenie służące do grzania, występujące zwykle jako element urządzenia technicznego, szczególnie grzejnego.
    Opornik, rezystor (z łac. resistere, stawiać opór) – najprostszy element bierny obwodu elektrycznego, wykorzystywany jest do ograniczenia prądu w nim płynącego. Jest elementem liniowym: występujący na nim spadek napięcia jest wprost proporcjonalny do prądu płynącego przez opornik. Przy przepływie prądu zamienia energię elektryczną w ciepło. Idealny opornik posiada tylko jedną wielkość, która go charakteryzuje – rezystancję. W praktyce występuje jeszcze pojemność wewnętrzna oraz wewnętrzna indukcyjność, co, np. w technice wysokich częstotliwości (RTV), ma duże znaczenie (jest to tzw. pojemność oraz indukcyjność pasożytnicza). W technologii bardzo wysokich częstotliwości – kilkuset megaherców (MHz) i powyżej – właściwości pasożytnicze typowego rezystora muszą być traktowane jako wartości rozproszone, tzn. rozłożone wzdłuż jego fizycznych wymiarów (zobacz: schemat zastępczy).
    Korozja (łac. corrosio – zżeranie) – procesy stopniowego niszczenia materiałów, zachodzące między ich powierzchnią i otaczającym środowiskiem. Zależnie od rodzaju materiału dominujące procesy mają charakter reakcji chemicznych, procesów elektrochemicznych, mikrobiologicznych lub fizycznych (np. topnienie i inne przemiany fazowe, uszkodzenia przez promieniowanie).
    Rezystancja (opór elektryczny, opór czynny, oporność, oporność czynna) – wielkość charakteryzująca relacje między napięciem a natężeniem prądu elektrycznego w obwodach prądu stałego. W obwodach prądu przemiennego rezystancją nazywa się część rzeczywistą zespolonej impedancji.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.016 sek.